Ενας από τους λόγους για τον οποίο καμαρώναμε -και όχι αδίκως- σε αυτήν τη χώρα ήταν η δυνατότητα να κυκλοφορούμε με ασφάλεια όλο το εικοσιτετράωρο παντού.
Μέρη που σήμερα θεωρούνται απλησίαστα σ’ ένα όχι τόσο μακρινό παρελθόν έσφυζαν από ζωντάνια και κίνηση. Οι πάγκοι και τα περίπτερα της Ομόνοιας για εφημερίδες, τα πατσατζίδικα της Βαρβακείου αγοράς, η πλατεία Βικτωρίας και η Φωκίωνος Νέγρη για να μαλακώσει το ξενύχτι μεγάλωσαν γενιές και γενιές, δημιουργώντας και συντηρώντας αυτό που ονομάζουμε ατμόσφαιρα της πόλης.
Γιατί δε νοείται πόλη χωρίς να είναι επισκέψιμη από τους κατοίκους της. Δεν υπάρχει αστικός ιστός, όταν οι άνθρωποι δεν ανακατεύονται χωρίς φόβο, ψάχνοντας ό,τι τραβάει η ψυχή και η διάθεση του καθενός. Αρκεί να αναλογιστούμε τη θλίψη που προκαλούν καταπράσινα προάστια με εξαιρετικές πολυκατοικίες, όπου θέλεις κάμποσα τετράγωνα για να βρεις περίπτερο και είσαι τυχερός αν συναντήσεις διαβάτη.
Από την άποψη αυτή η επιστροφή του «αστυνομικού της γειτονιάς» μόνο θετικά μπορεί να αντιμετωπιστεί. Αλλωστε, παρά τις κατά καιρούς παρεκτροπές μελών του Σώματος λόγω άλλων λόγων, οι αστυνομικοί στην πατρίδα μας πάντα της γειτονιάς ήταν. Θα μας τους ο θυμίζει πάντα ο αείμνηστος Κώστας Χατζηχρήστος στον ανεπανάληπτο «Ηλία του 16ου» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, ταινία που πρέπει να βλέπουν κατά διαστήματα αξιωματικοί και άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. κατόπιν παγίας διαταγής.
Μόνο που για να είναι αποτελεσματική η επιστροφή τους δεν θα πρέπει να μείνουν αβοήθητοι και απροστάτευτοι. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα απαραίτητα μέσα υλικοτεχνικής υποδομής.
Αναφέρομαι κυρίως στην εκπαίδευσή τους. Και ειδικώς σε εκείνο το κομμάτι της που φαινομενικά μοιάζει το πιο απομακρυσμένο από τις «υπηρεσιακές προτεραιότητες» των πολιτικών και λοιπών προϊσταμένων τους.
Ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, προσωπικότητες με γνώση και προσφορά στις τοπικές κοινωνίες πρέπει να αναζητηθούν και να τεθούν στη διάθεση των αστυνομικών που θα κατέβουν στον δρόμο. Τους έχουν ανάγκη πρωτίστως οι ίδιοι για να βοηθηθούν στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνουν.
Οι γειτονιές μας δεν είναι καθόλου ίδιες με ό,τι ξέραμε ή με ό,τι έχει απομείνει στο υποσυνείδητό μας ως κοινωνία. Τα πρόσωπα και τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά και δεν κουμαντάρονται με «παραδοσιακές μεθόδους».
Από την επιτυχία του εγχειρήματος με τον «αστυνομικό της γειτονιάς» κρίνεται κάτι πολύ σημαντικότερο και από αυτήν την επιστροφή του αισθήματος της ασφάλειας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα καταστολής. Κρίνεται η επανεπιβεβαίωση της κοινωνικής μας συνοχής.
Οι αστυνομικοί επωμίζονται τα αντανακλαστικά και την ευαισθησία του κράτους μας απέναντι σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Προτού τους κρίνουμε για το αποτέλεσμα, ας βεβαιωθούμε ότι τα έχουμε δείξει πρώτα στους ίδιους και στο έργο που καλούνται να εκτελέσουν.
