Ποιος τον υπαγόρευσε και πώς πείστηκε η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και από ποιον να ψηφίσει τέτοιο έκτρωμα;Από τον
Δημήτρη Ριζούλη
Οταν ένας νόμος είναι γελοίος, καταργείται στην πράξη, και τέτοιος είναι ο λεγόμενος αντιρατσιστικός. Προχθές αθωώθηκε και η συγγραφέας Σώτη Τρανταφύλλου που κατηγορήθηκε, και οδηγήθηκε στο δικαστήριο, παρακαλώ, επειδή εξέφρασε απλώς τη γνώμη της για τους μουσουλμάνους. Αυτός ο φασιστικός νόμος-ντροπή που ψηφίστηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο επιχειρεί να λογοκρίνει και να επιβάλλει σιωπητήριο σε όσους δεν αποδέχονται τις γενικεύσεις της νέας εποχής.
Τι είπε η Τριανταφύλλου; Το εξής… φοβερό: «Αν οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος) θέλουν να αποφύγουν τον στιγματισμό, πρέπει να κατέβουν μαζικά στους δρόμoυς -σήμερα, τώρα- και να διαμαρτυρηθούν για τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας που διαπράττονται στο όνομα του Αλλάχ».
Για αυτή την άποψη διώχθηκε και, ευτυχώς, αθωώθηκε πανηγυρικά! Πάλι καλά που οι δικαστές εξακολουθούν να αποφασίζουν με βάση την κοινή λογική και όχι με τα κελεύσματα της δήθεν προόδου.
Τη δίωξή της είχε ζητήσει ο γνωστός Παναγιώτης Δημητράς, εκπρόσωπος του ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, υπερασπιστής των Σκοπιανών, των γκέι, των εχθρών της Ελλάδας και κάθε παράξενου τύπου που θέλει να επιβάλει στη χώρα μας τις απόψεις του. Ο εν λόγω κύριος έχει προσφύγει εναντίον της χώρας του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο πολλές φορές, ενώ με βάση τον κατάπτυστο αντιρατσιστικό νόμο έχει προβεί σε 34 μηνύσεις! Λειτουργώντας δηλαδή με στρατηγική ρουφιάνου, προσπαθεί να επιβάλει στην ελληνική κοινωνία τι θα πιστεύει και τι θα λέει δημοσίως. Ποιος είναι ο κύριος και πώς η Πολιτεία τού έδωσε τέτοιο δικαίωμα να κάνει το… κομμάτι του;
Η δικαιολογία τού δήθεν ρατσισμού είναι πολύ βολική για να επιβληθούν πολιτικές χειραγώγησης των λαών και να απαγορευτεί η ελεύθερη σκέψη. Οταν στην εποχή μας καθένας μπορεί δημοσίως μέσω των social media να πει την μπούρδα του, πώς γίνεται για… ειδικά θέματα να επιβάλλεται λογοκρισία;
Ποια είναι αυτά; Οι μουσουλμάνοι, οι γκέι, οι εθνοπροδότες, οι υποτακτικοί των ξένων, οι υποταγμένοι στις ΜΚΟ της διαφθοράς. Τυχαίο; Για όλα τα άλλα μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε. Αυτές τις κατηγορίες όμως μην τις αγγίζετε. Θα σας κυνηγήσουν ο Δημητράς και οι απανταχού λογοκριτές που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τι κι αν κλείνουν το δικό σας στόμα και σας απαγορεύουν να μιλάτε; Εσείς δεν έχετε δικαιώματα, αφού δεν συντάσσεστε με τη μάζα!
Νωρίτερα είχε αθωωθεί και ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος που κατηγορήθηκε με βάση τον ίδιο νόμο. Παρότι υπήρξε πολύ ακραίος και ο λόγος του μόνο χριστιανικός δεν ήταν, το δικαστήριο δεν τον έκρινε ένοχο, όχι γιατί συμφώνησε μαζί του, αλλά επειδή του αναγνώρισε το δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης.
Για την ιστορία, ο αντιρατσιστικός νόμος δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 10 Σεπτεμβρίου 2014, επί κυβερνήσεως Σαμαρά – Βενιζέλου. Υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ο Χαράλαμπος Αθανασίου.
Η συγκεκριμένη επίμαχη αναφορά του είναι η εξής: «Οποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του Τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000-20.000) ευρώ».
Με λίγα λόγια, είναι έτσι διατυπωμένος, που κάθε πικραμένος μπορεί να ανακινήσει τη σχετική διαδικασία αφού μπορεί να τον ερμηνεύσει κατά το δοκούν. Εύγε, κύριε Αθανασίου! Αφησες μεγάλο έργο, πρέπει να νιώθεις πολύ περήφανος που ο νόμος σου έγινε όργανο στα χέρια τού κάθε Δημητρά. Πάλι καλά που σιγά σιγά καταργείται από τα ίδια τα δικαστήρια.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Ποιος υπαγόρευσε τη σύνταξή του και με τι είδους κίνητρα; Και, κυρίως, πώς πείστηκε η τότε κυβέρνηση και από ποιον να ψηφίσει τέτοιο έκτρωμα; Κάποια στιγμή θα μάθουμε..
