Η τραγωδία που ζει η χώρα και η ανάγκη για κάθαρση
Στην Ελλάδα της τελευταίας εξαετίας, οι ανισότητες είναι τόσο έντονες που οδήγησαν την κοινωνία σε απόγνωση, σε κατάθλιψη, σε αδυναμία διαχείρισης ακόμη και του πιο μικρού κινδύνου. Δυστυχώς, θα πρέπει να οικοδομήσουμε τα πάντα από την αρχή. Να αρχίσουμε μια νέα πάλη για ζωή, για εργασία, για αξιοπρέπεια. Και, όπως αναφέρει ο Πασκάλ Μπρίκνερ στο βιβλίο του «Η μιζέρια του πλούτου», αυτό που προέχει δεν είναι να βγούμε από τον καπιταλισμό, αλλά από τον οικονομισμό. Από τη θεοποίηση του χρήματος και των αριθμών, που σήμερα διευθύνει ολόκληρη την κοινωνία.
Η φτωχοποίηση που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός είναι πάνω απ’ όλα στέρηση ελευθεριών. Είναι μια σύγχρονη μορφή δουλείας. Μεταφράζεται σε ταπείνωση και αδυναμία να φροντίσεις την οικογένειά σου, να μορφώσεις τα παιδιά σου, να σχεδιάσεις το μέλλον σου. Πριν προλάβει κάποιος να μου χρεώσει αντικαπιταλιστικό παραλήρημα, θέλω να υπενθυμίσω το εξής: Είμαι υπέρ του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού που διέπεται από κοινωνική δικαιοσύνη και κανόνες όπου ο μεγάλος δεν καταπίνει τον μικρό.
Οταν όμως ο καπιταλισμός καταστρέφει τις προϋποθέσεις πρόσβασης σε αυτόν, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τις ίδιες τις αρχές του, όταν υπόσχεται μια ευμάρεια ουτοπική, τότε χάνει τη μεγάλη μερίδα της κοινωνίας που τον στηρίζει. Μιλάω για τους απλούς ανθρώπους, τους εργαζομένους, τους αυτοαπασχολούμενους, μιλάω για τη μικρομεσαία τάξη. Αν ο καπιταλισμός χάσει τη μικρομεσαία τάξη, που είναι και η πολυπληθέστερη, τότε θα χαθεί και ο ίδιος, βάζοντας σε κίνδυνο όλο το δημοκρατικό οικοδόμημα. Ενα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα όσων λέω είναι όσα συμβαίνουν στη Νέα Δημοκρατία τα τελευταία έξι χρόνια.
Η Νέα Δημοκρατία κατακλύστηκε από αφηρημένες προτροπές να εκσυγχρονιστούμε, να γίνουμε πιο φιλελεύθεροι, να ξεκολλήσουμε από τις βλαβερές μας συνήθειες. Ολες αυτές οι προτροπές δεν είναι τίποτε άλλο παρά πάγιες εντολές που επιβάλλουν οι απανταχού νταβατζήδες. Αυτές τις προτροπές-εντολές τις πληρώνουμε ως κοινωνία πολύ ακριβά. Πόσο έχει αλλάξει η Νέα Δημοκρατία από τις τελευταίες εκλογές του Ιανουαρίου;
Η απάντηση είναι «καθόλου». Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Βαγγέλη Μεϊμαράκη και τη συνειδητή επιλογή επαναπροσέγγισης των αρχών και των αξιών της παράταξης, τολμώ να ισχυριστώ ότι, με την ίδια σύνθεση, τα ίδια πρόσωπα και με τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, η Νέα Δημοκρατία δεν θα βρει τον δρόμο της και θα αποτύχει στη μάχη που δίνει για να ξαναβρεθεί στην εξουσία.
Το τέρας του νεοφιλελευθερισμού κατατρώει τα σωθικά της δημοκρατίας, ανατρέποντας τις αρχές και τις αξίες ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και επιβάλλοντας τη διαφθορά.
Για τη Νέα Δημοκρατία, ευτυχώς, αυτό που δεν μπορεί να αλλοιωθεί είναι η ιστορία της παράταξης. Αυτή είναι πάντα εκεί, για να μας θυμίζει τι θέλουμε, τι έχουμε σήμερα, πόσο απέχουμε από την αλήθεια… Είναι εκεί για να μας υπενθυμίζει την αναγκαιότητα της ιδεολογικής ανασυγκρότησης.
Τα πολιτικά κόμματα περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας ως μια τραγωδία. Αυτή η τραγωδία, αν δεν συνοδεύεται από κάθαρση, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κοινωνική ανάφλεξη…
Θύμιος Λυμπερόπουλος
