Ο γνωστός ηθοποιός μιλά στο «Enjoy» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για τις ερωτικές σχέσεις, την οικογένεια και την αγάπη, αφουγκραζόμενος τον παλμό της εποχής.
O ταλαντούχος ηθοποιός του θεάτρου μας Αγγελος Ανδριόπουλος έχει ξεχωρίσει φέτος για τη μεστή και ουσιαστική ερμηνεία του στην κοινωνική σειρά του ΑΝΤ1 «Παιχνίδια εκδίκησης», όπου υποδύεται τον μάχιμο δικηγόρο Χρήστο Αντωνίου, σύντροφο της γιατρού Μαρίνας.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Πρόκειται αναμφίβολα για έναν από τους πιο αγαπημένους και επιτυχημένους ρόλους της μικρής οθόνης, που κέρδισε από νωρίς την αγάπη του τηλεοπτικού κοινού. Από τα τέλη Ιανουαρίου, όμως, ο ηθοποιός παίζει και στη βαθιά ανθρώπινη, θεατρική παράσταση «Σπασμένα τακούνια», σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Το έργο μιλάει για τέσσερις γυναίκες που συναντιούνται τυχαία ένα βράδυ στις τουαλέτες ενός μπουζουξίδικου. Μέσα από μια καταιγίδα εξομολογήσεων, συγκίνησης, έντασης, καυστικού χιούμορ και αλληλεγγύης και με άφθονο αλκοόλ μιλούν για τη ζωή και τους έρωτές τους, συνειδητοποιώντας πόσο συχνά έχουν επιτρέψει στους άντρες να τις παρασύρουν. Η συνειδητοποίηση αυτή γίνεται η αφορμή για να αποφασίσουν να πάρουν ξανά τη ζωή στα χέρια τους και να θέσουν οι ίδιες τα όριά τους.
Με αφορμή την παράσταση, ο γνωστός ηθοποιός μιλά στο «Enjoy» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για τις ερωτικές σχέσεις, την οικογένεια και την αγάπη, αφουγκραζόμενος τον παλμό της εποχής. Μαζί με ένα εξαιρετικό γυναικείο καστ θα ταξιδέψει σε όλη την ελληνική επαρχία, με στόχο να χαρίσει στο κοινό γέλιο και συγκίνηση – κάτι που όλοι σήμερα έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη…
Κύριε Ανδριόπουλε, στις 16 Ιανουαρίου ξεκινήσατε μια όμορφη περιοδεία ανά την Ελλάδα με τη θεατρική παράσταση «Σπασμένα τακούνια», σε σκηνοθεσία του Βασίλη Θωμόπουλου, που έχει ως άξονα τις ερωτικές σχέσεις. Θα σας ρωτήσω ως άνδρα αλλά και ως καλλιτέχνη, τελικά οι γυναίκες μπορεί να είναι αυτοδύναμες και αυτάρκεις ή πάντα θα έχουν την ανάγκη από τη συντροφικότητα και την ασφάλεια ενός αρσενικού;
Οι γυναίκες μπορούν να είναι απολύτως αυτοδύναμες και αυτάρκεις τόσο οικονομικά όσο και συναισθηματικά, κοινωνικά και υπαρξιακά. Αυτό δεν είναι θέμα φύλου, αλλά ανθρώπινης ικανότητας και επιλογής. Η ιδέα ότι οι γυναίκες «πάντα θα έχουν ανάγκη την ασφάλεια ενός αρσενικού» είναι ιστορικό και κοινωνικό κατάλοιπο, όχι βιολογική αλήθεια.
Το έργο εστιάζει και στην οικογένεια. Πιστεύετε ότι σήμερα είναι δύσκολο για τους νέους να δημιουργήσουν οικογένεια και να κάνουν παιδιά; Με τους μισθούς να παραμένουν κολλημένους και τα ενοίκια να βρίσκονται στα ύψη, μπορούν οι νέοι να διεκδικήσουν κάτι τόσο φυσιολογικό όσο η δημιουργίας οικογένειας; Και το ρωτάω αυτό εσάς γιατί έχετε μιλήσει ανοιχτά για την οικογένειά σας, τη σύζυγό σας και τον γιο σας. Αλλωστε, είστε ένας νέος και «φρέσκος» μπαμπάς…
Είναι αναμφίβολα πολύ πιο δύσκολο σήμερα για τους νέους ανθρώπους να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Οταν οι μισθοί μένουν στάσιμοι, τα ενοίκια και το κόστος ζωής ανεβαίνουν συνεχώς και η εργασιακή ανασφάλεια είναι καθημερινότητα, το «αυτονόητο» παύει να είναι αυτονόητο. Η οικογένεια δεν είναι μόνο συναίσθημα και επιθυμία· χρειάζεται και ένα στοιχειώδες πλαίσιο σταθερότητας. Πολλοί νέοι δεν απορρίπτουν την ιδέα της οικογένειας, απλώς φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να τη στηρίξουν με αξιοπρέπεια. Αν μια κοινωνία θέλει οικογένειες και παιδιά, οφείλει να δημιουργεί συνθήκες που να το επιτρέπουν – όχι να το ζητά ως θυσία ή ηρωισμό.
Πόσο έχει αλλάξει τη ζωή σας η δημιουργία οικογένειας; Τι σας έχει δώσει ο γιος σας; Τι έχετε μάθει από αυτόν; Πόσο έχετε αλλάξει ως χαρακτήρας;
Δημιουργώντας οικογένεια αλλάζουν πρώτα απ’ όλα οι προτεραιότητές σου. Ζεις κάτι όμορφο, αλλά συγχρόνως και κάτι δύσκολο. Μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια όχι μόνο του επαγγέλματός μου αλλά και γενικά της χώρας που ζούμε, η δημιουργία μιας οικογένειας είναι μια απόφαση που δεν παίρνεται με ευκολία. Παρ’ όλα αυτά, με κάποιον τρόπο όλα γίνονται. Δεν πιστεύω ότι αλλάζει ο χαρακτήρας του ανθρώπου κάνοντας παιδί. Εμένα με μαλάκωσε, με έκανε πιο ευαίσθητο σε θέματα που είχα πιο αυστηρή ματιά. Εκτιμάω διαφορετικά τον χρόνο πια και κρατάει στην επιφάνεια τις ωραίες πτυχές του εαυτού μου. Ωραίες είναι, γιατί αισθάνομαι καλά με αυτές. Αισθάνομαι πιο πολύ ο εαυτός μου έτσι.
Το έργο έχει φόντο τα μπουζούκια. Πιστεύετε ότι αυτού του είδους η διασκέδαση λειτουργεί θεραπευτικά; Είναι ο χώρος όπου ο Ελληνας «κάνει την ψυχοθεραπεία του», πνίγει τον πόνο του ή ξεσπά τη χαρά του στις μεγάλες πίστες; Τι ρόλο παίζει τελικά το τραγούδι στην ελληνική ψυχή; Αποτελεί τροφή για το συναίσθημα, μέσο έκφρασης και εκτόνωσης ή έναν τρόπο κοινωνικοποίησης που μας φέρνει πιο κοντά;
Κοιτάξτε να δείτε, εγώ δεν είμαι και ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για το ξεφάντωμα και την ψυχαγωγία στα μπουζούκια, καθώς προτιμώ να διασκεδάζω και να κάνω την ψυχοθεραπεία μου με άλλους τρόπους.
Οταν ξεκινούσατε το ταξίδι σας στην υποκριτική, φανταζόσασταν ότι κάποια στιγμή θα φτάνατε να είστε ένας από τους πιο αγαπητούς και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της γενιάς σας; Σειρές όπως «Το κόκκινο ποτάμι», «Το ναυάγιο» και «Η παραλία» αποτέλεσαν για εσάς μια αφετηρία ή σημαντικούς σταθμούς στη διαδρομή σας; Τι σας πρόσφερε η τηλεόραση και ειδικότερα η μυθοπλασία; Ποια η εμπειρία από τη συμμετοχή σας στα «Παιχνίδια εκδίκησης»;
Οταν ξεκινούσα την πορεία μου στην υποκριτική, δεν σκεφτόμουν την αναγνωρισιμότητα, ούτε το αν θα γίνω αγαπητός. Η αλήθεια είναι πως το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να κάνω τη δουλειά μου με ειλικρίνεια και σεβασμό, να εξελίσσομαι και να υπηρετώ τους ρόλους όσο καλύτερα μπορώ. Αν κάτι από όλα αυτά έφτασε τελικά στο κοινό και δημιούργησε αυτή τη σχέση αγάπης, το θεωρώ μεγάλη τιμή και ευθύνη. Κοιτώντας πίσω, κάθε δουλειά υπήρξε μια διαφορετική αφετηρία. Η μυθοπλασία, όταν γίνεται με ποιότητα, έχει τη δύναμη να αγγίζει, να προβληματίζει και να ενώνει. Σειρές όπως τα «Παιχνίδια εκδίκησης» μου έδωσαν τη χαρά να δουλέψω πάνω σε έναν σύνθετο χαρακτήρα και να συμμετέχω σε ιστορίες που δεν φοβούνται το σκοτάδι και τις αντιφάσεις του ανθρώπου, και αυτό για έναν ηθοποιό είναι πρόσφορο έδαφος για τη δουλειά του.
Ανθρωποι σαν τον ήρωά σας, τον Χρήστο, στα «Παιχνίδια εκδίκησης», μοιάζουν σήμερα να σπανίζουν. Εχετε αγαπήσει εσείς ο ίδιος τον Χρήστο; Κι εμείς τον αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο όταν έκανε πρόταση γάμου στη Μαρίνα, αλλά και όταν στάθηκε αποφασιστικός απέναντι στον πρώην σύζυγό της, τον Αγη, βάζοντας ξεκάθαρα όρια. Τι μπορούμε να περιμένουμε το 2026 από τον πιο συμπαθητικό ήρωα της μικρής μας οθόνης;
Δεν πιστεύω ότι άνθρωποι που κρατούν τις αξίες τους και στέκονται με σεβασμό και αγάπη στους ανθρώπους σπανίζουν, απλώς κάνουν πιο πολύ θόρυβο και τραβούν τα βλέμματα οι άνθρωποι που δεν κουβαλούν καθόλου ειρήνη μέσα τους, ενσυναίσθηση και σεβασμό. Στον καινούργιο και τελευταίο κύκλο της σειράς ο καθένας θα κάνει τις επιλογές του και θα ζήσει με αυτές, έτσι κι ο Χρήστος. Εκανε πρόταση γάμου στη Μαρίνα και θα ζήσει όσο πιο καλά μπορεί μαζί της. Η διαμάχη με τον Αγη θα καταλήξει πολύ ανθρώπινα. Οταν ένας άνθρωπος γίνεται τοξικός σε ακραίο βαθμό, στο τέλος παίρνει «τη θέση που ήθελε στο τραπέζι».
Σήμερα μπορεί ένας ηθοποιός να βιοποριστεί στο θέατρο, στην τηλεόραση όταν η ακρίβεια έχει πιάσει ταβάνι; Τα πράγματα στον χώρο είναι δύσκολα; Θα δουλεύατε και εκτός θεάτρου για να τα βγάλετε πέρα;
Σήμερα, δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο για έναν ηθοποιό να βιοποριστεί αποκλειστικά είτε από το θέατρο είτε από την τηλεόραση, ειδικά με την ακρίβεια να έχει φτάσει τόσο ψηλά. Στο θέατρο οι αμοιβές στις περισσότερες περιπτώσεις είναι χαμηλές και συχνά δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά έξοδα διαβίωσης. Πολλές παραγωγές δουλεύουν με ποσοστά ή με ελάχιστο σταθερό μισθό, ενώ οι πρόβες συνήθως είναι απλήρωτες. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν κάποιος παίζει σε παράσταση, δύσκολα ζει μόνο από αυτό. Στην τηλεόραση τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα, αλλά οι δουλειές είναι λίγες και πολύ ανταγωνιστικές. Οι αμοιβές δεν είναι πια αυτές των προηγούμενων δεκαετιών, τα συμβόλαια είναι συχνά βραχυπρόθεσμα και δεν υπάρχει σταθερότητα. Οι περισσότεροι ηθοποιοί κάνουν κάστινγκ για μεγάλο διάστημα μέχρι να βρουν δουλειά. Στην Αθήνα ειδικά ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος, γιατί συγκεντρώνεται σχεδόν όλος ο χώρος (θέατρα, τηλεόραση, διαφημίσεις, σχολές). Τα ενοίκια και το κόστος ζωής είναι υψηλά, οπότε η πίεση είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να καταπιαστούν με το θέατρο;
Να το κάνουν. Να κάνουν αυτό που τους αρέσει. Αυτό που πραγματικά θα τους απελευθερώσει και θα τους γεμίζει. Οι δυσκολίες υπάρχουν παντού.
Ποια είναι η σχέση σας με τα social media; Πώς σας φαίνεται ο κόσμος εκεί μέσα; Κυριαρχούν η τοξικότητα και η επίπλαστη εικόνα ή υπάρχει χώρος και για αλήθεια;
Τα social media παρουσιάζουν έναν κόσμο που συχνά φαίνεται ιδανικός, αλλά στην πραγματικότητα είναι επιλεκτικός και φιλτραρισμένος. Οι άνθρωποι προβάλλουν κυρίως τις καλές στιγμές και την καλύτερη εικόνα του εαυτού τους, κάτι που δημιουργεί μια επίπλαστη αίσθηση επιτυχίας και ευτυχίας. Αυτό οδηγεί εύκολα σε σύγκριση, ανασφάλεια και πίεση. Παράλληλα, υπάρχει και τοξικότητα: επιθετικός λόγος, υπερβολές και ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση. Ωστόσο, τα social media δεν είναι μόνο αρνητικά· μέσα σε αυτά μπορεί να βρει κανείς αλήθεια, γνώση και ουσιαστική επικοινωνία, αρκεί να τα χρησιμοποιεί με κριτική σκέψη και μέτρο. Συμπερασματικά, τα social media δεν αντικατοπτρίζουν πλήρως την πραγματικότητα? είναι ένα εργαλείο που μπορεί είτε να ωφελήσει είτε να επιβαρύνει, ανάλογα με τον τρόπο χρήσης του.
