Τα γεγονότα της Υδρας δείχνουν τη βαθιά κοινωνικοπολιτική κρίση που βιώνουμε. Δεν υπάρχει τίποτα ρομαντικό, ορθολογικό ή πατριωτικό στη φοροδιαφυγή, παρά μόνον ένας υπέρμετρος ατομικισμός, που ορίζει εκ των βάθρων την έννοια του ωμού χλευασμού προς τους υπόλοιπους Ελληνες.
Ο Γάλλος Φιλόσοφος Ζοζέφ – Ερνέστ Ρενάν, σε διάλεξή του το 1882 με τίτλο «Qu’est-ce qu’une Nation?», περιέγραψε το έθνος ως ένα καθημερινό δημοψήφισμα. Γεγονότα όπως της Υδρας εθίζουν την κοινωνία σε συμπεριφορές παραβατικότητας και αντικοινωνικής αμετροέπειας, που ακυρώνουν τη σημειολογική διαδικασία που περιγράφει ο Ρενάν.
Το να θεωρούμε όμως το υπάρχον φορολογικό σύστημα της Ελλάδας «ιερό δισκοπότηρο» είναι το άλλο άκρο της υπερβολής.
Το σύστημα της βαριάς φορολόγησης, απότοκο της φεουδαρχικής δεσποτείας και των αυτοκρατορικών σχημάτων, είναι κεντρικό αίτιο μεσοαστικών κοινωνικών εξεγέρσεων. Η Αμερικανική Επανάσταση ξεκινά με το ρίξιμο των φορτίων τσαγιού στο λιμάνι της Βοστόνης από τη μεσοαστική μυστική οργάνωση Υιοί της Ελευθερίας ως πράξη διαμαρτυρίας προς τον βρετανικό φόρο στο εμπόριο τσαγιού [The Tea Act] που επιβλήθηκε το 1773 στις αποικίες της Βορείου Αμερικής για να διασωθεί η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών (οι αντιστοιχίσεις με το σήμερα επιβεβαιώνουν την κυκλική πορεία της Ιστορίας). Η Γαλλική Επανάσταση εναντίον των Βουρβόνων ξεκινά από τους μεσοαστούς των Παρισίων ως βίαιη αντίδραση απέναντι στον νεποτισμό, στη βαριά φορολογία και την προκλητική σπατάλη των Βερσαλλιών, που δεν επιδεικνύουν ίχνος κοινωνικής πρόνοιας. Ο φιλελευθερισμός ο ίδιος, που ξεπηδά από τις φλόγες της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης και εμπνέει σε βάθος το εθνεγερτικό πνεύμα της Φιλικής Εταιρείας στα καθ’ ημάς, είναι ένα ιδεολογικό κίνημα που στρέφεται εναντίον της αριστοκρατίας και των «γαλαζοαίματων», της φορολογικής αρπαγής και των αποικιακών ηγεμονεύσεων, αναδεικνύοντας το έθνος-κράτος σε πρωταρχικό παράγοντα οργάνωσης του διεθνούς συστήματος.
Η βαριά φορολογία σήμερα στον δυτικό κόσμο λαμβάνει τρεις κύριες κατευθύνσεις:Η πρώτη κατεύθυνση ορίζεται από τον ασφυκτικό κρατισμό πρώην μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η πολιτική κουλτούρα σε αυτές τις νεοπαγείς δημοκρατίες γεννά ένα κράτος-Κρόνο, που απομυζά τον δυναμισμό της κοινωνίας με μια διαρκή φορολογική αφαίμαξη. Οι παροχές του κράτους προς τους πολίτες είναι χαμηλού επιπέδου, αντιστοίχως και των πολιτών, επιβεβαιώνοντας το «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος». Το ενδιαφέρον στοιχείο εδώ είναι ότι οι πρακτικές αυτές του ασφυκτικού κρατισμού προέρχονται από μια νεοφιλελεύθερη νομενκλατούρα, αποτελούμενη και από πρώην στελέχη των κομμουνιστικών κόμματων επί εποχής Ψυχρού Πολέμου, που, ποδοπατώντας τα φιλελεύθερα νάματα της ισονομίας, της ισοπολιτείας και της αδελφότητας, χρηματοδοτεί εαυτόν μέσω μιας προκρούστειας φορολογίας. To πνεύμα του Τσαουσέσκου αναβιώνει, μόνο που σήμερα μελετά τους θεωρητικούς της Σχολής του Σικάγου και της Συμφωνίας της Ουάσινγκτον και απορρίπτει τον κοινωνικό φιλελευθερισμό του Κέινς ως αντιδραστικό!
Η δεύτερη κατεύθυνση ορίζεται από τη σκανδιναβική σοσιαλδημοκρατία. Η φορολογία είναι εξαιρετικά βαριά, αλλά τα ανταποδοτικά οφέλη υψηλότατου επιπέδου. Το κράτος είναι ένας δαπανηρός μηχανισμός που λειτουργεί όμως υπέρ του πολίτη, προσφέροντας υψηλό βιοτικό επίπεδο και παροχές.
Η τρίτη κατεύθυνση είναι αυτή της φιλελεύθερης προσέγγισης. Το κράτος εδώ δεν είναι ούτε Κρόνος ούτε Τάλως, υψηλές υπηρεσίες ανταποδοτικότητας δηλαδή, αλλά με εξίσου υψηλό αντίτιμο. Εδώ το κράτος θέτει το πλαίσιο της ορθολογικής λειτουργίας, οι πολίτες ξεκινούν από την ίδια, μάλλον ή ήττον, αφετηρία, δίχως να «θεοποιούνται» εξομοιωτικές εφαρμογές, ενώ προστατεύεται θεσμικά η διαφορετική θέση και άποψη. Το φιλελεύθερο σύστημα επιβραβεύει την ικανότητα, την εφευρετικότητα και τον δυναμισμό και όχι τον νεποτισμό, τη φαυλοκρατία και τη μετριοκρατία, προσφέροντας τη δυνατότητα στους πολίτες να ζουν και να παράγουν για μια καλύτερη ζωή και όχι για τη συντήρηση της μιζέριας. Στα φιλελεύθερα κράτη οι πολίτες οφείλουν να πληρώνουν τους φόρους τους ως κομβική πατριωτική πράξη, αλλά ο φόρος δεν λειτουργεί ως αντιαναπτυξιακό εργαλείο. Στα φιλελεύθερα κράτη ο πολίτης πληρώνει φόρο για το σπίτι του μια φορά τον χρόνο, τα ολιγοπώλια αντιμετωπίζονται αποφασιστικά, οι νέοι επιχειρηματίες ενθαρρύνονται από το κράτος με γενναίες φοροαπαλλαγές για να ανοίξουν τα φτερά τους και να παράξουν πλούτο κ.ά.
Πού βρίσκεται η Ελλάδα απέναντι σε όλα αυτά; Σε έναν φορολογικό μεσαίωνα που οικοδομήθηκε κυρίως τα δυόμισι τελευταία χρόνια. Απαιτείται οριστική ρήξη με τις αντιφιλελεύθερες φορομπηχτικές επιλογές του πρόσφατου παρελθόντος, που μας μεταμόρφωσαν αντί για τη Δανία του Νότου σε γολγοθά, με τον φορολογούμενο στον ρόλο του Σίσυφου. Ο Σίσυφος όμως δεν αντέχει άλλο!
