Δύο είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα της Μεταπολίτευσης που απειλούν την εθνική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Το πρώτο, ο «καπιταλισμός» με κρατικό και δανεικό χρήμα. Το δεύτερο, το «κοινωνικό» κράτος βυθισμένο στην ανηθικότητα και την ανομία.
Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές εξέθρεψαν δεκάδες τερατογενέσεις και μπετονάρισαν τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μας ως κοινωνίας «πολιτών».
Οπως αναμενόταν, οι γραμμές αυτές κατέρρευσαν, αλλά τα γεννήματά τους ζουν και βασιλεύουν. Οι άνθρωποι που τις υπηρέτησαν και φτιάχτηκαν από αυτές εξακολουθούν να είναι παρόντες και ισχυροί. Και το χειρότερο, στην προσπάθειά τους να κρυφτούν για τα πεπραγμένα τους που μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν, εμφανίζονται και ως οι θεματοφύλακες του χαμένου μας «παραδείσου».
Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα χαμένα εργατικά δικαιώματα.
Ο λόγος τους γίνεται πειστικός, καθώς εμφανίζονται ως μοναδικοί υπερασπιστές ενός λαού δικαίως πικραμένου που βρίσκεται σε απόγνωση. Αποθρασύνονται απειλώντας, λόγω των νέων μέτρων, να σύρουν τον χορό της κόλασης στο θερμό φθινόπωρο που μόλις άρχισε. Κι επειδή «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη», δυστυχώς μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, ακόμη και από τα φύσει και θέσει πιο υπεύθυνα, φαίνονται διατεθειμένα να τους ακολουθήσουν.
Η κυβέρνηση, τα κόμματα που τη στηρίζουν αλλά και όσοι επιθυμούν την ανάταξη της χώρας και εργάζονται γι’ αυτήν οφείλουν να τους αποκαλύψουν αμέσως, και αυτούς και τα έργα τους, και να τους παραδώσουν στην κρίση των πολιτών και, για όσους προβλέπεται, των Δικαστών.
Σε διαφορετική περίπτωση κανένας λόγος για καμία θυσία δεν μπορεί να είναι ή να γίνει πιστευτός. Οσο τα θύματα των Μνημονίων δηλητηριάζονται από το αίσθημα συνενοχής και συγκάλυψης ανάμεσα σε όσους σήμερα προσπαθούν για τη σωτηρία της χώρας και όσους ευθύνονται για το κατάντημά της, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία επανεκκίνηση ούτε της κοινωνίας ούτε και της οικονομίας.
Ο κατάλογος και μακρύς είναι και γνωστός. Η βούληση είναι το ζητούμενο. Ποιοι έβγαλαν αφορολόγητα κολοσσιαία ποσά στην Ελβετία; Ποιοι παριστάνουν τους «τιμητές», ενώ τους βαραίνει σωρεία παρανομιών και οφειλών; Ποιοι χρεοκόπησαν τα ασφαλιστικά ταμεία; Ποιοι τα δημόσια νοσοκομεία; Ποιοι μπήκαν στον δημόσιο βίο ξεβράκωτοι και σήμερα έχουν να φάνε και τα δισέγγονά τους;
Οσο αυτά και άλλα πολλά δεν απαντιούνται, η δυσπιστία θα μεγαλώνει και το έργο για τη σωτηρία της πατρίδας θα γίνεται δυσκολότερο, καθώς θα κυριαρχεί η τυφλή οργή.
Πίσω από αυτή την τυφλή οργή θέλουν να κρυφτούν και οι υπεύθυνοι για την κατάντια μας. Γι’ αυτό και πρέπει να αποτελέσει πρώτιστο καθήκον για την κυβέρνηση να φωτίσει προς κάθε κατεύθυνση και με κάθε τρόπο. Αλλιώς το σκοτάδι, αφού του επιτρέπει να επανέρχεται, θα καταπιεί πρώτα την ίδια και μετά την πατρίδα.
