Οσα συμβαίνουν και θα συμβούν δεν είναι ζήτημα τραπεζών και τοκογλύφων. Είναι πολιτικής.
Ο επικεφαλής της ΕΚΤ δεν είναι πολιτικός. Είναι ένα «παιδί» των αγορών ή, πιο συγκεκριμένα, των διεθνών επενδυτικών τραπεζών και της Goldman Sachs. Με τις παρεμβάσεις του, που υπό άλλους όρους θα μπορούσαν να λύσουν όχι μόνον το ελληνικό ζήτημα αλλά και το ευρωπαϊκό μέσα σε μια διετία, απλώς κατορθώνει να δίνει ανάσες και χρόνο στην Ευρώπη του ευρώ, προκειμένου να μη διαλυθεί και έρθει το χάος στην παγκόσμια οικονομία.
Το μοντέλο Ντράγκι, με την αγορά ομολόγων από τη δευτερογενή και πρωτογενή αγορά χωρών που απειλούνται από άνοδο των spreads, των επιτοκίων δανεισμού τους δηλαδή, δεν αφορά σε μια πρώτη ανάγνωση την Ελλάδα, αλλά ενδεχομένως ούτε την Ιταλία και την Ισπανία, που έχουν ήδη πολύ υψηλά επιτόκια δανεισμού και δεν έχουν καμία διάθεση να μπουν σε Μνημόνια, με απώλεια της εθνική κυριαρχίας τους και ελέγχου των οικονομιών και της δημόσιας περιουσίας τους, όπως η Ελλάδα. Αφορά η φόρμουλα Ντράγκι όμως τις κεντρικές χώρες της ευρωζώνης και ειδικά τη Γαλλία που τη διασφαλίζει, προκειμένου να μη βρεθεί στη θέση της Ιταλίας και της Ισπανίας.
Το μοντέλο Ντράγκι δεν σημαίνει ότι είναι μια μεθοδολογία περιορισμένων δυνατοτήτων. Είναι ένα ακόμη «παράθυρο ευκαιρίας» αν η ίδια η Ευρώπη ήθελε να βγει από την κρίση, διατηρώντας τη συνοχή της αλλά και τον χαρακτήρα της ως ένωσης εθνών-κρατών και όχι γερμανικής ζώνης ελέγχου.
Και για να γίνει κατανοητό τι συμβαίνει. Αν υποθέσουμε ότι η ΕΚΤ και η Goldman Sachs, η δεύτερη επ’ αμοιβή, αναλάμβαναν να λύσουν το ευρωπαϊκό ζήτημα χρέους, θα έκαναν αυτές τις απλές κινήσεις. Πρώτον, θα άρχιζαν να αγοράζουν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και των λοιπών σε προβληματική θέση. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της Ελλάδας, με κεφάλαια 50 δισ. ευρώ θα αγόραζαν ομόλογα αξίας 140 δισ. ευρώ. Στη συνέχεια, θα επέστρεφε τα ομόλογα αυτά η ΕΚΤ στο Ελληνικό Δημόσιο και θα τα αντάλλασσε με νέα ομόλογα αξίας 60 δισ. ευρώ, όσο και το κόστος της αγοράς τους στη δευτερογενή και όχι η αρχική ονομαστική τους αξία. Με τον τρόπο αυτόν, αυτόματα και χωρίς τις παρενέργειες ενός νέου PSI ή «haircut», το ελληνικό δημόσιο χρέος θα μειωνόταν κατά 80 δισ. ευρώ.
Παρόμοια διαδικασία θα μπορούσε να ακολουθηθεί και με την Ιταλία ή την Ισπανία, όπου το ύψος των χρεών τους όμως, όπως και ο όγκος της οικονομίας τους, είναι πολλαπλάσιος του ελληνικού. Θα υπήρχε αλλαγή του κλίματος στην Ευρώπη, αλλά και στις διεθνείς αγορές και ενίσχυση της προοπτικής για επενδύσεις και έξοδο από την ύφεση.
Σε μια δεύτερη φάση θα μπορούσε να αποφασιστεί η «αμοιβαιοποίηση» του χρέους (ευρωομόλογο) στο σύνολο της ευρωζώνης στο επίπεδο του 60%, όσο χρέος δηλαδή επιτρέπεται ως ανώτατο όριο από τις συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας. Πάνω από αυτό το επίπεδο, το χρέος θα χαρακτηριζόταν για κάθε χώρα ως εθνικό και θα έπρεπε να αποπληρωθεί χωρίς ευρωπαϊκή συμμετοχή και εγγυήσεις. Η οικονομική και νομισματική ένωση θα είχαν εμπεδωθεί εκ των πραγμάτων, ενώ η πολιτική ένωση θα ήταν ζήτημα χρόνου να συμβεί.
Τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, γιατί η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται για μια ένωση ευρωπαϊκών χωρών, αλλά για μια γερμανική και απολυταρχική, νεο-φεουδαρχική, νεο-αποικιακή Ευρώπη και τίποτα παραπάνω. Οσα συμβαίνουν και θα συμβούν δεν είναι ζήτημα διεθνών τραπεζών, τοκογλύφων και όλα τα συνήθως επαναλαμβανόμενα. Είναι ζήτημα πολιτικής και ειδικά γεωοικονομίας από ένα Ράιχ και τους συμμάχους του, που επιζητούν τη ρεβάνς από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους κυριαρχίας που έχασαν. Οι Ελληνες αλλά και άλλοι λαοί του Νότου -και όχι μόνον- δεν είναι τίποτα άλλο από παράπλευρες απώλειες.
