Η κυβέρνηση Τσίπρα, που ευτύχησε να επανεκλεγεί πριν από το ξέσπασμα της νέας φοροκαταιγίδας και σήμερα απολαμβάνει την αντιπολιτευτική αφωνία της Νέας Δημοκρατίας, κινδυνεύει περισσότερο από τον εαυτό της παρά από οποιονδήποτε άλλον.
Η πρώτη απειλή πηγάζει από την αδυναμία βασικών υπουργών να φέρουν εις πέρας τα προαπαιτούμενα και την εφαρμογή του Μνημονίου που οι ίδιοι ψήφισαν. Ηδη ακούγεται από το εξωτερικό το ερώτημα αν η Ελλάδα θα ανταποκριθεί στη δεύτερη αξιολόγηση τους προσεχείς Φεβρουάριο και Μάρτιο ή αν θα διολισθήσει σε συνθήκες χρεοκοπίας ανάλογες του περασμένου Ιουνίου.
Ο ενθουσιασμός που θα προκύψει από την αυριανή επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Ολάντ δεν αντικατοπτρίζει το κλίμα των επαφών με άλλους εταίρους στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή, πολύ περισσότερο, τις διαθέσεις των ξένων επενδυτών.
Η δεύτερη απειλή για τον πρωθυπουργό είναι η γελοιοποίηση από τους ίδιους τους υπουργούς του. Η εξαγγελία του Τσίπρα ότι οι συνεργάτες του δεν θα περιοδεύουν στις τηλεοπτικές οθόνες, ώστε να εργάζονται στοιχειωδώς στα γραφεία τους, έγινε σεβαστή μόλις καμιά εβδομάδα. Οι τηλεμαϊντανοί ξεπερνιούνται μάλιστα από τη φούσκα ίδρυσης «ελληνικού Νταβός» που επισκίασε την αξιέπαινη πρωτοβουλία της διεθνούς διάσκεψης «Θρησκευτικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή».
Την ώρα που ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς συγκέντρωνε στην Αθήνα θρησκευτικούς ηγέτες και υπουργούς από ολόκληρο τον κόσμο, ο υφυπουργός Δημήτρης Μάρδας τούς εξαφάνιζε από την επικαιρότητα, μιλώντας για νέο Νταβός σε ένα μικρό νησί, όπου θα χτιστούν υποδομές κόστους έως 2 δισ. ευρώ με δαπάνες ξένων κρατών και με σκοπό τις συζητήσεις τέχνης και φιλοσοφίας.
Προφανώς, ο υφυπουργός Εξωτερικών ζει σε άλλον κόσμο. Γιατί, πρώτα από όλα, τα πάσης φύσεως «Νταβός» καθιερώνονται και προσελκύουν χρήμα σε ευημερούσες και όχι χρεοκοπημένες χώρες.
Διεθνείς προσωπικότητες και πολυεθνικοί όμιλοι συγκεντρώνονται για διαβουλεύσεις και για επιχειρηματικές συμφωνίες σε ζωντανά εμπορικά, χρηματιστηριακά και επενδυτικά κέντρα και όχι σε ημιθανείς οικονομίες. Συζητούν για τις κεφαλαιαγορές, την ενέργεια, τη ναυτιλία, την άμυνα ή τον τουρισμό, αλλά όχι για τέχνες και φιλοσοφία που -το πολύ- θα εξασφαλίσουν μια τυπική χορηγία. Αμφίβολο κι αυτό, όταν το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να βρει χορηγούς για το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας ή τη Δήλο, ενώ ο διεθνής πολιτισμός κινείται στους ξέφρενους ρυθμούς του παραρτήματος του παρισινού Λούβρου στο Αμπού Ντάμπι ή των εκθέσεων του Met της Νέας Υόρκης σε δέκα ξένες χώρες.
Ο υφυπουργός αγνοεί, επίσης, ότι παρόμοια συνέδρια και εκθέσεις δεν οργανώνονται από κράτη ή δημόσιους φορείς, αλλά από τον ιδιωτικό τομέα. Το κόστος επιβαρύνει μόνον τις εταιρίες που αναλαμβάνοντας δαπάνες και ρίσκο μοχθούν για να εξασφαλίσουν κέρδη. Η δε εκτίμηση του κ. Μάρδα ότι ξένα κράτη θα πληρώσουν τις υποδομές (έχοντας ήδη λάβει θετικές απαντήσεις!) μάλλον προκαλεί γέλια. Οταν οι προϋπολογισμοί των (ελληνικών και ξένων) διπλωματικών υπηρεσιών δεν αρκούν για την ανακαίνιση μιας αίθουσας πρεσβείας ή προξενείου, για μια αξιοπρεπή δεξίωση εθνικής εορτής και για τη μετάκληση προσωπικοτήτων, είναι μάλλον αφέλεια η προσδοκία εξεύρεσης κονδυλίων για κτίρια χρήσης δύο τριών ημερών σε κάποιο νησί.
Οπως ήδη συζητείται στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών, οι υφυπουργοί τύπου Μάρδα έρχονται και παρέρχονται, αλλά το ζητούμενο είναι να λειτουργούν σωστά οι υπηρεσίες με αρμοδιότητα τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Οταν τα στελέχη τους και ο χρόνος δεν επαρκούν για τα επείγοντα ζητήματα, όπως οι αγωγοί φυσικού αερίου, θα ήταν καταστροφικό να επωμίζονται το βάρος παρόμοιων επικοινωνιακών σόου.
Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
