«Το τεστ πέτυχε, το στρες μένει». Με αυτόν τον τίτλο συνοψίζει η γερμανική οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt» τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Και πώς να μη μείνει το στρες, όταν όλοι όσοι πανηγυρίζουν με διθυράμβους για αυτήν την εξέλιξη αδυνατούν να μας εξηγήσουν πότε και πώς θα ακουμπήσει και τις δικές μας τσέπες. Θα επηρεαστεί η παροχή ρευστότητας στην πραγματική οικονομία; Θα πέσουν τα επιτόκια χορηγήσεων; Θα ανακουφιστούν οι υπερχρεωμένοι πολίτες; Σκοπεύει επιτέλους η κυβέρνηση να ασκήσει τα δικαιώματα του Δημοσίου, που είναι ο μεγαλομέτοχος των τεσσάρων τραπεζών μας, υπέρ της κοινωνίας των χειμαζομένων πολλών;
Φοβούμαι ότι την απάντηση δίνει ο Τόνι Μπάρμπερ, αρθρογράφος των «Financial Times», που δεν τους λες και… αριστερούς: «Οι πλούσιοι Ελληνες δεν έκαναν καμία θυσία για να βοηθήσουν τη χώρα τους, με αποτέλεσμα η κρίση να πλήξει κυρίως τις μεσαίες και φτωχές τάξεις. Οι πελατειακές σχέσεις και ο εγωισμός των πλουσίων επιβίωσαν όλα τα δεινά του 20ού αιώνα, δύο παγκόσμιους πολέμους, ξένη κατοχή, εμφύλιο πόλεμο και χούντα. Μην απορείτε εάν επιβιώσουν και την τρόικα, αφού φύγουν οι τελευταίοι ξένοι ηγεμόνες της χώρας» σημειώνει ο αρθρογράφος.
Εχει σχέση αυτός ο αγώνας επιβίωσης της οικονομικής ελίτ μας με τον τρόπο που τα stress tests παρουσιάστηκαν από το σύνολο των ΜΜΕ; Εχει καμία σχέση το γεγονός ότι στην πατρίδα μας οι τράπεζες χρηματοδοτούν το 98% των ΜΜΕ; Ελα; Δεν το πιστεύω! Να σκεφθείτε ότι κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων δεν υπήρξε καν διερμηνεία στα ελληνικά στο κανάλι της Ευρωπαϊκής Ενωσης (EBS), κάτι που συνηθίζεται ακόμα και για τις πιο ασήμαντες ανακοινώσεις ευρωπαϊκών υποεπιτροπών.
Τα αποτελέσματα των ελληνικών τραπεζών είναι ενθαρρυντικά στον βαθμό που δείχνουν ότι το πρόγραμμα σωτηρίας, οι αυξήσεις των μετοχικών κεφαλαίων, οι παραχωρήσεις των καλών τμημάτων των εκκαθαρισμένων τραπεζών και ο αναβαλλόμενος φόρος σταθεροποίησαν το τραπεζικό μας σύστημα στον μεγαλύτερο βαθμό του. Ωστόσο, συνιστά επιεικώς πρόκληση το να διαβάζουμε πανηγυρικούς τίτλους μετά τις θυσίες που έχει κληθεί να κάνει ο κόσμος για να σωθούν οι τράπεζες. Οταν μόλις πριν από έναν μήνα το Δημόσιο χάρισε φόρους 10 δισ. ευρώ, εγγυώμενο μάλιστα και τα κέρδη τους για 30 χρόνια, ιδίως αφού οι τράπεζες δεν πέρασαν τα τεστ με άνεση, όπως μας διαβεβαίωναν μέχρι πρότινος. Και τη στιγμή που κατά το επίσημο σενάριο βάσης οι Eurobank, Πειραιώς και Εθνική θα χρειαστούν επιπλέον κεφαλαιακή ενίσχυση 8,7 δισ. ευρώ.
Την ίδια στιγμή, επειδή ευτυχώς έχει απομείνει δημοσιογραφία στη γηραιά ήπειρο, η πλειοψηφία των εντεταλμένων ρεπόρτερ επέμεινε ότι τα σενάρια είναι ιδιαίτερα αισιόδοξα και αναρωτιόταν σχετικά με τη διαδικασία των τεστ, όπως για παράδειγμα «πώς είναι δυνατόν το σενάριο βάσης να υπολογίζεται με ευρωπαϊκό δείκτη ανάπτυξης στο 1%, όταν μόνο δύο μήνες πριν από το κλείσιμο του έτους η ανάπτυξη στην Ευρώπη είναι καταγεγραμμένη επίσημα κοντά στο μηδέν;» ή «πώς είναι δυνατόν στο δυσμενές σενάριο να μη λαμβάνεται υπόψη η ενεργειακή κρίση που έχει ήδη ξεσπάσει στην Ευρώπη εξαιτίας της Ουκρανίας;».
Μίζερες παρατηρήσεις ξεροκέφαλων που δεν αντιλαμβάνονται ότι σε κάποιες χώρες για να σωθούμε όλοι πρέπει πρώτα να σωθούν οι… λίγοι! Κι ας είναι αυτοί που έβγαλαν τον πάτο από τη βάρκα μας.
