Αυτό που φοβούνταν εδώ και καιρό οι υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας της Ευρώπης (από την αρχή της εκστρατείας εναντίον του Μπασάρ Ασαντ λόγω της συμμετοχής σε αυτήν μουσουλμάνων από ευρωπαϊκές χώρες), ότι δηλαδή με την επιστροφή τους στις χώρες όπου διαμένουν μόνιμα θα αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια των χωρών αυτών, έγινε πραγματικότητα πριν από τέσσερις μήνες. Ο λόγος για την επίθεση εναντίον του Ιουδαϊκού Μουσείου των Βρυξελλών, η οποία έλαβε χώρα στις 24 Μαΐου 2014 από τον αλγερινής καταγωγής Γάλλο υπήκοο Mehdi Nemmouche, 29 ετών, με αποτέλεσμα τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων. Ο δράστης -που τελικά συνελήφθη στη Μασσαλία και εξεδόθη πρόσφατα στο Βέλγιο- αναγνωρίστηκε προ ημερών από τον Γάλλο δημοσιογράφο Nicolas Henin (ο οποίος είχε συλληφθεί από το ΙS και απελευθερώθηκε προ εβδομάδων) ως ένας από τους πλέον σκληρούς βασανιστές των Σύρων κρατουμένων της εν λόγω τρομοκρατικής οργάνωσης στη Συρία, την περίοδο μεταξύ Ιουλίου και Δεκεμβρίου 2013. (Να σημειωθεί ότι τον περασμένο μήνα σημειώθηκαν άλλες τέσσερις πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Αίγυπτο).
Η επίθεση αυτή -η οποία απέδειξε το πόσο τρωτή είναι η Ευρώπη σε τέτοιου είδους τρομοκρατία- θεωρήθηκε από τους ειδικούς για την τρομοκρατία ως η πρώτη επιτυχημένη τρομοκρατική επίθεση σε ευρωπαϊκό έδαφος που είχε σχέση με ισλαμιστικά δίκτυα στη Συρία. Το γεγονός ότι ο δράστης είχε πολεμήσει στη Συρία προκάλεσε «συναγερμό» στις υπηρεσίες ασφαλείας των χωρών της Ευρώπης, εξαιτίας του ότι εκατοντάδες άλλοι υπήκοοι ευρωπαϊκών χωρών ήταν μέλη μουσουλμανικών μειονοτήτων και με την εκπαίδευση και την εμπειρία από τη δράση τους στη Συρία θα μπορούσαν να προκαλέσουν χάος στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Σημειώνεται ότι ο Louis Caprioli, πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής διεύθυνσης της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφαλείας της Γαλλίας από το 1998 έως το 2004, χαρακτήρισε την περίπτωση αυτή ως την αρχή ενός μαζικού φαινομένου, το οποίο θα μεγαλώνει διαρκώς.
Ο κίνδυνος προέρχεται από τον μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων με ευρωπαϊκή υπηκοότητα οι οποίοι έλαβαν μέρος στον πόλεμο της Συρίας και ήδη επέστρεψαν στις χώρες διαμονής τους. Ο Αγγλος πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον είπε πρόσφατα ότι τουλάχιστον 500 άτομα από την Αγγλία πήγαν στη Συρία και στο Ιράκ για να πολεμήσουν και ότι περίπου 250 από αυτούς γύρισαν ήδη πίσω. Στη Γαλλία, ο αριθμός αυτός εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 950 άτομα, πολλά από τα οποία επέστρεψαν, ενώ άλλα είναι στη φάση της επιστροφής τους στη χώρα.
Στη Γερμανία, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 330 άτομα, ενώ ο Γάλλος ειδικός για θέματα τρομοκρατίας Jean-Charles Brisard υπολογίζει τον αριθμό Ευρωπαίων υπηκόων που πολέμησαν ή πολεμούν ακόμη στο Ιράκ και στη Συρία σε τουλάχιστον 3.200 άτομα. Ο Brisard δήλωσε ότι, με βάση την εμπειρία που υπάρχει από τον πόλεμο του Αφγανιστάν και της Τσετσενίας, ένας στους εννέα που επέστρεψαν από τέτοιες εκστρατείες ενεπλάκη στη συνέχεια σε τρομοκρατικές επιθέσεις. Κατά τον ίδιο, η Ευρώπη είναι πλέον «ώριμη για νέες τρομοκρατικές επιθέσεις», ενώ ο Αμερικανός εμπειρογνώμων σε θέματα τρομοκρατίας Mathiew Olsen έχει την άποψη ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας των ευρωπαϊκών χωρών το γνωρίζουν αυτό, θεωρώντας ότι η εκδήλωση αυτών των επιθέσεων είναι ζήτημα χρόνου και ότι η απειλή εναντίον της Ευρώπης είναι «σχετικά άμεση».
Η αντιμετώπιση τέτοιων ατόμων θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολη, διότι υπολογίζεται ότι για τη φυσική και την τεχνική παρακολούθηση ενός υπόπτου που χρησιμοποιεί 3-4 διαφορετικά τηλέφωνα απαιτείται η απασχόληση 30 ατόμων επί 24ώρου βάσεως. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος, με βάση πρόσφατη έκθεση 196 σελίδων της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφαλείας της Κάτω Σαξονίας ο αριθμός των μουσουλμάνων-μελών εξτρεμιστικών ισλαμιστικών οργανώσεων στη Γερμανία ανήλθε στους 43.185 το 2013 από 42.550 το 2012. Οσον αφορά τους σαλαφιστές, ο αριθμός τους, από 3.800 το 2011, αυξήθηκε σε 4.500 το 2012 και σε 5.500 το 2013. Σημειώνεται ότι ο συνολικός αριθμός μουσουλμάνων στη Γερμανία ανέρχεται στα 4,3 εκατομμύρια.
Στην έκθεση της εν λόγω γερμανικής υπηρεσίας, αναφέρονται τα εξής: «Η απολυτότητα της φύσεως του σαλαφισμού έρχεται σε αντίθεση με σημαντικά τμήματα της γερμανικής συνταγματικής τάξεως. Ειδικότερα, ο σαλαφισμός απορρίπτει τις δημοκρατικές αρχές του διαχωρισμού κράτους και θρησκείας, τη λαϊκή κυριαρχία, το δικαίωμα επιλογής θρησκείας και σεξουαλικού προσανατολισμού, την ισότητα των φύλων και το θεμελιώδες δικαίωμα στη φυσική (σωματική) ακεραιότητα». Αν και όλοι οι σαλαφιστές έχουν τους ίδιους σκοπούς, η έκθεση κάνει διαχωρισμό «μεταξύ των οργανώσεων σαλαφιστών που επιδιώκουν την υλοποίηση των σκοπών τους με νόμιμα μέσα και απορρίπτουν την προσφυγή στη βία και των παράνομων οργανώσεων που είναι υπέρ της χρήσης βίας για την προώθηση των σκοπών τους».
Παρ’ όλα αυτά, η διάδραση μεταξύ αυτών που απορρίπτουν τη βία και των αποκαλούμενων «τζιχαντιστών σαλαφιστών» που είναι οπαδοί της βίας κάνει τον διαχωρισμό αυτόν αρκετά «ρευστό», δυσκολεύοντας το έργο των γερμανικών Αρχών.
Με βάση την παραπάνω έκθεση, «ο σαλαφισμός είναι ένα δυναμικό και ετερογενές κίνημα, χωρίς σταθερή και καθορισμένη δομή. Μια αυξανόμενη τάση των οπαδών του, η οποία εμφανίζεται και στη Γερμανία, είναι να οργανώνονται σε χαλαρά διεθνή δίκτυα. Οι κεντρικοί κόμβοι αυτών των δικτύων είναι οι ιεροκήρυκες και τα τζαμιά».
Οπως προκύπτει από τα παραπάνω, η αντιμετώπιση του προβλήματος ασφαλείας που προκαλούν η παρουσία σημαντικού αριθμού μουσουλμάνων σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και η εξτρεμιστική ιδεολογία ορισμένων εξ αυτών είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα είναι το γεγονός ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας των ευρωπαϊκών χωρών είναι προσανατολισμένες στην πρόληψη τρομοκρατικών ενεργειών, παραμελώντας ή υποβαθμίζοντας το θέμα της ριζοσπαστικοποίησης των νεαρών μουσουλμάνων, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με μια άριστα οργανωμένη -και χρηματοδοτούμενη από τη Σαουδική Αραβία (κυρίως) και το Κατάρ- έντονη και συστηματική προπαγάνδα.
Αναγκαίες η εύρεση και η αξιοποίηση (από την ελληνική κυβέρνηση) καταρτισμένων (σχετικά με το Ισλάμ) στελεχών
Τα παραπάνω ισχύουν ακόμη περισσότερο για τη χώρα μας, όπου τόσο η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία όσο και η ΕΥΠ είναι αποκλειστικά προσανατολισμένες στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, χωρίς να διαθέτουν (με μικρές εξαιρέσεις στην Κρατική Ασφάλεια) τα κατάλληλα και με την απαιτούμενη κατάρτιση για το Ισλάμ στελέχη. Ευτυχώς, όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, υπάρχουν τέτοια καταρτισμένα στελέχη με ιδιαίτερη εξειδίκευση στο Ισλάμ και στις διάφορες μορφές του, και ο νέος υπουργός Προστασίας του Πολίτη Β. Κικίλιας θα ήταν χρήσιμο να τα αναζητήσει σε αυτή τη φάση, παράλληλα με τη διαδικασία ανάδειξης στελεχών σε μια επόμενη φάση.
Το πρόβλημα του ριζοσπαστικού Ισλάμ δεν είναι μια παροδική κατάσταση, αλλά μια υπόθεση η οποία θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό. Αναλογικά, η χώρα μας έχει ήδη πολύ μεγαλύτερο αριθμό μουσουλμάνων συγκριτικά με τη Γερμανία, λιγότερο οργανωμένο, εξοπλισμένο και επανδρωμένο μηχανισμό ασφαλείας, έναν τεράστιο αριθμό τζαμιών στη Θράκη (περί τα 300), όπου πραγματοποιούνται κηρύγματα μίσους, και περί τα 100 ανεπίσημα (άτυποι χώροι προσευχής) τζαμιά, κάθε αποχρώσεως, προελεύσεως και ιδεολογίας – και στα τελευταία, στους «κόμβους», όπως ανέφερε η γερμανική έκθεση, μάλλον δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται και τι λέγεται. Η διεθνής πείρα λέει ότι εκεί γίνονται τα πάντα, από συναντήσεις συνδέσμων και συντονισμό ενεργειών, μέχρι εφοδιασμό με διαβατήρια, εξασφάλιση ασφαλών χώρων διαμονής και άλλα.
Η υπόθεση του Ιρακινού Shamal Ahmad Tofiq, o οποίος στρατολογήθηκε, ριζοσπαστικοποιήθηκε στην Αθήνα (σύμφωνα με το Foxnews) και εντάχθηκε πρώτα στην Αλ Νούσρα και μετά στο περιβόητο Ισλαμικό Κράτος, είναι η αφορμή για μια συνολική επανεξέταση της ανάγκης επιτήρησης των εδώ μουσουλμάνων και ενίσχυση των αρμόδιων υπηρεσιών. Με περίπου 10 άτομα στην ΕΥΠ (λιγότεροι από τους εδώ… Τούρκους!) και άγνωστο αριθμό από τη συνολική δύναμη της ΔΑΕΕΒ (Αντιτρομοκρατική), «τεχνική» παρακολούθηση και ό,τι μας προσφέρουν οι ξένες υπηρεσίες δουλειά δεν γίνεται…
Τι πρεσβεύουν οι σαλαφιστές
Οι σαλαφιστές (με ρίζες που οδηγούν στη Σαουδική Αραβία) ακολουθούν μια ωραιοποιημένη και εξιδανικευμένη εκδοχή του Ισλάμ, που πιστεύουν ότι υπήρχε στον 7ο και τον 8ο αιώνα, και διακηρύσσουν ανοιχτά ότι θέλουν να αντικαταστήσουν τη δημοκρατία στη Γερμανία -και σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο- με μια ισλαμική κυβέρνηση με βάση τη σαρία. Σύμφωνα με τους σαλαφιστές, ο νόμος της σαρία είναι ανώτερος όλων των ανθρώπινων νόμων, διότι προέρχεται από τον Αλλάχ, τον μόνο νομοθέτη, και κατά συνέπεια δεσμεύει νομικά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Κατά τους ίδιους, η δημοκρατία είναι μια προσπάθεια ανύψωσης της βούλησης των ανθρώπων πάνω από τη θέληση του Αλλάχ, και ως τέτοια η συμμετοχή στη δημοκρατική διαδικασία είναι… πολυθεϊσμός («shirk» στα αραβικά), επομένως πρέπει να απορρίπτεται.
Μάνος Ηλιάδης
