Την επομένη των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής όλοι οι επίσημοι εκπρόσωποι της Νέας Δημοκρατίας προέβησαν σε μια κυνική δήλωση. Προέτρεψαν τα μέλη και τους φίλους της Νέας Δημοκρατίας να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, και ειδικά στην Αττική, «σκληρά» ΠΑΣΟΚ. Καμίνη, Σγουρό δηλαδή και στο βάθος Βενιζέλο. Ολόκληρη η Κεντροδεξιά κλήθηκε να υπηρετήσει μέχρι αυτοκτονίας την καταρρέουσα Ελιά και το υπεύθυνο για την τελική κατάρρευση της χώρας και την επιλογή των Μνημονίων ΠΑΣΟΚ. Δύο σε ένα, θα μπορούσαμε να πούμε.
Το αστείο του πράγματος είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια στρατηγική, προεβλήθη ένας νέος μανιχαϊσμός απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός είναι ο νέος εχθρός της ευημερίας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, όπως παλαιότερα για τους «γαλάζιους» ήταν οι «πράσινοι» και για τους «πράσινους» οι «γαλάζιοι». Για το επιτελείο της Ν.Δ. η ανάρμοστη σχέση της Κεντροδεξιάς με το ΠΑΣΟΚ είναι μια φυσιολογική εξέλιξη. Προφανώς θεωρούν «πρόβατα» τους ψηφοφόρους τους, που δεν ήταν εδώ τα προηγούμενα 40 χρόνια, δεν συμμετείχαν ή είχαν γίνει δέκτες και θύματα της πόλωσης του δικομματισμού, δεν είχαν εμπλακεί στην περιπέτεια και στην εξάρτηση του πελατειακού κράτους. Των φαιδρών κυβερνήσεων που το μόνο που γνώριζαν να λένε είναι τα περί «πολιτικού κόστους», λες και ολόκληρο το Εθνος ή η Διοίκηση του κράτους θα έπρεπε να υπηρετούν το μικροκομματικό τους συμφέρον και την όσο το δυνατόν πιο μακρά παραμονή τους στην εξουσία και μόνο.
Ο χυδαίος μεσσιανισμός του παλαιοκομματισμού έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα κυνισμού που από τη μία λένε ότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ είναι ένα, τέλος στο «πάρτι» δηλαδή της Μεταπολίτευσης, και την ίδια στιγμή δημιουργούν μια νέα πόλωση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ πλέον. Επιζητούν μια νέα εποχή με τα ίδια δεδομένα της παλιάς. Τίποτα νεότερο. Τίποτα διαφορετικό. Πολλοί σχολιαστές στα ΜΜΕ μιλούν για το «σύστημα», υπονοώντας τον άξονα της ισχύος που αναδεικνύει στην Ελλάδα ηγέτες και κυβερνήσεις. Με τον τρόπο που χρησιμοποιούν τον όρο υπονοούν την παλιά ολιγαρχία των εκδοτών, των κρατικών προμηθευτών και των εργολάβων. Δεν καταλαβαίνει προφανώς κανείς, ούτε πολιτικοί ούτε αναλυτές και opinion leaders, ότι η Ελλάδα αυτή πέθανε.
Συνέβη το 2010 με την κατάρρευση της οικονομίας. Δεν έσβησαν μόνο οι εργασιακές σχέσεις, η κρατική πρόνοια, ο σεβασμός στην ιδιωτική περιουσία, η αξιοπρέπεια του Ελληνα. Εσβησαν μαζί οι πελατειακές σχέσεις, τα παλαιά κόμματα και η παραδοσιακή λειτουργία της εξουσίας στη χειραγώγηση του κοινού μέσα από το ρουσφέτι, το κράτος-όμηρος των κομμάτων εξουσίας, ακόμη και οι όμιλοι που κυριαρχούσαν μέσα από τις κρατικές προμήθειες. Πολλοί από τους πολιτικούς και τις «αυλές» τους συνεχίζουν να πιστεύουν ότι όλα θα μείνουν ίδια.
Οχι, τίποτα δεν θα μείνει ίδιο και αλλαγή δεν είναι η συγχώνευση του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. και η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλαγή δεν είναι το «μέτωπο» της νομιμότητας απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Ούτε η κατάργηση της ελληνικής ταυτότητας απέναντι στη χίμαιρα της ευρωπαϊκής – γερμανικής αυτοκρατορίας. Τίποτε από αυτά δεν είναι το καινούργιο, αλλά μια επιστροφή στο παλιό. Με τη μόνη διαφορά ότι αυτό δεν μπορεί πλέον -μετά την καταστροφή- να συμβεί στην Ελλάδα. Και όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν. Για τους υπόλοιπους πραγματικά δεν θα κλάψει κανείς…
Μενέλαος Τασιόπουλος
