Το πρόσφατο ομαδικό σφυροκόπημα δανειστών – αγορών, που διέλυσε εις τα εξ ων συνετέθησαν τις τζάμπα μαγκιές περί εξόδου από τα Μνημόνια και τα συναφή περί τέλους της επιτήρησης, επαναφέρει μία απορία που με διακατέχει πολύ καιρό. Αναρωτιέμαι ποιον υπηρετεί αυτή η κυβέρνηση. Κάθε πράξη, και συχνότερα κάθε παράλειψή της, όποιους αποδέκτες κι αν έχει, θέτει το ερώτημα με τρόπο που συνιστά πραγματικό κλαυσίγελο.
Μήπως τους συνταξιούχους; Εδώ η τραγωδία είναι απερίγραπτη. Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, στην πλειονότητά τους ηλικιωμένοι, έχουν οδηγηθεί σε μία άνευ προηγουμένου εξαθλίωση, που δεν την φαντάζονταν ούτε στον χειρότερο εφιάλτη για τα γεράματά τους. Εχοντας υπάρξει συνεπείς στις ασφαλιστικές εισφορές τους ύστερα από 30 και 40 χρόνια εργασίας, δέχονται σήμερα περικοπές στις συντάξεις τους επειδή ένα κράτος-μπαταχτσής είτε δεν υπολόγισε σωστά είτε τίναξε στον αέρα την μπάνκα των Ταμείων τους. Λίγη σημασία έχει αν αυτό προέκυψε από παιχνίδια στο Χρηματιστήριο ή από τη μετατροπή των αποθεματικών σε ομόλογα του Δημοσίου που «κουρεύτηκαν». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, δίχως περίθαλψη, συχνά δίχως φάρμακα και τροφή και διαρκώς μέσα στο άγχος και στην αναξιοπρέπεια.
Μήπως τότε τους ανέργους; Εδώ η τραγωδία μετατρέπεται σε θρίλερ. Παρατεταμένο και ψυχοβγαλτικό, ακριβώς όπως η κατάσταση περισσότερων από 2.500.000 συμπολιτών μας. Πού είναι τα μέτρα που θα επιτρέψουν τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας; Ποια είναι τα κίνητρα που δόθηκαν στις επιχειρήσεις για τον σκοπό αυτόν; Ποιος είναι ο σχεδιασμός για το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας; Ποιοι και με ποιους πόρους θα το υλοποιήσουν;
Επειδή το έργο της κυβέρνησης γίνεται πολύ καταθλιπτικό στις παραπάνω κατηγορίες, φροντίζει με τις επόμενες να δώσει λίγο γέλιο.
Οπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, των οποίων η στήριξη, η φορολογική αντιμετώπιση και η κοινωνική στοχοποίηση αποτελούν κωμωδίες ανεπανάληπτες. Το στομάχι του κοινού διπλώνει από τα γέλια και των ίδιων από την ιλιγγιώδη κατάρρευσή τους. Από ρεκόρ σε ρεκόρ πάνε τα ληξιπρόθεσμα χρέη μας προς το Δημόσιο, νέα επίδοση τον Σεπτέμβριο, αλλά δεν ιδρώνει τα αυτί κανενός.
Το γέλιο, με στοιχεία φάρσας πλέον, συνεχίζεται στο πεδίο της ατελείωτης φαρσοκωμωδίας που αποκαλείται «εκσυγχρονισμός και εξορθολογισμός του Δημοσίου». Προβλήματα του τύπου «πώς μοιράζεται μια μπάλα άχυρο σε δύο γαϊδούρια» έχουν αναχθεί σε αντικείμενο διδακτορικών διατριβών! Ακινησία, ατολμία, αναξιοκρατία, απαξίωση, αναπαράγουν ένα κράτος αναποτελεσματικό, καίγοντας «τα χλωρά» επειδή «τα ξερά είναι δικοί μας και δεν μπορούμε να τους κάψουμε». Κι έτσι είμαστε όλοι καμένοι!
Φυσικά, από μία κυβέρνηση με δεδομένη την ευαισθησία της στον λαϊκό πολιτισμό δεν θα μπορούσε να λείπει το Θέατρο Σκιών. Οι παραστάσεις του Καραγκιόζη και της παρέας του καλύπτουν όλο το φάσμα της παιδείας μας, από τα νηπιαγωγεία έως τα πανεπιστήμια.
Αναφερόμενος στην εκπαίδευση, θυμήθηκα ότι όλη αυτή η περιδιάβαση στα κυβερνητικά πεπραγμένα μού θυμίζει την περίφημη μέθοδο «διά της εις άτοπον απαγωγής». Αποκλείοντας διαδοχικώς τα άσχετα, καταλήγεις στο συμπέρασμα.
Εν προκειμένω, δηλαδή, ποιοι απομένουν ύστερα από όλους όσους αποκλείσαμε; Ποιους υπηρετεί τελικώς αυτή η κυβέρνηση; Την έχετε διδαχτεί όμως κι εσείς την «εις άτοπον απαγωγή», έτσι δεν είναι;
Γιώργος Κ. Στράτος
