Και ξαφνικά, από το 2009 και μετά, οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην χαρακτηρίστηκαν εχθροί του έθνους. Η κύρια αιτία για κάθε κακοδαιμονία, για κάθε χρεοκοπία και κάθε παρακμή. Το ωραίον του πράγματος μάλιστα συνίσταται στο ότι πρωταγωνιστές σε αυτό το μελόδραμα δεν ήταν άλλοι από πρωτοκλασάτους και «θεσμικούς» από τη δεκαετία του 1980 ακόμη υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Οι αρχιτέκτονες, δηλαδή, οι «νταραβεριτζήδες» του εφιάλτη, τα 2/3 των Ελλήνων να είναι ή περίπου να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Ξαφνικά στην αποπνικτική ατμόσφαιρα των Μνημονίων, στα πολιτικά εγκλήματα με υπογραφή Παπανδρέου και των συν αυτώ -μην ξεχάσουμε τον Πάγκαλο- οι δημόσιοι υπάλληλοι μετατράπηκαν στο συλλογικό ασυνείδητο σε «κατσιαπλιάδες». Λες και ήταν κάποιοι παράνομοι, κάποιοι φοροφυγάδες, πλιατσικολόγοι, με επιδόματα που τα είχαν κλέψει από το κρατικό θησαυροφυλάκιο, λες και αυτοδιορίστηκαν στο κράτος, λες και είναι κάποιοι ξένοι από τους υπόλοιπους Ελληνες. Λες και παράνομα βγήκαν στη σύνταξη σε 15 χρόνια, παίρνοντας ένα σκανδαλωδώς υπέρογκο εφάπαξ από την εθελουσία. Αστεία πράγματα, από γελοίους ανθρώπους προερχόμενα. Αλλοι από αυτούς που έχουν βρεθεί σε κυβερνητικές θέσεις επί χρόνια έχουν πρωταγωνιστήσει σε διορισμούς, ρουσφέτια, χαριστικές ρυθμίσεις απέναντι σε συνδικάτα και απεργούς, κουτοπόνηρους διακανονισμούς με παράλογα επιδόματα, αντί αυξήσεων. Αλλοι στο κυνήγι του «σταυρού», περήφανα μέλη της Εθνοσυνέλευσης, αλλά στην ατυχή θέση να βρίσκονται στην αντιπολίτευση, έπαιρναν κάθε πρωί την τσάντα, όπως οι παλιοί «δοσάδες», και γύριζαν από υπουργείο σε υπουργείο εκλιπαρώντας για έναν παράνομο διορισμό ή μια χαριστική επιδότηση· για έναν νόμο ή ρύθμιση εκτός πλαισίου για την περιοχή ή τους χρηματοδότες τους.
Αλλά οι χειρότεροι είναι τα διάφορα στελέχη και οι πρωταγωνιστές στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, οι επιχειρηματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί και λοιποί και οι περίφημοι μικρομεσαίοι. Αν δούμε την κατάσταση εσόδων του κράτους, άναυδοι διαπιστώνουμε ότι στο 60% και πλέον αυτά προέρχονται από μισθωτούς και συνταξιούχους. Το μεγαλύτερο σε όγκο μέρος αφορά τους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτοί είναι οι πλούσιοι σε αυτή τη χώρα, όλοι οι άλλοι έπαιρναν μέχρι επίδομα αλληλεγγύης. Οι φοροφυγάδες, οι διαπλεκόμενοι, οι κερδοσκόποι, οι «σαράφηδες», οι τυχοδιώκτες, οι «κολλητοί» των υπουργών εκδότες, εργολάβοι, επιχειρηματίες-μεταπράτες είναι οι άλλοι. Αυτοί που σήμερα, το απολύτως γελοίον του πράγματος, είναι οι τιμητές, αυτοί που πληρώνουν τους άλλους του Δημοσίου, κατά δήλωσή τους. Από πότε; Από τους λογαριασμούς των αφορολόγητων δισ. στις τράπεζες του εξωτερικού, από τις ανεκτέλεστες ή παράλογα υπερκοστολογημένες προμήθειες του Δημοσίου, από την ακίνητη ιδιοκτησία στις off shore, από τα πολυτελή αυτοκίνητα, σκάφη και ελικόπτερα μέσω leasing, που δικαιολογούσαν ως έκπτωση οι φορολογικοί νόμοι, από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με την πειραγμένη μηχανή, την ανασφάλιστη εργασία και τις προμήθειες από το παραεμπόριο; Αυτοί που ορμούσαν και πλιατσικολογούσαν στην «πίτα» του Δημοσίου και καρπώνονταν τα προγράμματα στήριξης από την Ευρώπη, κάνοντάς τα σπίτια και κραιπάλες στα μπουζούκια ή λογαριασμούς στην Ελβετία ή οι κυρίες με τα σινιέ σύνολα από τις πανάκριβες μπουτίκ του εσωτερικού και του εξωτερικού και τα ακριβά γούστα στη σαμπάνια και στα κοσμήματα;
Ας γυρίσουμε στην πραγματικότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο «φούσκες». Η μία, η συγκρότηση του κράτους. Η άλλη, η ιδιωτική επιχείρηση. Το πάρτι τέλειωσε. Καιρός να σοβαρευτούμε. Και οι δύο «φούσκες» έσκασαν. Πάμε από την αρχή. Ας ελπίσουμε ότι οι «πεινασμένοι» ψυχικά για κραιπάλη, γκλάμουρ και εύκολο πλουτισμό Νεοέλληνες χόρτασαν. Ο λογαριασμός ούτως ή άλλως είναι πολύ υψηλός…
