Η πολιτική έκφραση του αστικού χώρου στην πατρίδα μας υποφέρει από μια μόνιμη κακοδαιμονία. Σχεδόν πάντα οι πολιτικοί που καλούνται να τον υπηρετήσουν υπολείπονται σε όλα τα επίπεδα των πολιτών που εκπροσωπούν. Τη δυσαρμονία αυτή αντελήφθησαν πρώτοι και καλύτεροι οι μεγάλοι εθνικοί ηγέτες που ανέδειξε η Ιστορία μας.
Γι’ αυτό από τον Ελευθέριο Βενιζέλο μέχρι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, για να σταθούμε στους αναμφισβήτητα κορυφαίους, προσπαθούσαν πάντα να προωθήσουν στην πολιτική ανθρώπους άξιους, με ήθος και γνώση. Για του λόγου το αληθές, απλώς αναλογιστείτε ότι οι μισοί υπουργοί του Κρητικού έγιναν… πρωθυπουργοί (!) και συγκρίνετε τους όχι και τόσο μακρινούς βουλευτές και υπουργούς του Μακεδόνα με τους σημερινούς διαδόχους τους στο κόμμα που εκείνος ίδρυσε.
Οι λόγοι αυτής της κακοδαιμονίας είναι πολλοί και οφείλονται σε πολλούς παράγοντες, ιστορικούς και κοινωνικούς. Θα σταθώ σήμερα μόνο σε δύο. Ο πρώτος αφορά τον ολοένα και ασφυκτικότερο εναγκαλισμό των κομμάτων και του προσωπικού τους με τα οικονομικά συμφέροντα. Τα συμφέροντα αυτά προωθούν και επιβάλλουν χωρίς πολλά πολλά μόνο εκείνους που εγγυώνται την εξυπηρέτησή τους. Οποιοι και να ‘ναι, ό,τι και να ‘ναι. Δυστυχώς, απέναντι στα συμφέροντα αυτά οι σημερινές ηγεσίες δεν είναι ούτε βενιζελικές ούτε καραμανλικές!
Ο δεύτερος αφορά το ένστικτο αυτοσυντήρησης που αναπτύσσουν όσοι έχουν πιάσει στασίδι στα κόμματα – είτε οικογενειακώς είτε ως επαγγελματίες. Πού ν’ αφήσουν όλοι δαύτοι ν’ ανοίξει η πόρτα της πολιτικής και για κανέναν άλλον; Τι δουλειά θα κάνουν; Ποιος θα τους μαζέψει; Γι’ αυτό και δεν βλέπετε εκατοντάδες επιτυχημένους επαγγελματίες που θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο να κάνουν πολιτική καριέρα. Εμφανίζονται ως κομήτες μ’ ένα σύντομο πέρασμα στο συνδικαλιστικό όργανό τους ή στην Αυτοδιοίκηση και εξαφανίζονται μέχρι να πεις «κύμινο», απογοητευμένοι και σιωπηλοί. Οπου φύγει φύγει.
Ολο αυτό το αδιέξοδο περιβάλλον επιτείνει και η κατάσταση στην οποία δείχνει να έχει περιέλθει σήμερα η ηγεσία του αστικού χώρου. Ανασφαλής, άτολμη, μοιάζει ακίνητη και το ακόμη χειρότερο ανίκανη να συλλάβει τα μηνύματα και τις απαιτήσεις των καιρών. Καθώς πελαγοδρομεί μεταξύ των συμβούλων της και των απόψεών τους, που τις χωρίζει άβυσσος, πώς να συνθέσει λόγο αληθινό και άρα πειστικό;
Γιατί για να προσελκύσεις άξιους ανθρώπους πρέπει να ‘χεις και κάτι να τους πεις, για να το πουν κι αυτοί, με τη σειρά τους, στον λαό. Δεν γίνεται εύκολα ο άλλος καραγκιόζης για ένα βουλευτικό έδρανο ή για έναν υπουργικό θώκο. Για τους σοβαρούς μιλάμε. Μοιραία, συνεπώς, ο διάλογος για την ανασύσταση της πολιτικής έκφρασης του αστικού χώρου μονοπωλείται, δυστυχώς, από ληγμένες απόψεις τελειωμένων πολιτικών με ανύπαρκτο ακροατήριο.
Και ναι μεν το «δεξιό φολκλόρ» μπορεί να λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για κάποιους που θα ήθελαν να έχουν πολεμήσει στον… Γράμμο ή για άλλους που ο ανδρισμός και η λίμπιντό τους εν γένει θέλουν τα… στηρίγματά τους ή για όσους δεν ντύθηκαν… παπαδάκια και λυκόπουλα, αλλά τις ανάγκες της παράταξης των αστών και της χώρας πόσο τις αφορούν αυτές οι υστερικές και κακής αισθητικής παραστάσεις; Πότε θα αντιληφθούν όλοι αυτοί οι «αυτιστικοί» ότι η πατρίδα και η Ορθοδοξία δεν μετατρέπονται σε ποσοστά του εκλογικού σώματος;
Ποια σχέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί με την ιδεολογία και τους πολιτικούς που αντιπροσώπευσαν για δεκαετίες ό,τι πιο ανοιχτόμυαλο και δημιουργικό κυκλοφόρησε στη χώρα; Πόσο μιλάνε στην ψυχή των ανθρώπων που ζητούν ασφάλεια, αλήθειες και λύσεις; Ποια προοπτική προσφέρουν και προς τα πού;
Ολοταχώς προς τα πίσω! Οπως θα τους έλεγαν μετά βεβαιότητος όσοι ανήκουν σ’ αυτόν τον χώρο, για να μπορούν να λένε «ανεξαρτήτως κομμάτων», όσοι πολέμησαν στον Γράμμο, όσων ο ανδρισμός δεν ασχολείται παρά μόνο με το δικό τους κρεβάτι και όσοι, λόγω της θρησκείας και της παιδείας τους, προσπαθούν έντιμα, με ανοχή, αγάπη και καλοσύνη να συμβάλλουν στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης και πιο ευτυχισμένης, πιο δημοκρατικής πατρίδας για όλους μας.
Γιώργος Κ. Στράτος
