Σε μια ιδανική κοινωνία σωφροσύνης κι αλληλεγγύης όλοι θα προσάρμοζαν τις αμοιβές, τις τιμές τους και τα ενοίκια στη νέα κατάσταση. Σε κάποιες περιπτώσεις συμβαίνει, γενικά όμως η ανθρώπινη απληστία και η βλακεία παραμένουν κραταιές. Ετσι, επαγγελματίες καταστρέφονται και συχνά οι αχόρταγοι ιδιοκτήτες τρώνε κι αυτοί το μπούμερανγκ στο κεφάλι. Αφού πρώτα αρνήθηκαν τη μείωση ενοικίου κι οδήγησαν στην εξόντωση τον επαγγελματία, έμπορο κ.λπ., στο τέλος τούς μένει ξενοίκιαστο το κελεπούρι και βαράνε κουτουλιές στον τοίχο.
Αντίστοιχα στις τιμές των προϊόντων εξακολουθεί να καλπάζει η αισχροκέρδεια, κυρίως λόγω των μεσαζόντων και των πρακτικών των μεγάλων αλυσίδων, με το ολιγοπώλιο και την τεχνητή χειραγώγηση των τιμών με εικονικές ενδοεταιρικές συναλλαγές. Ετσι η αγοραστική δύναμη των πολιτών, που έχει συρρικνωθεί δραματικά από τις περικοπές και την ανεργία, γίνεται ακόμη μικρότερη από τις ληστρικές επιλογές των πολυεθνικών μεγαλομπακάλικων αλλά και των εγχώριων ομολόγων τους.
Στην ουσία, πρόκειται για κοράκια, γύπες, που αδίστακτα εκμεταλλεύονται τους πιο αδύναμους πάνω στην κρίση. Δεν βγάζουν από τη μύγα ξύγκι, πίνουν αίμα απευθείας από τη φλέβα.
Λοιπόν, ξεκάθαρες κουβέντες. Ο λαός μας περνάει δύσκολα και μπορεί να περάσει ακόμη χειρότερα, αν τα πράγματα ξεφύγουν. Κι όλα προέρχονται από το έθνος και υπάρχουν υπέρ του έθνους, έτσι δεν είναι;
Χρειάζονται λοιπόν πρακτικές παρεμβάσεις, με άμεσα αποτελέσματα στην κοινωνία και την οικονομία.
Δεν θα αρέσει στους ανθρωποφάγους του νεοφιλελευθερισμού, συνήθως κοπρόσκυλα (σκύλοι, συγγνώμη) του Κολωνακίου, σιτιζόμενα από το πρυτανείο του Δημοσίου ή την περιουσία του μπαμπά, αλλά η κατάσταση χρειάζεται βαρβάτες κρατικές παρεμβάσεις, με ατσάλινο γάντι. Αρκεί βέβαια να υπάρχει χέρι αποφασισμένο να το φορέσει.
Θα πρέπει λοιπόν να επιβληθεί νομοθετικά μείωση όλων των ενοικίων τουλάχιστον κατά 20% με 30% και να ανασταλούν για ικανό χρόνο όλες οι εξώσεις για την κύρια κατοικία και την επαγγελματική στέγη.
Ορισμένοι ταγοί μας, όλων των κομμάτων, είναι ιδιοκτήτες πολλών ακινήτων και δεν θα τους αρέσει, αλλά θα πρέπει να χωνέψουν ότι, αν δεν βάλουμε όλοι πλάτη υπέρ των πολλών, σε λίγο οι πολλοί θα επιτίθενται εναντίον οποιουδήποτε φοράει γραβάτα.
Παράλληλα, θα πρέπει να γίνει μια άγρια κατασταλτική πολιτική τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης και όχι μόνο. Παίδες, αν δεν μπορείς να τα βάλεις με τους μεγαλομπακάληδες και μια εκατοστή μεσαζόντες νταραβεριτζήδες, θα τα βάλεις με την τρόικα; Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν. Λεφτά να δώσουμε στον κόσμο δεν υπάρχουν, ας αυξήσουμε τουλάχιστον την αγοραστική δύναμή του.
Και βέβαια να βάλουμε χέρι στους ασύδοτους τραπεζίτες. Χρόνια τώρα παίρνανε τα λεφτά του κόσμου με 1% και του τα δανείζανε με 16% και βάλε. Υπερκέρδη, αμοιβές αυτοκρατορικές για τα στελέχη τους και τρελή διαπλοκή με ξέπλυμα, δάνεια σε νταβατζήδες με εξωτραπεζικά κριτήρια κι άλλα πολλά, που, όταν κάποτε δούμε τα πορίσματα της BlackRock, θα γελάμε και θα κλαίμε.
Ας υλοποιηθεί λοιπόν η προεκλογική εξαγγελία η δόση των στεγαστικών -εγώ θα έλεγα ΟΛΩΝ των δανείων- να μην ξεπερνά το 30% του μηνιαίου εισοδήματος και θα είναι κι αυτό μια ανάσα.
Ισως χρειάζεται και κάτι πιο αποτελεσματικό: ένα γενναίο «κούρεμα» του ιδιωτικού χρέους των νοικοκυριών, ειδικά εκεί όπου οι τράπεζες έχουν εισπράξει το κεφάλαιο και διεκδικούν τα πανωτόκια.
Οι δραστικές μειώσεις όλων των ενοικίων, θα ισχυριστούν κάποιοι, θα μειώσει τα έσοδα από τη φορολόγησή τους. Λάθος. Πολλοί Ελληνες θα μπορέσουν να κρατήσουν την επιχείρησή τους που θα έκλεινε και το σπίτι τους κι έτσι το κράτος θα μαζεύει λιγότερα από περισσότερους και στο τέλος περισσότερα. Αν αφεθούμε στην αρνητική δυναμική της κρίσης, τότε στο τέλος θα περπατάμε σε δρόμους γεμάτους κλειστές επιχειρήσεις και οι απώλειες του κράτους θα είναι πολύ μεγαλύτερες. Συνυπολογίστε δε και το οικονομικό και κοινωνικό κόστος των νέων στρατιών ανέργων.
Καλή κι ευκταία η ανάπτυξη, όταν έρθει. Ως τότε όμως ας φροντίσουμε τις βασικές ανάγκες των πολιτών: στέγη και φθηνότερα βασικά είδη.
Αυτό θα βοηθήσει την κοινωνική ειρήνη και μαζί με την καταστολή της λαθρομετανάστευσης και της λοιπής εγκληματικότητας θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για την ανάπτυξη.
Αν σε λίγους μήνες παίζουμε πιστολιές από γωνία σε γωνία κι οδομαχίες η Αστυνομία με τα πλήθη, τότε θα είναι αργά και για την ανάπτυξη και για τα πάντα.
Σίγουρα θα θιγούν συμφέροντα, ορισμένα ισχυρά, που θα κινητοποιήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, όμως εδώ μιλάμε για την επιβίωση του λαού μας, για τη συνοχή της κοινωνίας.
Η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, με την ίδια αποφασιστικότητα που φαίνεται να κινείται με ήδη επιτυχή αποτελέσματα στη λαθρομετανάστευση, οφείλει να κινηθεί και στο ζήτημα των ενοικίων, του ιδιωτικού χρέους και των τιμών των αγαθών.
Κι ο λαός, ξέρετε, έχει ένα συλλογικό ένστικτο. Αν δει τέτοια μέτρα, αν νιώσει σε τέτοια έκταση την αποφασιστική παρέμβαση του κράτους και την πρόνοιά του για την κοινωνική συνοχή, τότε θα δείξει πίστη και νομιμοφροσύνη. Ακόμη κι αν η επαναδιαπραγμάτευση πάει δύσκολα ή άσχημα από εξωγενείς παράγοντες, π.χ. την τύφλωση του Βερολίνου και τη ληστρική βουλιμία των κερδοσκόπων, ο λαός θα συμπαραταχθεί με την κυβέρνησή του, που νοιάστηκε για το σπίτι του, το μαγαζί του, το ψωμί των παιδιών του, που απέλασε μαζικά λαθρομετανάστες, ανακατέλαβε τις πόλεις, τσάκισε την εγκληματικότητα, μαστίγωσε την αισχροκέρδεια στην αγορά.
Ο λαός συγχωρεί λάθη, συγχωρεί ακόμη κι αποτυχίες σε μερικά ζητήματα, αρκεί να του λες την αλήθεια, να τον διοικείς με το παράδειγμά σου και να νιώθει ότι αγωνίζεσαι γι’ αυτόν. Κι αυτό θέλει πράξεις…
