Ολα πέφτουν, οι μισθοί, τα μεροκάματα, οι συντάξεις, τα νοίκια, το ηθικό, ενίοτε κι άνθρωποι από μπαλκόνια. Συνεχής εσωτερική υποτίμηση, μέχρι αποστεώσεως. Ωσπου να φέξουμε σαν τον Αϊ-Γιάννη τον Πρόδρομο τον Μνημονιακό. Μόνο οι τιμές δεν πέφτουν.Απαρτα βουνά. Η φέτα στον κιμά στέλνει περήφανο χαιρετισμό.
Για το πετρέλαιο θέρμανσης, αν γίνουν όσα λένε οι διαρροές περί εξομοίωσης με το πετρέλαιο κίνησης, τότε με τον προϋπολογισμό κάθε πολυκατοικίας θα καθαρίζονται ίσαμε με τρεις λεκέδες. Γι’ αυτό, όταν τρώτε λαδερά, να βγάζετε την γραβάτα.
Εδώ, στη χώρα της πτωχής Ελλης Κοκκίνου και της ρακένδυτης με τα λαμέ Αννας Βίσση, για τις οποίες ήδη οργανώνω έρανο με ό,τι προαιρείσθε, σβαρόφσκι, εικοσάλεπτα, μακαρόνια, στρας και λιπ γκλος, διαπραγματευόμαστε με την τρόικα και το γυάλινο μάτι του Σόιμπλε, αλλά δέος μπροστά στον Μήτσο τον μεγαλοχασάπη και τις υπεραγορές, όπου οι πολίτες αγοράζουν τα χρειαζούμενα. Κάποιοι ρουφάνε και δεν μιλάνε.
Το ‘χουμε γράψει κι άλλες φορές. Αν δεν μπορείς να τα βάλεις με τους μεγαλομπακάληδες, θα τα βάλεις με την τρόικα;
Κόλαση διαρροών κάθε μέρα για τα επερχόμενα μέτρα. Κάποιοι λένε ότι οι διαρροές είναι από την κυβέρνηση. Οτι τα μέτρα παρουσιάζονται τερατώδη κι ανελέητα, ενώ στην πραγματικότητα θα είναι ηπιότερα. Ωστε, όταν ανακοινωθούν, να πονέσουν λιγότερο. Αν αυτό έχει βάση, σε όποιον σκέφτηκε τέτοιο επικοινωνιακό τερτίπι αξίζουν ένας κουβάς πίσσα και δυο τσουβάλια πούπουλα. Οταν επί εβδομάδες γονατίζεις το ηθικό των πολιτών, η ζημιά είναι ανυπολόγιστη, ό,τι κι αν ξεφουρνίσεις στο τέλος.
Οπως και να έχει πάντως, τα μέτρα δεν θα είναι στοργή και προδέρμ. Είναι ανάγκη λοιπόν να υπάρξουν παράλληλες πολιτικές που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των πολιτών χωρίς να τους δίνεις άμεσα χρήμα, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει.
Πιστεύω ακράδαντα ότι η κυβέρνηση μπορεί να τα βάλει στην αγορά με τους άπληστους και τους αισχροκερδείς. Το ‘χουμε ξαναγράψει. Η αγορά δεν «αυτορρυθμίζεται», διότι διέπεται από τους χαοτικούς νόμους της ανθρώπινης απληστίας και του εγωισμού. Κάπως έτσι, «αυτορρυθμιζόμενοι», φτάσαμε σε αυτά τα χάλια. Γι’ αυτό, προς φρίκη των ανθρωποφάγων του φασιστοειδούς νεοφιλελευθερισμού, πιστεύω στο σοβαρό και ισχυρό κράτος. Πιστεύω στην εργασία ως αξία κι όχι απλά στο χρήμα και στις «παραγωγικές σχέσεις». Ιδεαλιστής είμαι κι όχι «μαύρος» ή «κόκκινος» υλιστής. Ο,τι δεν είναι ανθρωποκεντρικό οδηγεί στη βαρβαρότητα κι ο Ελληνισμός είναι κατεξοχήν ανθρωποκεντρικός.
Επιβάλλεται λοιπόν μια δυναμική κατασταλτική και ρυθμιστική επέμβαση του κράτους στην αγορά. Γιατί δεν μπορεί να πέφτει το μισθολογικό κόστος, το μίσθωμα της επιχείρησης, και να μη μειώνονται τιμές ή να μένουν ακλόνητες.
Ετσι οι εργαζόμενοι θα δουν να αυξάνεται μετρήσιμα, ουσιαστικά, η αγοραστική τους δύναμη. Θα ‘ναι σαν να τους δίνεις ζωντανό χρήμα. Θα μειωθούν η ζημιά τους κι η απελπισία τους. Θα νιώσουν ότι υπάρχει κάποια φροντίδα. Οταν έχεις απολέσει 30 και 40% του εισοδήματός σου, όταν η ανεργία έχει χτυπήσει το σπίτι σου και τα οικογενειακά εισοδήματα έχουν μειωθεί σε κάτω από το μισό, τότε το να αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των χρημάτων σου είναι ζωτικό ζήτημα.
Διότι καλές οι αποφάσεις Ντράγκι, μακάρι να μας αφορούν, να δούμε πραγματικό χρήμα στην οικονομία. Μακάρι να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, που την περιμένουμε σαν τον θείο από την Αμερική, να ξεκολλήσουν επιτέλους τ’ αραχνιασμένα και σκουριασμένα γρανάζια της οικονομίας. Να δούμε το Ελληνικό, τις μαρίνες, τους αυτοκινητοδρόμους να ξεκινάνε – με Ελληνες, ε, όχι με αδήλωτους λαθρομετανάστες. Να δούμε την εξόφληση των χρεών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες.
Ως τότε όμως, ο γάιδαρος του Χότζα πρέπει να συνεχίσει να τρώει. Διότι, ως γνωστόν, ο πάνσοφος Ναστραντίν τού ελάττωνε κάθε μέρα το φαΐ, για να μάθει να μην τρώει, αλλά πάνω που έμαθε, ψόφησε ο έρμος…
