Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος
Πριν από λίγες ημέρες προκλήθηκε μια από τις πολλές μικρές αναταραχές στη σκοτεινή και σταθερά ρυπαρή επιφάνεια του ημεδαπού μιντιακού έλους. Κυκλοφόρησε γαρ η είδηση ότι πωλούνται στο διαδίκτυο κάποια από τα βραβεία που είχε λάβει κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο εξαιρετικός ηθοποιός Γιάννης Βόγλης.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Εκείνος που τα πωλεί τα είχε βρει στα σκουπίδια, δίπλα σ’ έναν κάδο ανακύκλωσης, τα μάζεψε και σκέφτηκε να τους δώσει «ξανά ζωή», όπως δήλωσε.
Πολλοί, που μάλλον δεν έχουν να κάνουν και πολλά σημαντικά πράγματα στη ζωή τους και ασχολούνται με αλλότριες υποθέσεις, άρχισαν να πετροβολούν την οικογένεια ότι «πέταξε την πατρική κληρονομιά στα σκουπίδια», «αδιαφορεί για τα επιτεύγματα του μεγάλου ηθοποιού» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Δεν είναι πρωτότυπη αυτή η αντίδραση. Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος. Τα ψυχικά, συναισθηματικά και δημιουργικά ίχνη μένουν για κάποιον καιρό.
Οι αναμνήσεις. Τα αντικείμενα μπορούν να λειτουργήσουν σαν σημεία εκκίνησης της διαδικασίας της ανάμνησης αλλά δεν είναι το παν. Γενικά, δεν χρειάζονται. Ολα τα υλικά ίχνη μας θα χαθούν κάποτε διότι θα πεθάνουμε. Ολοι. Αναπόφευκτα, οι τάφοι μας θα χορταριάσουν, θα ρημάξουν, οι φωτογραφίες, θα ξεθωριάσουν, τα αντικείμενά μας θα καταλήξουν στις χωματερές, τα βιβλία και οι δίσκοι μας στο Μοναστηράκι ή στην ανακύκλωση, όποια αντικείμενα αξίας και τα κοσμήματα στις ανθρώπινες κατσαρίδες τους τοκογλύφους και τους γερολαδάδες του κόσμου τούτου.
Τα κάδρα με τις φωτογραφίες μας θα πεταχτούν στα σκουπίδια, μαζί με τα ρούχα μας. Και η πρώτη γενιά μετά από εμάς αν μας θυμάται, θα παρέλθει. Τότε θα έρθει η επόμενη, η μεθεπόμενη, κάποια μελλοντική και θα μας λησμονήσει. Οριστικά. Αυτή είναι η μοίρα όχι μόνο των ανθρώπων αλλά συμπάσης της ύλης. Κι ο Ηλιος μας κάποτε θα εξαντλήσει το υδρογόνο στον πυρήνα του, θα διογκωθεί και η Γη θα εξαϋλωθεί μέσα στο πυρ ενός κόκκινου γίγαντα, που κάποτε μας έδινε ζωή.
Ωραία λοιπόν τα αντικειμενάκια για να τα βλέπουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να χαιρόμαστε με δαύτα, αλλά δεν είναι δα τίποτα σπουδαίο. Ξέρουμε άραγε σήμερα πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του διασημότερου θνητού της Ιστορίας; Οχι. Αυτό τα λέει όλα. Από τον Αλέξανδρο δεν έμειναν τα κτερίσματα του τάφου αλλά η ανάμνησή του. Από τους περισσοτέρους εξ ημών δεν θα μείνει ούτε η ανάμνηση. Θα χαθούμε σαν δάκρυα στη βροχή*. Κι από τον Βόγλη θα μείνει η ανάμνηση των ρόλων στο θέατρο, στην τηλεόραση και στο σινεμά, τους οποίους ερμήνευε υποδειγματικά.
*Ατάκα από το φινάλε της κινηματογραφικής ταινίας «Blade Runner», τη μουσική της οποίας έγραψε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»