Πολυτεχνείο ’73: Εκείνος που η Ν.Δ. έχει ξεχάσει
Οσο και να ψάξει κανείς, δύσκολα θα βρει αναφορές στον τότε πρύτανη Κωνσταντίνο Κονοφάγο που αρνήθηκε στους χουντικούς να εισέλθουν στο ίδρυμα, συνελήφθη και κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ
Πενήντα τρία χρόνια ακούμε για διάφορους που καμαρώνουν για όσα έκαναν (ή λένε ότι έκαναν) στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ομως, όσο και να ψάξει κανείς, δύσκολα θα βρει αναφορές στον τότε πρύτανη που αρνήθηκε στους χουντικούς να εισέλθουν, συνελήφθη και κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ: Ο Κωνσταντίνος Κονοφάγος ήταν καθηγητής και πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου όταν έγινε η εξέγερση.
Μετά τη Μεταπολίτευση διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας και υπουργός Βιομηχανίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αυτό ίσως ενοχλεί, ότι ήταν καραμανλικός. Σπούδασε μηχανικός στο Παρίσι πριν από τον πόλεμο, ήρθε πίσω στην Ελλάδα, εργάστηκε ως μηχανικός στην Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου, στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν έφεδρος αξιωματικός και μετά την απελευθέρωση διετέλεσε δήμαρχος Λαυρίου και συνέβαλε στο να ξαναζωντανέψει η πόλη που είχε υποφέρει από τους ΝΑΖΙ.
Ως πρύτανης του ΕΜΠ κατά την εξέγερση του 1973 μπήκε μπροστά για να προστατέψει τους φοιτητές και το πανεπιστημιακό άσυλο, αρνήθηκε την είσοδο των οργάνων της δικτατορίας και αντιτάχθηκε στις διώξεις των φοιτητών, κάτι που προκάλεσε την οργή της δικτατορίας, η οποία τον συνέβαλε και τον έστειλε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Οταν μαθεύτηκε ότι ήταν κρατούμενος εκεί, έγινε διεθνής σάλος και διαπρεπείς καθηγητές και κορυφαία πανεπιστήμια διαμαρτυρήθηκαν μέσω των μεγαλύτερων ΜΜΕ του κόσμου ζητώντας την απελευθέρωση του πρύτανη Κονοφάγου.
Σεμνός και χωρίς να προβάλει όσα έκανε, απέκτησε διακομματικό σεβασμό και έτσι ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής τον κάλεσε να μετάσχει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας το 1974, αλλά εκείνος ζήτησε από τον Καραμανλή να ψηφιστεί από τον λαό με σταυρό και έτσι στις εκλογές του 1974 πολιτεύτηκε και βγήκε πρώτος στην Πρέβεζα. Κατόπιν ορκίστηκε υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Καραμανλή και άφησε έργο πίσω του, αφού ίδρυσε τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ), τον Ελληνικό Οργανισμό Τυποποίησης (ΕΛΟΤ) κ.ά.
Η ευαισθησία του αντιστασιακού πρύτανη αποδεικνύεται και από το ότι -πέραν των επιστημονικών συγγραμμάτων- δημοσίευσε ποιητικές συλλογές και λογοτεχνικά κείμενα με το φιλολογικό ψευδώνυμο Κωνσταντίνος Λότρης από το 1967 και για 20 συνεχή χρόνια. Πέθανε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1989 αλλά ελάχιστα ΜΜΕ ασχολήθηκαν εκείνο το σκληρό καλοκαίρι που η Ελλάδα ζούσε με τις αναθυμιάσεις των πασοκικών σκανδάλων όπως του Κοσκωτά, του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, των υποκλοπών, της προμήθειας πυραύλων κ.λπ.
Αλλα κόμματα προβάλλουν ανύπαρκτους ήρωες, αλλά η Ν.Δ. παραμένει πάντα αποκοιμισμένη και στον δικό της κόσμο και έτσι δεν τον μνημονεύει. Τάφηκε, κατά την επιθυμία του, στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου στον Θορικό Λαυρίου, δίπλα στον πρώτο εργάτη που πέθανε από πείνα στις εγκαταστάσεις της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου. Τον τάφο του Κονοφάγου φιλοτέχνησε ο γλύπτης και καθηγητής του ΕΜΠ Γεώργιος Καρακαλλάς με χοντρή σκουριά της δεκαετίας του 1940, προερχόμενη από την Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου. Στο Λαύριο έχει ανεγερθεί από τους κατοίκους της περιοχής ο ανδριάντας του, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για όσα έκανε. Εκείνοι πάντως τίμησαν έμπρακτα τον καραμανλικό πρύτανη της γνήσιας εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
* π. βουλευτής Β’ Αθηνών
