Πώς το «παρά φύσιν» έγινε σήμερα «κατά φύσιν»; Δεν είναι δικαίωση;
Σε συνέχεια του χθεσινού σημειώματος επί της συναίνεσης προσθέτω σήμερα τα ακόλουθα: Θα είναι επιεικώς ανεπίτρεπτο να καταστεί ζήτημα εσωκομματικής διαμάχης στην κούρσα για τη διαδοχή της Ν.Δ. το ζήτημα της εθνικής συνεννόησης. Αυτός που καλεί σε σύσκεψη αρχηγών για ασφαλιστικό – παιδεία και λοιπά εθνικά θέματα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όχι ο πρωθυπουργός.
Θα είναι ασυγχώρητη προσβολή στο πρόσωπό του, αν ξεκινήσει με υπαιτιότητα Γεωργιάδη ή όποιου άλλου δημόσια συζήτηση του τύπου «πάμε, δεν πάμε, λέμε, δεν λέμε». Της κακομοίρας γίνεται στη γειτονιά μας, απαγορεύεται κατά συνέπεια κάθε σκέψη του στιλ «καμία επαφή, καμία συναίνεση». Αντιθέτως πρέπει να σημειώσουμε το εξής: Η σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ενίσχυση του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης και για το πολιτικό ξεγύμνωμα του πρωθυπουργού.
Είναι ευκαιρία για την ενίσχυση του ρόλου της αντιπολίτευσης γιατί, όταν ο πρωθυπουργός ζητά πρώτη φορά διαβούλευση για κρίσιμα θέματα της εσωτερικής πολιτικής ατζέντας, στην πραγματικότητα, όπως επισημάναμε τη Δευτέρα (όταν όλοι ασχολούνταν με το κάζο της Ν.Δ.), δηλώνει την αδυναμία του να λύσει τα προβλήματα μόνος και εκχωρεί εξουσία.
Αλλο πράγμα τα εθνικά θέματα και άλλο τα εσωτερικά, η αλλαγή είναι τεράστια. Εσείς τι λέτε; Μήνες μετά το θριαμβευτικό δημοψήφισμα και την «επτάρα» που έριξε ο Τσίπρας στη Νέα Δημοκρατία θα είναι ενθουσιασμένος που μοιράζεται την εξουσία του με τον Γιάννη Πλακιωτάκη;
Η παρουσία της Ν.Δ. με θέσεις είναι επιβεβλημένη επίσης, γιατί υπό προϋποθέσεις έχει τη δυνατότητα να καταφέρει μια νίκη με τεράστιο ιδεολογικό συμβολισμό. Στη θέση του Πλακιωτάκη και των δελφίνων, με τους οποίους αυτονοήτως θα συνεννοηθεί ο υπηρεσιακός αρχηγός της Ν.Δ., θα έθετα ως προϋπόθεση συμμετοχής (όχι συμφωνίας) στον διάλογο για το Ασφαλιστικό το ξήλωμα του νόμου Μπαλτά στην Παιδεία.
Θα το έθετα για να αποδείξω ότι η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα είναι θεματοφύλακας αξιών και δύναται ακόμη και γονατισμένη να σκοράρει. Η συμμετοχή της Ν.Δ. με θέσεις στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών κρίνεται όμως απαραίτητη για ακόμη έναν λόγο: Εκθέτει ανεπανόρθωτα τον πρωθυπουργό για τη στάση του στο ντιμπέιτ και δικαιώνει πλήρως την τακτική Μεϊμαράκη.
Ελπίζω να το θυμάστε! Ο Τσίπρας είχε απορρίψει κάθε σκέψη για συναίνεση ή συνεργασία με τη Ν.Δ. με τη φράση «παρά φύσιν». Οχι πολύ καιρό πριν: Μέσα Σεπτεμβρίου. Πώς το «παρά φύσιν» έγινε σήμερα «κατά φύσιν»; Ε; Δεν είναι μια μορφή δικαίωσης και αυτό; Διλήμματα λοιπόν δεν πρέπει να υπάρχουν, και όποιος τα θέτει είναι επιεικώς απαράδεκτος.
Μανώλης Κοττάκης
