Τα κόμματα δεν αποτελούνται από ανόργανες ύλες. Δεν ζουν εξαιτίας των κτιριακών υποδομών ούτε διατηρούνται στη ζωή από την κρατική επιχορήγηση. Η πορεία τους δεν εξαρτάται τόσο πολύ από την προβολή που θα έχουν από τα ΜΜΕ. Η εξέλιξή τους δεν έχει να κάνει με πιθανές αλλαγές στο καταστατικό λειτουργίας, τις διακηρύξεις αρχών, τις προεκλογικές εξαγγελίες και τις μετεκλογικές αποφάσεις.
Ολα τα παραπάνω παίζουν δευτερεύοντες ρόλους στα κόμματα. Το βασικό συστατικό που τα σχηματίζει, τα αναπτύσσει και τα… αποτελειώνει είναι τα πρόσωπα. Το Α και το Ω είναι οι άνθρωποι που στελεχώνουν τα κινήματα και τα μέλη που δίνουν τον παλμό στο κομματικό καρδιογράφημα. Αυτοί είναι οι αποφασιστικοί παράγοντες που φέρνουν στο προσκήνιο ή τερματίζουν την πορεία μιας συλλογικής προσπάθειας.
Το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ μόνο στα χαρτιά και στην επωνυμία βρίσκεται σε αποδρομή από την ελληνική πολιτική σκηνή. Οι άνθρωποι που το έζησαν και το κατέστησαν «καθεστώς» μπορεί να έχουν αποχωρήσει από το Κίνημα, αλλά τώρα έχουν βρει άλλη στέγη. Η νέα επιχειρησιακή έδρα του παλαιού καθεστώτος ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν είναι τυχαίες ούτε άνευ σημασίας οι ειδήσεις για τις προσχωρήσεις των παλαιοπασόκων που απέδρασαν από το ναυάγιο του Βαγγέλη Βενιζέλου και εντάσσονται στο δυναμικό του συνονθυλεύματος του Αλέξη Τσίπρα.
Δεν είναι αμελητέα η «προγραμματική συμφωνία» της «πράσινης» βετεράνου Λούκας Κατσέλη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε πρέπει κάποιος να προσπερνά αδιάφορα το γεγονός ότι αρκετοί συνδαιτυμόνες, συνεργάτες και… σύντροφοι του Ακη Τσοχατζόπουλου βρήκαν απάνεμο λιμένα στην πολιτική αγκαλιά του Αλέξη Τσίπρα.
Ολα δείχνουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου μιας -κατά πολύ χειρότερης- επανάληψης του 1981.
Ο σοσιαλισμός της βαρβαρότητας προ των πυλών!
