«Αφού ο λαός δεν έχει ψωμί γιατί να μην φάει παντεσπάνι;», Μαρία Αντουανέτα
Ως προπαγάνδα ορίζεται «η προώθηση, απόκρυψη ή υποβάθμιση κάποιου “μηνύματος” στην κοινή γνώμη από τις διάφορες ομάδες εξουσίας με σκοπό την εξυπηρέτηση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων των. Η προπαγάνδα σήμερα, με όπλο την κοινωνική μηχανική μέσω των ΜΜΕ, εκπέμπει τις κατάλληλες ειδήσεις που αποσκοπούν στην συγκάλυψη των πραγματικά προβλημάτων του λαού καθώς και στην απόκρυψη των δυνατών λύσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αποφυγή της πλήρους οικονομικής καταστροφής και της κοινωνικής εξαθλίωσης.
Ο Ελληνικός λαός μέσω της προπαγάνδας αδυνατεί να αντιληφθεί ότι με την καταστροφή του έθνους-κρατους μέσω της συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και της υιοθέτησης του Ευρώ έχει υπογράψει την ληξιαρχική πράξη θανάτου του, ενώ η όποια οικονομική ανάκαμψη είναι αδύνατη. Σκόπιμα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο έστω και η παρουσίαση ενός απλού οικονομικού σχεδίου ανάκαμψης. Εδώ, επικρατεί η τρομολαγνεία και ο προπαγανδιστικός μονόλογος της ανάγκης υπερφορολόγησης και περαιτέρω φτωχοποίησης της χώρας. Επιπροσθέτως, οι όποιες οικονομικές λύσεις θα αποκάλυπταν τους ενόχους της εθνικής καταστροφής, εστιάζοντας σε εκείνα τα φυσικά πρόσωπα που ακόμα και έξη χρόνια μετά την καταστροφή, προσπαθούν να μας πείσουν αγωνιωδώς, με την καθημερινή παρουσία τους στα ΜΜΕ, ότι είναι τα καταλληλότερα, τα αξιότερα και τα ικανότερα στελέχη που θα οδηγήσουν και πάλι την χώρα στην οικονομική ανάκαμψη. Στην πραγματικότητα όμως επιδίδονται σε δημόσια τηλεοπτική άμιλλα με μοναδικό σκοπό την πολιτική σωτηρία τους. Η συστηματική προπαγάνδα του πολιτικού συστήματος, βασιζόμενοι στην καταλυτική δύναμη της τηλεοπτικής εικόνας πάνω στον αποχαυνωμένο λαό, που απαθής παρακολουθεί την βιολογική εξαφάνιση του από την πολυθρόνα και τον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, συστηματικά αποκρύπτει τις ουσιαστικές ειδήσεις που ποτέ δεν παρουσιάζονται και ουδέποτε αναλύονται, παρά τον καταιγισμό του κενού δημοσίου λόγου.
Επί παραδείγματι, σύμφωνα με ανακοίνωση της Διοίκησης των Ναυτικών Δυνάμεων της Τουρκίας, την 8ην Οκτωβρίου 2015 στο ναυπηγείο της Κων/πολης (İstanbul Tersanesi), παρουσία του Αρχηγού του ΠΝ της γείτονος χώρας Ναυάρχου Bülent Bostanoğlou, καθώς και άλλων αξιωματούχων, πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης εργασιών ναυπήγησης της 4ης Κορβέτας κλάσεως ΑDA για το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό που θα παραδοθεί μετά 12 μήνες.
Το κόστος της ναυπήγησης ενός τέτοιου πλοίου υπολογίζεται περίπου στα 250 εκατομμύρια Ευρώ και αντιστοιχεί στην εργασία 10500 ατόμων για ένα έτος, εάν το εργατικό κόστος θεωρηθεί ότι ανέρχεται σε 2000 Ευρώ ανά μήνα εργασίας, συμπεριλαμβανομένων και των ασφαλιστικών εισφορών. Η ναυπήγηση του υποβρυχίου στα Γερμανικά ναυπηγία, κόστους 1.2 δισεκατομμυρίων Ευρώ εξίσου ισοδυναμεί με την εργασία 50 χιλιάδων Ελλήνων, ενώ οι συνολικές παραγγελίες στην Γερμανική Πολεμική Βιομηχανία στις αρχές του 2000 συνολικού κόστους 70 δισεκατομμυρίων Ευρώ, ως αντιστάθμισμα της εισόδου της χώρας στο Ευρώ, ισοδυναμούν με 3 εκατομμύρια θέσεις εργασίας για ένα χρόνο!
Θα μπορούσαμε λοιπόν εύκολα να συμπεράνουμε ότι η αποβιομηχανοποίηση της χώρας και η λογικά επαγόμενη και εύκολα προβλέψιμη από το πολιτικό σύστημα παραγωγική καταστροφή, συνοδευόμενη από την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας και την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, υπήρξε συνειδητή απόφαση. Όλοι οι επαΐοντες έχουν αρκετό μυαλό για να γνωρίζουν ότι οικονομική πολιτική με δανεικά χρήματα, εισαγόμενη εργασία και καταστροφή της παραγωγής θα κατέστρεφε την χώρα. Από την άλλη όμως η καταστροφή θα διαιώνιζε στην εξουσία εκείνους και τους επιγόνους των, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι θα εξαθλιώνετο πνευματικά και οικονομικά ο λαός, όπως πράγματι έχει συμβεί μέχρι σήμερα.
Πρόσφατα, εμφανίσθηκαν στον τύπο δύο ακόμα φαινομενικά απλές ειδήσεις. Η πρώτη αφορούσε το συνολικό ύψος των αποδοχών των βουλευτών, το οποίο ποτέ δεν έχει αναλυθεί δημοσίως με σχολαστικότητα, πόσα δηλαδή χρήματα εισπράττουν καθαρά τον μήνα. Έχει ανακοινωθεί ότι για το 2015 η βουλή θα κοστίσει στον Ελληνικό λαό περίπου 140 εκατομμύρια Ευρώ. Το χρηματικό ποσό που θα εισπράξουν οι βουλευταί (αποζημίωση, επιτροπές, έξοδα γραφείου, συνεργάτες) ανέρχεται σε 40 εκατομμύρια Ευρώ. Είναι λοιπόν προφανές ότι τα χρήματα που λαμβάνει και χρησιμοποιεί έκαστος εξ αυτών ανέρχεται κατ’ ελάχιστον στις 134 χιλιάδες Ευρώ τον χρόνο, μη συμπεριλαμβανομένων άλλων προνομίων, όπως το προνόμιο της δωρεάν χρήσης πολυτελών αυτοκινήτων με πληρωμένα τα έξοδα κίνησης και συντήρησης, το δικαίωμα χρήσης δωρεάν αεροπορικών εισιτηρίων, το ελεύθερο πέρασμα από τα διόδια, οι φορολογικές απαλλαγές, κλπ. Η δεύτερη είδηση αφορά την εφάπαξ αμοιβή 550 χιλιάδων Ευρώ υπαλλήλου της βουλής.
Οι απλές ειδήσεις που αφορούν την κατοχή μεγάλου πλούτου και οι αντίστοιχες οικονομικής ατομικής συμπεριφοράς πολιτικών προσώπων παρέρχονται σχεδόν ασχολίαστες και θεωρούνται φυσιολογικές καταστάσεις στον δημόσιο βίο της χώρας. Όλα άρχισαν όταν θεωρήθηκε φυσιολογικό την δεκαετία του 1980 από τον λαό και το πολιτικό σύστημα «το δωράκι» που έκανε διοικητής δημοσίου οργανισμού ύψους 500 εκατομμυρίων δραχμών στον εαυτό του. Ας θεωρηθεί όμως φυσιολογικό από το πολιτικό σύστημα και το υπαρξιακό πρόβλημα και δίλλημα που έχει ο κάθε άνεργός, ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε απόμαχος της ζωής που δεν θα πάρει σύνταξη παρά τον πακτωλό των ασφαλιστικών εισφορών που έχει πληρώσει στον εργασιακό του βίο. Δηλαδή, γιατί να εξακολουθεί να πληρώνει φόρους για ανείσπραχτα εισοδήματα ενοικίων (αν και το πήραν πίσω), γιατί να εξακολουθεί να πληρώνει ενοίκιο στην ιδιοκτησία του, γιατί να του δημεύσουν το σπίτι, γιατί να του κατάσχουν τις οικονομίες του όταν ταυτόχρονα οι εκπρόσωποι της πολιτικής εξουσίας δεν δηλώνουν στις φορολογικές αρχές πλούτο προκλητικού μεγέθους, ενώ ταυτόχρονα άλλοι καλοαμοιβόμενοι δημόσιοι διαχειριστές σε εποχές οικονομικής καταστροφής όχι μόνο έχουν αδιανόητα οικονομικά προνόμια, αλλά λοιδορούν και υποτιμούν την νοημοσύνη και την δυστυχία του λαού μέσω της προτροπής να αντισταθεί και να πολεμήσει την επισιτιστική κρίση και την φτώχια τρώγοντας γεμιστά και τηγανίτες. Η απώλεια 2 εκατομμυρίων ψηφοφόρων από την εκλογική διαδικασία λόγω πολιτικών συμπεριφορών δεν είναι τυχαία.
