Το ‘χω ξαναγράψει. Εκτός από την Ακροδεξιά, την Κεντροδεξιά και τη σκέτη Δεξιά υπάρχει κι η χαζοδεξιά. Η ενοχική, δειλή και αδέξια. Οποιος καμώνεται τον νεοδημοκράτη, εκστασιάζεται από τις ροκάμπιλι φαβορίτες του Αλέξη και τρέμει σύγκορμος από έκσταση στην ιδέα να γίνει τυφεκιοφόρος του εχθρού δεν έχει παρά να αυτομολήσει. Να πάει να ιδρύσει μια νέα συνιστώσα στην Κουμουνδούρου και να γλείφει τις σόλες του καταληψία σαν δαρμένο κουτάβι, που το μαζέψανε από την εθνική οδό. Ο ξαφνικός αυτός έρως στελεχών προς τον Τσίπρα, που σε λίγους μήνες ξεχαρβάλωσε τα σύνορα, την οικονομία, το κύρος της χώρας και μας πήγε πίσω ολοταχώς, εξηγείται μόνο με δύο εκδοχές: τυχοδιωκτική ηλιθιότητα ή προδοσία.
Αμα μου περίσσευε κάνα πενηντάευρο, θα το πόνταρα στην πρώτη, διότι η δεύτερη απαιτεί σοβαρό σχέδιο. Αυτοί δε που στέγνωσε ο στόμας τους από τις φιλοφρονήσεις στον συριζαίο αλμπάνη είναι και ετερόφωτοι. Σε κάθε δεύτερη πρότασή τους, για να δώσουν κύρος στην μπαμπεσιά, για να μην την πω πιο πειραιώτικα, κολλάνε το όνομα του Κ. Καραμανλή. Υποθέτω ότι ο πρωθυπουργός, που συνασπίστηκε όλη η γλίτσα της διαπλοκής και ξένοι παράγοντες για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση του, χολωμένοι από τον «βασικό μέτοχο», την αριστοτεχνική συνεργασία με τον Τάσσο, που έστειλε την παγίδα του Σχεδίου Ανάν – Απαρτχάιντ για τους Ελληνες της Κύπρου στα σκουπίδια, που στάθηκε όρθιος στο Βουκουρέστι και είχε τα κότσια να επιχειρήσει μια άλλη πολιτική με την Ρωσία, αν ήθελε κάτι να πει, θα το έλεγε. Το ότι πιθανώς στηρίζει τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη το υποθέτω και χωρίς να το πει άλλος. Αλλά σίγουρα αυτό το ύπουλο γλείψιμο μερικών στον Τσίπρα δεν τον αφορά, βλάπτει την παράταξη και το κύρος ενός ανθρώπου που πολλοί, ανάμεσά τους κι εγώ, σεβόμαστε.
Μετά την Κυριακή υπάρχει η Δευτέρα. Το κόμμα δεν υπάρχει για την πάρτη του ούτε για την πάρτη τους. Υπάρχει για την πατρίδα. Ο λαός υποφέρει από τις αλλεπάλληλες παταγώδεις αποτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ και της ψευτοδεξιάς ορντινάτσας του.
Ο Αλέξης έχει δουλάκι να του κρατάει το φανάρι, δεν χρειάζεται και τη Ν.Δ. Αμα έχει αντιληφθεί το μέγεθος του κακού που έκανε στη χώρα με την άγνοια, τον τυχοδιωκτισμό του, τους Βαρουφάκηδες και τους άλλους απίθανους/ες που ακόμη έχει συνεργούς, ας βγει να το παραδεχτεί. Αντρίκεια, μπεσαλίδικα να ζητήσει συγγνώμη για τα ψέματα και τις ύβρεις, να μαζέψει τις Τασίες, τους Φίληδες, τους Λιάκους και τις δι’ αυτών μηδενιστικές και βλαπτικές πολιτικές του και να ζητήσει βοήθεια, κάνοντας ο ίδιος στην άκρη. Νταβατζή κρυπτοσυριζαίο, πάντως, οι νεοδημοκράτες δεν θέλουν.
Οποιοι ψοφάνε να βγουν στο κλαρί ας βγουν μόνοι τους κι ας αφήσουν τον κόσμο μας ήσυχο. Κι ο κόσμος μας τη Δευτέρα, με αρχηγό τον Μεϊμαράκη, τον Αδωνι, τον Τζιτζικώστα ή τον Κυριάκο, όποιον επιλέξει ελεύθερα, θέλει ενότητα και σκληρή αντιπολίτευση, με αρχές, επιχειρήματα και σθένος. Οχι καντρίλιες και ψιλοκουβέντα με αυτούς που ως χθες καταγγέλλαμε ότι καταστρέφουν τη χώρα. Οποιος θέλει ας πάει να κάνει σύμφωνο συμβίωσης με τον Τσίπρα. Βίον ανθόσπαρτον και να μας κρατήσει ένα γατί με βούλες. Πάντως τους νεοδημοκράτες δεν θα τους πάρει προίκα πηγαίνοντας νύφη στην Κουμουνδούρου…
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
