Το κυνήγι της πάπιας βασίζεται στην εξαπάτηση του θηράματος. Οι κυνηγοί είναι κρυμμένοι στις καλαμιές και με ειδικές σφυρίχτρες μιμούνται τον ήχο του πτηνού περιμένοντας να έρθει σε αυτούς.
Η εσωτερική διοίκηση ενός κράτους είναι μια απαιτητική υπόθεση. Κουτσά στραβά όμως στη δημοκρατία «βγαίνει». Μπορεί ο επικεφαλής να γονατίσει κυριολεκτικά έναν λαό, θα τελειώσει όμως η θητεία του κάποτε και το κράτος θα ξεκινήσει από την αρχή, ίσως με καλύτερες επιλογές τη φορά αυτή, αν το εκλογικό σώμα διαθέτει αίσθημα αυτοσυντήρησης. Δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που πρόσκαιρα τιμήθηκαν με τη βάσανο της ηγεσίας και στη συνέχεια η Ιστορία τούς μεταμόρφωσε σε σκιές. Οσες πίτσες κι αν διαφημίσει, για παράδειγμα, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, όσα σεμινάρια σε κορυφαία πανεπιστήμια ανά τον κόσμο κι αν δώσει, θα είναι πάντα αυτός που ηττήθηκε κατά κράτος από τον ευφυή Ρόναλντ Ρέιγκαν, οδηγώντας μια υπερδύναμη όπως η Σοβιετική Ενωση στο οριστικό τέλος.
Μπορεί λοιπόν την εσωτερική διοίκηση του κράτους, κουτσά στραβά, όποιος λάβει την έγκριση του εκλογικού σώματος να τη φέρει εις πέρας, δεν ισχύει το ίδιο όμως και στη διεθνή πολιτική. Στη διεθνή αρένα δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες ή, όταν αυτές εμφανίζονται, πληρώνονται με το τίμημα του Φάουστ. Εκεί οι παίκτες είναι σοβαροί, τα συμφέροντα που διακυβεύονται τεράστια και μόνο οι καλύτεροι έχουν τη δυνατότητα να παράξουν τη διαφορά. Για δεκαετίες ολόκληρες στη χώρα μας ο λαός ξεγύμνωσε την ψυχή του για να «παριστάνει τον Ευρωπαίο», όπως εύστοχα λέει ο Σούτσος, δίχως όμως να ακολουθηθεί ποτέ το ωφέλιμο ευρωπαϊκό παράδειγμα στη διοίκηση, στην οικονομία, στους θεσμούς. Πλανεμένοι με τα μυθεύματα μιας «αιώνιας ασφάλειας», θεωρήσαμε ότι στη διεθνή σκηνή δεν χρειάζονται ηγέτες, αλλά διαχειριστές. Να όμως που οι εξελίξεις στο εσωτερικό του δυτικού οικοδομήματος δείχνουν ότι η «Μεγάλη Παρτίδα» απαιτεί σοβαρούς παίκτες ως προαπαιτούμενο, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να σταθούν στο ύψος των απαιτήσεων του πολυπαραγοντικού διεθνούς παιγνίου.
Τα σφάλματα στη διεθνή πολιτική σκηνή ένα κράτος τα πληρώνει για πολλές δεκαετίες. Και όταν μιλάμε για δεκαετίες, η Ιστορία το μόνο νόμισμα που καταναλώνει είναι οι γενιές. Πραγματικούς ανθρώπους δηλαδή, που τους πετά στον κάλαθο της ανακύκλωσης δίχως δεύτερη σκέψη, απλώς και μόνο για ένα λάθος, για ένα σφάλμα, για έναν κακό υπολογισμό, για μια εμμονή. Η διεθνής πολιτική δεν είναι πιασάρικες ατάκες από τηλεοράσεως. Δεν είναι παιχνίδι επικοινωνισμού, αλλά μάχη με την ουσία και την πολυπλοκότητα του διεθνούς φαινομένου. Διεθνής πολιτική είναι η σοβαρή, λεπτομερώς προετοιμασμένη, πολυδιάστατη παρουσία στα διεθνή fora, διαρκείς επαφές με τους ξένους ηγέτες, κινητικότητα στις διεθνείς συσκέψεις, οξυδερκή στρατηγικός σχεδιασμός με ξεκάθαρες τελικές στοχεύσεις, ευελιξία με «καλά και άσχημα σενάρια», κρυφά χαρτιά και αιφνιδιασμούς.
Η κινητικότητα στον διεθνή στίβο είναι σημαντική αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή πλέον, αφού χάσαμε πολύτιμο χρόνο παρατηρώντας τον τροχό για να καταλήξουμε ότι τελικώς ναι, μπορεί να κυλήσει! Τώρα πρέπει να μηδενίσουμε τα σφάλματα για να αρχίσουμε αργά και σταδιακά να μετράμε επιτυχίες. Για παράδειγμα, σφάλμα είναι να νομίζουμε ότι ο ήχος της πάπιας που ακούγεται πίσω από τα καλάμια είναι κάλεσμα αλληλεγγύης από άλλες «πάπιες». Συνήθως είναι μια ομάδα κυνηγών που προετοιμάζονται για ένα πλούσιο νυχτερινό τραπέζι με κύριο πιάτο εμάς ως «ευκολόπιστη πάπια». Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι κάποτε να μπούμε σε αυτή την «ωραία ατμόσφαιρα» των κυνηγών. Ισως όχι για να «σκοτώνουμε πάπιες», αλλά σίγουρα για να αποφύγουμε να είμαστε στο μενού της βραδιάς. Ας ξεκινήσουμε όμως πρώτα με το να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τον ήχο της σφυρίχτρας ως ένα πρώτο αλλά σημαντικό βήμα επιβίωσης.
