Η διαδοχή στη Ν.Δ. και οι κινήσεις του Τσίπρα
Mε βασικό όπλο την πείρα εικοσαετίας από την παρακολούθηση των διεργασιών της κεντροδεξιάς παράταξης -μεγαλώσαμε πλέον- και την καλή γνώση της προσωπικότητας των βασικών πρωταγωνιστών, θα επιχειρήσω να σας μυήσω στα μυστικά της διαδοχής.
Με μία προϋπόθεση όμως: Επειδή ο τόπος είναι μικρός και γνωριζόμαστε όλοι, η προσέγγισή μου θα γίνεται στη βάση αρχών, όχι προσώπων.
Από τις παρεξηγήσεις με τα πρόσωπα έχουμε υποφέρει. Σήμερα θα τοποθετήσω την εκλογή του νέου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέσα στον στρατηγικό ορίζοντα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν δύο βασικά σενάρια: Το σενάριο της μακροημέρευσης Τσίπρα και το σενάριο της αποσταθεροποίησης Τσίπρα. Σας καλώ να σκεφτούμε ανάποδα: Ποιον θα ήθελε άραγε για αντίπαλό του ο νυν πρωθυπουργός, ο οποίος αυτήν την εποχή νιώθει παντοδύναμος; Θα ήθελε έναν ακροδεξιό ηγέτη; Εναν νεοφιλελεύθερο ηγέτη; Εναν αστό ηγέτη; Ή έναν λαϊκό ηγέτη; Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε καν υποθέσεις.
Η απάντηση μπορεί να αναζητηθεί άνετα τόσο στα πρόσωπα που έβαλε στις προεκλογικές διαφημίσεις του κόμματός του όσο και στους βουλευτές της Ν.Δ. που στοχοποίησε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Θυμίζω απλώς για την ιστορία ότι, ενώ αντίπαλός του ήταν ο Μεϊμαράκης, εκείνος εξαπέλυε επιθέσεις κατά του Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός επιδιώκει στην πραγματικότητα την αναβίωση της διαχωριστικής γραμμής Αριστεράς – Δεξιάς. Οι επιθέσεις που δέχεται από μερίδα βουλευτών της παράταξης με την κατηγορία της «αριστερής ηγεμονίας» είναι βούτυρο στο ψωμί του. Πιστεύει ότι με την πόλωση θα απομονώσει τη Ν.Δ. στο δεξί άκρο του πολιτικού χάρτη παραδίδοντάς τη βορά στη Χρυσή Αυγή και θα κρατήσει το Κέντρο για λογαριασμό του.
Μελετώντας την προεκλογική εκστρατεία Τσίπρα ξέρουμε λοιπόν καλά τα χαρακτηριστικά του αντιπάλου που «επιθυμεί» για την αρχηγία της Ν.Δ. Μολονότι την απορρίπτει, «ψοφάει» για θεωρία των άκρων.
Και «ψοφάει» για έναν απλό λόγο: Η θεωρία των άκρων ορθώνει διαχωριστικές γραμμές, κρύβει την κατάρρευση του αντιμνημονιακού πόλου και σκεπάζει τη θεμελιώδη μεταβολή: Η Αριστερά με την ψήφιση του Μνημονίου νομοθέτησε τη φιλελεύθερη ιδεολογία και έχασε οριστικά την ιδεολογική ηγεμονία της. Η όποια πρόσκαιρη υπεροχή της είναι μόνο πολιτική. Ολα αυτά, στο καλό σενάριο.
Ας σκεφτούμε όμως και εναλλακτικά στο «κακό»: Αν ο Τσίπρας φθαρεί ταχέως πέφτοντας μέσα στον λάκκο με τα… Ανακόντα το πρώτο εξάμηνο του 2016 -η κυβέρνηση που συγκρότησε είναι χειρότερη από την προηγούμενη-, έχει η φιλελεύθερη παράταξη την πολυτέλεια να αφήσει την κούρσα για την αρχηγία να μετατραπεί σε «οπερέτα» διάσπασης; Κάθε απάντηση δεκτή!
Μανώλης Κοττάκης
