Αν η σημερινή κατάσταση στον χώρο του Τύπου είναι εξαιρετικά δύσκολη, με την πλειονότητα των επιχειρήσεων να έχουν ζημιές, τους μεγάλους ομίλους να νοθεύουν τον ανταγωνισμό, μεταφέροντας συνεχώς στο μέλλον δάνεια που έπρεπε να αποπληρωθούν εδώ και χρόνια, φανταστείτε τι θα γίνει στον κλάδο για τις έως τώρα υγιείς επιχειρήσεις και τους εργαζομένους, εάν υλοποιηθούν τα σχέδια της τρόικας για:
α) Αύξηση του ΦΠΑ στην τιμή πώλησης των εφημερίδων από 6,5% που είναι σήμερα στον ανώτατο συντελεστή, ήτοι στο 23% (ή σε παραπλήσιο νούμερο, π.χ. 19%, εάν υιοθετηθεί νέος ενιαίος ανώτατος συντελεστής).
β) Κατάργηση του αγγελιόσημου, που αποτελεί τέλος ίσο με 20% επί των εσόδων από διαφημίσεις και αποδίδεται υπέρ των Ταμείων των εργαζομένων στις εφημερίδες και στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Σε αυτά να υπενθυμίσουμε ότι έχει προηγηθεί η κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών ανώνυμων εταιριών και εταιριών περιορισμένης ευθύνης στον Τύπο. Και οδεύει επίσης προς κατάργηση η υποχρεωτική δημοσίευση των προκηρύξεων δημόσιων οργανισμών, χωρίς πλέον να διασφαλίζεται η διαφάνεια, την οποία υπηρετεί η δημοσίευση.
Η αύξηση του ΦΠΑ οδηγεί είτε σε αύξηση της τελικής τιμής πώλησης των εφημερίδων περίπου 15% είτε σε αντίστοιχη μείωση εσόδων, ποσοστά που φαντάζουν αδιανόητα υψηλά στην παρούσα συγκυρία.
Συνεπώς, εάν ο κόσμος θεωρήσει την αύξηση στην τιμή υπερβολική και έχει την άποψη ότι θα βρει παρόμοια πληροφόρηση σε μέσα με δωρεάν πρόσβαση, τότε οι εφημερίδες θα χάσουν και αυτά τα φύλλα που με πολύ κόπο και θυσίες κρατούν. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα sites ή blogs πραγματικά λεηλατούν την ύλη των εφημερίδων, χωρίς αντίστοιχα να προσφέρουν καμία αντιπαροχή ή θέσεις εργασίας. Δυστυχώς, τόσο η ΕΣΗΕΑ όσο και η ΕΙΗΕΑ δεν έχουν κατορθώσει να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο.
Θέμα αύξησης της τιμής είναι κάτι που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και θα ισοδυναμούσε με άμεσο θάνατο.
Τιμή πώλησης
Η τελική τιμή πώλησης μιας εφημερίδας, εκτός από τον ΦΠΑ (6,5%), περιλαμβάνει και τα εξής κόστη, τα οποία αποτελούν αμοιβές ή κρατήσεις προς τρίτους, που συμπληρώνουν μέρος της εκδοτικής αλυσίδας:
α) Προμήθεια των επαγγελματιών που διακινούν την εφημερίδα, δηλαδή των εφημεριδοπωλών.
β) Ποσοστά τα οποία αποδίδονται υπέρ διάφορων Ταμείων τρίτων.
γ) Προμήθεια του πρακτορείου που διανέμει την εφημερίδα και εν συνεχεία -μετά την πώληση- συγκεντρώνει και επιστρέφει τα φύλλα των εφημερίδων που δεν πουλήθηκαν (τις λεγόμενες «επιστροφές»).
Ολα αυτά, μαζί με τον ΦΠΑ, ξεπερνούν το 30% επί της ονομαστικής τιμής πώλησης μιας εφημερίδας. Προστιθέμενα δε στα υπόλοιπα κόστη που έχει μία εκδοτική επιχείριση, είναι αδύνατον τελικά να επιζήσει!
Σε ό,τι αφορά την πιθανή κατάργηση του αγγελιόσημου -που αποτελεί ειδικό τέλος (επιβάλλεται επί των διαφημιστικών εσόδων σε εφημερίδες, έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά μέσα)- θα επηρεαστούν άμεσα η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργαζομένων, οι συντάξεις των συνταξιούχων και τα επιδόματα ανεργίας του κλάδου. Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ειδικού τέλους χρηματοδοτεί τις συγκεκριμένες λειτουργίες της κοινωνικής ασφάλισης. Επίσης, θα επιβαρύνει περαιτέρω τις επιχειρήσεις Τύπου, διότι θα αναγκαστούν να αυξήσουν τις εισφορές που δίνουν σήμερα.
Συνοψίζοντας, αύξηση του ΦΠΑ με μη παράλληλη κατάργηση φόρων υπέρ τρίτων θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των έντυπων μέσων, σε επακόλουθη μείωση θέσεων εργασίας. Επίσης, θα περιοριστεί περαιτέρω η ήδη τραυματισμένη ανεξαρτησία του Τύπου. Εκτός βέβαια αν αυτός είναι ο στόχος. Η συγκεκριμένη μεθόδευση είναι άξια απορίας, αφού σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες λαμβάνονται σημαντικά μέτρα βοήθειας και ενίσχυσης των εφημερίδων και όχι εξόντωσής τους.
Οι εξαιρέσεις από την καταβολή του ειδικού τέλους
Εξαιρούνται ούτως ή άλλως της επιβολής αγγελιοσήμου (δημιουργώντας και στρέβλωση στον ανταγωνισμό):
1. Το Ελληνικό Δημόσιο (Ν.Δ.1344/1973).
2. Επιχειρήσεις που ανήκουν κατά απόλυτη πλειοψηφία του καταβεβλημένου μετοχικού κεφαλαίου τους στο Ελληνικό Δημόσιο (άρθρο 24 Ν.3470/2006).
3. Μηνύματα κοινωνικού περιεχομένου (παρ. 21 άρθρου 3 Ν.2328/95).
4. Καταχωρίσεις σε τοπικές επαρχιακές εφημερίδες και περιοδικά, με έδρα εκτός Αθηνών και Θεσσαλονίκης (άρθρο 33 Ν.2429/96 σε συνδυασμό με το άρθρο 11 Α.Ν.248/1967).
5. Ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές διαφημίσεις σε επαρχιακούς (που δεν εκπέμπουν από Αθήνα ή Θεσσαλονίκη) ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς διαφημιζόμενων που εδρεύουν στη γεωγραφική περιοχή εμβέλειας αυτών των σταθμών και τα προϊόντα και οι υπηρεσίες τους παράγονται, διατίθενται ή παρέχονται εντός των ορίων αυτής της περιοχής και δεν συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με οικονομικό φορέα που εδρεύει εκτός αυτής της περιοχής (άρθρο 18 Ν.2644/98).
6. Διαφημίσεις στο διαδίκτυο, περιλαμβανομένης και της web tv.
