Μπορεί στην Ελλάδα η προσοχή όλων -και δικαιολογημένα- να είναι στραμμένη στο προς αναγγελία νέο πακέτο μέτρων φτωχοποίησης του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων, όμως το μέλλον της ευρωζώνης θα κριθεί κυρίαρχα στη Φρανκφούρτη, όπου βρίσκεται η βάση της Κεντρικής Τράπεζας του ευρώ. Η τοποθέτηση του τραπεζίτη επικεφαλής της και μιας πολύ σημαντικής ομάδας από τους συμμετέχοντες στη διοίκησή της είναι ότι η Κεντρική Τράπεζα θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερη να αγοράζει ομόλογα των χωρών-μελών και να διατηρεί το κόστος δανεισμού σε λογικά επίπεδα σε σχέση με τα γερμανικά ομόλογα, για μια κοινή νομισματική ζώνη.
Σε αυτήν τη στρατηγική του «Ιταλού», όπως συνήθως αναφέρονται στον Μάριο Ντράγκι στους διαδρόμους των Βρυξελλών, διαφωνούν με παρρησία οι Γερμανοί και η κεντρική τους τράπεζα, συνεχίζοντας να «παίζουν» το γνωστό εθνικό παιχνίδι κυριαρχίας τους σε ολόκληρη την Ευρώπη, που τα τελευταία χρόνια -και ειδικά εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης- εξελίσσουν.
Στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και στον κόσμο, συζητιούνται και περιγράφονται δύο θεωρίες για το μέλλον της ευρωζώνης και της Ενωσης της Ευρώπης γενικότερα. Σύμφωνα με την πρώτη θεωρία, την αγαπημένη και για το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα διαχείρισης μέσω των Μνημονίων, η νομισματική πολιτική θα γίνει πιο χαλαρή μέσα στους επόμενους μήνες. Το επιχείρημα ως προς αυτό είναι ότι απλώς δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Σύμφωνα με την προσέγγιση αυτή, έως το τέλος του χρόνου οι Γερμανοί θα έχουν υποχωρήσει στο ζήτημα της αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής και θα επιτρέψουν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών των χωρών-μελών, αλλά και τη χρηματοδότηση του χρέους των μειονεκτούντων, δίνοντας τελικά την άδεια στην ΕΚΤ να παρεμβαίνει στην πρωτογενή και την δευτερογενή αγορά ομολόγων, ρίχνοντας το κόστος δανεισμού και αποκαθιστώντας την ευταξία στη ζώνη. Αυτό σημαίνει, σε μια πρώτη φάση, ένα κόστος της τάξης των 2,5 τρισ. ευρώ, που μπορεί να φτάσει την επόμενη διετία στα 4 ή 5 τρισ. ευρώ. Παράλληλα οι θιασώτες αυτής της θεωρίας μιλούν για πλήρη πολιτική, δημοσιονομική, οικονομική ένωση, με ενιαίο δίκτυο τραπεζών, ενώ λαμβάνουν υπόψη τους και την προοπτική του «κλειδώματος» της ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου σε μια αναλογία 1 προς 1. Σε τελικό στάδιο πιστεύουν στη συγκρότηση ενότητας στις δύο ζώνες της Δύσης, την ευρωπαϊκή και την αμερικανική, και ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα ή μια αναλογία τύπου ECU, που θα κυριαρχήσει στον κόσμο.
Η δεύτερη θεωρία για το μέλλον της Ευρώπης εκτιμά ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν θα συμβεί. Οι Γερμανοί θα συνεχίσουν να ακολουθούν τη σημερινή στρατηγική τους, που σε επίπεδο έθνους-αυτοκρατορίας τούς δίνει οφέλη (ήδη από την κρίση έχουν κερδίσει πάνω από 70 δισ. ευρώ, με το σύνολο των κεφαλαίων και των επενδύσεων στην Ευρώπη να κινούνται προς αυτούς) και η Ενωση, όπως τη γνωρίζουμε από το Μάαστριχτ και μετά, θα διαλυθεί μέσα στην επόμενη τριετία. Θα υπάρξει σε κάθε περίπτωση η συμμαχία του Βορρά, το επονομαζόμενο και «Berlin Club», που θα προχωρήσει σε πολιτική, οικονομική, νομισματική ένωση, ενώ ο Νότος, ενδεχομένως μαζί με τη Γαλλία, θα ακολουθήσει δική του πορεία σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, επιστρέφοντας μάλιστα σε έναν νέο Ατλαντισμό και σχέση με τις ΗΠΑ και το δολάριο. Στην περίπτωση αυτή θα έχουμε συγκρούσεις, νέες αυτοκρατορίες και ένα παγκόσμιο παίγνιο κυριαρχίας για τις ζώνες επιρροής. Ο ευρωσκεπτικισμός θα έχει δικαιωθεί…
