Για όποιον καταλαβαίνει και κυρίως για όποιον θέλει να καταλάβει πέρα από τα περιθώρια που αφήνουν τα ρεπορτάζ και οι αναλύσεις των ΜΜΕ, δύο… Παναγιώτηδες τραβάνε το κάρο της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Ο Μάριο Μόντι και ο Μάριο Ντράγκι.
Οι δικές τους απόψεις, οι δικές τους πράξεις είναι εκείνες που δίνουν ανάσα στη γηραιά ήπειρο, κρατώντας την όρθια απέναντι στις λυσσαλέες επιθέσεις όσων απεργάζονται όχι μόνο τη διάλυση της ευρωζώνης, αλλά την πλήρη αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτών των δύο ανδρών σε σχέση με τους υπολοίπους που αποφασίζουν για την τύχη των Ευρωπαίων πολιτών είναι ότι η διαδρομή τους δεν απονέκρωσε τα πολιτικά και κοινωνικά αντανακλαστικά τους· τη δυνατότητά τους δηλαδή να επικοινωνούν με τους ανθρώπους, να τους αντιλαμβάνονται και ως εκ τούτου να ιεραρχούν προτεραιότητες.
Οι λαμπρές σπουδές, η ακαδημαϊκή θητεία, η ζηλευτή επαγγελματική σταδιοδρομία αποτελούν παράγοντες που αλλοιώνουν συχνά την ανθρώπινη φύση. Οχι πάντα προς το καλύτερο. Για να χωρέσεις σε αυτές και για να ανταποκριθείς στις υποχωρήσεις που συνεπάγονται, πρέπει να στεγνώσεις ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Από τον στεγνό και άψυχο κόσμο των πανεπιστημιακών και των αγορών προέρχονται και ο Μόντι με τον Ντράγκι. Ο κορσές όμως που φόρεσαν για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής τους φαίνεται ότι δεν στένεψε τελικώς το μυαλό και την καρδιά τους.
Τώρα που η συγκυρία το επιβάλλει, λένε αυτό που πρέπει και κάνουν αυτό που χρειάζεται. Στο ψαχνό, χωρίς να μασάνε ούτε τα λόγια τους ούτε τα έργα τους. Και το κυριότερο, τοποθετώντας το υπέρτατο συμφέρον, που δεν είναι άλλο από το όραμα της πλήρους ευρωπαϊκής ενοποίησης, πάνω από τα συμφέροντα των μέχρι πρότινος εργοδοτών και συνεργατών τους.
Γνήσια και άξια τέκνα μιας τεράστιας πολιτικής σχολής όπως η ιταλική, αντέχουν στον διάλογο, παραμένουν ευγενείς, δημιουργούν συμμαχίες, λειαίνουν διαφορές, εκτονώνουν εντάσεις, όντας πάντα αποτελεσματικοί και χωρίς να χάνουν τον τελικό στόχο.
Η πρακτική τους αποτελεί πρώτης τάξεως οδηγό και για τα δικά μας αλλά και για τους δικούς μας. Είναι από τις περιπτώσεις που το «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» θα μπορούσε να αποτελέσει… ευχή! Ευχή που, απ’ ό,τι φάνηκε στη συνάντηση της Τετάρτης στο Μαξίμου, πιάνει. Αλλά και οι αξιότιμοι ελεγκτές μας, στο πλαίσιο της διατεταγμένης υπηρεσίας τους, θα είχαν πολλά να ωφεληθούν μελετώντας καλύτερα αυτούς τους φωτισμένους εκ των προϊσταμένων τους.
Στους μήνες που έρχονται ας προστεθεί και η δική μας προσευχή μαζί με αυτήν της Ευρώπης στη… Μαντόνα, να τους έχει καλά μπας και γίνουμε όλοι καλύτερα.
Παιδί οικογένειας μεταναστών από την Ιταλία στην Αργεντινή, όπου γεννήθηκε και ο πατέρας του, και πάλι πίσω, ο Μάριο Μόντι, αντιλαμβάνεται καλύτερα από άλλους την αξία της κουβέντας «θέλει δύο για το τανγκό». Θα πρόσθετα και τρεις, και τέσσερις… Τώρα που έχουμε μπει στον χορό για τα καλά, καλό είναι να την αντιληφθούμε κι εμείς. Ανεξαρτήτως των αισθημάτων μας προς την… Αργεντινή!
