Ο υπουργός Εξωτερικών συνέχισε το γαϊτανάκι της αμφισβήτησης του πρώην πρωθυπουργού για τη διαχείρισή του στις σχέσεις με την Άγκυρα
Το γαϊτανάκι της αμφισβήτησης των πρώην πρωθυπουργών και της κυβέρνησης Καραμανλή αναφορικά με τα πεπραγμένα τους στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής συνέχισε ως πιστός υπηρέτης των διαθέσεων του πρωθυπουργού ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης. Ανακαλύπτοντας τη χαμένη πυγμή του που αγνοείται στις διπλωματικές συναντήσεις, ο κ. Γεραπετρίτης μετά την πρόσφατη τηλεοπτική αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη («Δεν θυμάμαι κάποια σημαντική πρωτοβουλία μεταξύ του 2004 και του 2009 στα Ελληνοτουρκικά») και τις αιχμές που άφησε μεταξύ άλλων και κατά του τότε πρωθυπουργού κ. Καραμανλή, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Τα Νέα», έπιασε το νήμα από κει που τ’ άφησε ο κ. Μητσοτάκης, βάζοντας το δικό του λιθαράκι αποδόμησης.
Ειδικότερα, ο κ. Γεραπετρίτης, απαντώντας σε ερώτηση που «φωτογράφιζε» τον κ. Καραμανλή, σχετικά με τις επιθέσεις που δέχεται από το εσωκομματικό πεδίο στη διαχείριση των εθνικών θεμάτων και σε τι βαθμό τον επηρεάζουν, τόνισε με νόημα: «Εκ πεποιθήσεως θεωρώ ότι η κριτική είναι απολύτως αναγκαία και τα δημόσια πρόσωπα οφείλουν να την αποδέχονται, όσο αυστηρή και αν είναι. Εντούτοις, για ορισμένους, η ευπρέπεια και η έλλειψη προσωπικής πολιτικής ατζέντας γίνονται αντιληπτά ως αδυναμία. Και το αποτέλεσμα είναι προσωπικές και εμπαθείς βολές, οι οποίες ενίοτε εμπίπτουν στο πεδίο της χυδαιότητας». Ο κ. Γεραπετρίτης συμπλήρωσε κατόπιν: «Οσοι από αντιπολιτευτικό οίστρο, από άγνοια των σύνθετων γεωπολιτικών προκλήσεων, από ιδιοτελή καιροσκοπισμό ή για να αποσείσουν δικές τους ευθύνες του παρελθόντος επιλέγουν τις ανέξοδες φωνασκίες περί τα εθνικά θέματα, στοχεύοντας να διεγείρουν το θυμικό των ανθρώπων, παρέχουν κάκιστη υπηρεσία στην πατρίδα. Ολοι κρινόμαστε από την Ιστορία (…) και να είστε βέβαιος ότι θα πράξω και εκείνο που άλλοι παραλείπουν καθ’ έξιν: την αυτοκριτική. Κριτική χωρίς αυτοκριτική είναι ο ορισμός της υποκρισίας».
Ο κ. Γεραπετρίτης δανείστηκε από τον πρωθυπουργό και τον όρο της «ακινησίας» για να ασκήσει κριτική στον πρώην πρωθυπουργό, ενώ θεωρώντας ενδεχομένως ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη άρχισε να ασκεί τα καθήκοντά της μόλις από το 2023 και όχι από το 2019, δεν δίστασε να επισημάνει με στόμφο: «Είμαι κοσμοθεωρητικά αντίθετος στη λογική της ακινησίας. Είναι ακριβώς αυτή η αντίληψη περί ωφέλιμης ακινησίας που εξέθρεψε διαχρονικά τις τουρκικές αξιώσεις και απομείωσε τη δική μας διαπραγματευτική θέση. Από τον Σεπτέμβριο του 2023 επιλέξαμε να τοποθετήσουμε τις διμερείς μας σχέσεις στο πλαίσιο δομημένου διαλόγου, αποτελούμενου από τρεις πυλώνες με συγκεκριμένους ιδιοκτήτες και παραδοτέα, εντός του οποίου εργαζόμαστε συστηματικά». Τα νέα εσωκομματικά καρφιά που εξαπέλυσε με απροκάλυπτο τρόπο ο «φιλέλληνας» κ. Γεραπετρίτης αφορούσαν αυτή τη φορά τον κ. Δένδια, υπουργό Εξωτερικών την περίοδο 2019-2023.
Ιδια κασέτα
Μέσα από έναν αντιπερισπασμό εμφύλιων συγκρούσεων, με μια εσάνς από τη «φαρέτρα» των επιχειρημάτων του ΕΛΙΑΜΕΠ, το Μέγαρο Μαξίμου θέλει να «κρύψει» την εκκωφαντική ανεπάρκεια στα πολυεπίπεδα μέτωπα εξωτερικής πολιτικής. Αλλωστε αυτό κατέστη σαφές κι από όσα κατέθεσε ο κ. Γεραπετρίτης, σχολιάζοντας τις εξελίξεις στο πεδίο της διπλωματικής σκακιέρας. Επαναλαμβάνοντας την ίδια «κασέτα», μοιάζοντας απτόητος από τα στραπάτσα και τις συνέπειες του δόγματος της υποχωρητικότητας, ο κ. Γεραπετρίτης τόνισε αρχικά σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις: «Η απειλή casus belli για την ενάσκηση νόμιμου κατά το Διεθνές Δίκαιο δικαιώματος κυριαρχίας μιας χώρας είναι αδιανόητη και συνιστά ένα διαρκές αγκάθι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις». Με έκδηλη αμηχανία πρόσθεσε: «Η επέκταση των χωρικών μας υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια είναι δικαίωμα που όχι μόνο δεν απεμπολούμε, αλλά συνιστά διαρκή παράμετρο της εξωτερικής πολιτικής μας».
Επιπλέον, στο ζήτημα της Λιβύης ο υπουργός Εξωτερικών, μοιάζοντας με γεωπολιτικό αναλυτή κι όχι υπουργό κυρίαρχου κράτους, παρατήρησε την αρμονική σχέση Τουρκίας – Λιβύης δίχως κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης, ενώ ανέφερε γενικόλογα «οι ρηματικές διακοινώσεις της Λιβύης στον ΟΗΕ απηχούν παλαιότερες θέσεις και θα απαντηθούν εμπεριστατωμένα και προσηκόντως», προσθέτοντας πως είναι σημαντικό ότι, όταν η Λιβύη έδωσε προς εκμετάλλευση θαλάσσια οικόπεδα, σεβάστηκε τη θέση της Ελλάδας που αφορά τη μέση γραμμή».
Τέλος, για τη Μονή της Αγ. Αικατερίνης του Σινά, ο κ. Γεραπετρίτης δεν μπόρεσε να μας κάνει σοφότερους παραδεχόμενος: «Η εκδοθείσα απόφαση του Εφετείου αναγνώρισε τον εσαεί λατρευτικό χαρακτήρα της μονής, δεν αναγνώρισε όμως την κυριότητα της μονής στους επίδικους χώρους» και μετέθεσε το θέμα στη συνάντηση που θα έχει με τον Αιγύπτιο ομόλογό του στις αρχές Αυγούστου.