Και ποιανού η καρδιά δεν ράγισε μπροστά στο νέο δράμα που εκτυλίχθηκε προχθές τη νύχτα κοντά στις ακτές της Χίου. Ας σταθούμε σήμερα σιωπηλοί μπροστά στην απώλεια που βαραίνει τις καρδιές όλων μας. Δεκαπέντε ανθρώπινες ζωές, 15 απελπισμένες υπάρξεις, που έψαχναν «κάτι καλύτερο», χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου, αφήνοντας πίσω τους ένα κενό που δεν μπορεί να μετρηθεί με αριθμούς, ούτε να αποτυπωθεί με λόγια.
Βυθίστηκαν στα παγωμένα νερά 15 ψυχές που δεν πρόλαβαν να συνεχίσουν το ταξίδι τους, 15 ιστορίες που έμειναν ανολοκλήρωτες. Ποιος να ξέρει πώς είχαν φανταστεί τη ζωή τους σε μια άλλη πατρίδα, μακριά από τους φανατισμένους Ταλιμπάν, οι 15 χαμένες ψυχές από το Αφγανιστάν. Σε τέτοιες στιγμές τα λόγια μοιάζουν φτωχά. Κι όμως, έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε, όχι για να εξηγήσουμε ή να κρίνουμε, αλλά για να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε απώλεια υπήρχε ένας άνθρωπος με όνειρα, φόβους, ελπίδες, αγαπημένα πρόσωπα. Ανθρωποι που κάποτε γέλασαν, αγάπησαν, περίμεναν ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κανείς να λέει «το ένα ή το άλλο» όταν υπάρχουν 15 χαμένες ζωές. Ούτε να γίνεται πολιτικό παιχνίδι με τη συγκεκριμένη απώλεια. Οταν ο θάνατος ρίχνει τη σκιά, ο σεβασμός σημαίνει ησυχία και χαμηλά το κεφάλι. Η θάλασσα, που άλλοτε ενώνει και άλλοτε χωρίζει, έγινε μάρτυρας μιας τραγωδίας που μας υπενθυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Μπροστά στη δίνη της καταπίεσης και την απρόβλεπτη μοίρα, όλοι είμαστε ίσοι. Δεν υπάρχουν σύνορα στον πόνο, δεν υπάρχουν διαφορές στο πένθος. Δεν είναι «άλλος ο ένας κι άλλος ο άλλος» ούτε είναι ο ένας «παιδί του Θεού» κι ο άλλος δεν είναι.
Σκύβουμε το κεφάλι με σεβασμό απέναντι στις 15 αυτές ψυχούλες και στέλνουμε στο κατευόδιό τους μια σιωπηλή προσευχή. Μια προσευχή για γαλήνη, για ανάπαυση, για φως. Μαζί τους πενθούν οικογένειες, φίλοι, άνθρωποι που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομά τους, αλλά νιώθουμε το βάρος της απουσίας τους. Ας αφήσουμε τη μνήμη τους να γίνει υπενθύμιση ανθρωπιάς και ενότητας. Οχι αφορμή για διχασμό, αλλά στιγμή περισυλλογής. Να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον με σεβασμό, κατανόηση και σιωπή, εκεί όπου οι φωνές περισσεύουν.
Αιωνία τους η μνήμη. Ας τους θυμόμαστε όχι μόνο ως αριθμό, αλλά ως ανθρώπους. Και ας ευχηθούμε η θάλασσα που τους αγκάλιασε για τελευταία φορά να τους χαρίσει την ηρεμία που όλοι αναζητούμε στο τέλος του σύντομου δρόμου στον μάταιο ετούτον κόσμο μας.
Η ΑΚΙΣ
