Κάποτε για να γράψεις ένα τραγούδι, έπρεπε να υποφέρεις. Να χωρίσεις, να απορριφθείς, να μείνεις άφραγκος ή έστω να περάσεις τρεις νύχτες σε στούντιο, με αμέτρητους καφέδες, τοστ, καβγάδες και αγωνία. Σήμερα απλώς πληκτρολογείς «γράψε μου ένα λαϊκό με πόνο, αλλά αισιόδοξο φινάλε» και η… Τεχνητή Νοημοσύνη θα σου βγάλει ένα τραγούδι, που μπορείς να το στείλεις μέχρι και στη Eurovision!
Το ΑΙ δέχεται παραγγελίες (όπως μου λένε) και γράφει στίχους στο πι και φι, σκαρφίζεται ρεφρέν που κολλάνε στο μυαλό και κουπλέ που «χτίζουν συναίσθημα». Συνθέτει μουσική χωρίς να λογαριάζει τι είναι ο έρωτας, τι είναι ο χωρισμός, τι είναι ο πόνος ή η χαρά, ενορχηστρώνει χωρίς να έχει στήσει ποτέ αναλόγιο και μιξάρει χωρίς να πλακώνεται στις μπουνιές κι ύστερα να τα βρίσκει με τον ηχολήπτη. Και όλα αυτά σε χρόνο που ένας άνθρωπος χρειάζεται απλώς για να αποφασίσει αν το τραγούδι του θα γραφεί σε ρε ή σε μι μείζονα ή ελάσσονα.
Εμβρόντητοι, πλέον, συνθέτες, στιχουργοί και μουσικοί παρακολουθούν αμήχανα. Οχι επειδή το ΑΙ είναι καλύτερο, αλλά επειδή είναι φθηνότερο, ταχύτερο και, το χειρότερο απ’ όλα, επειδή είναι… αρκετά καλό. Δεν ζητά προκαταβολή, δεν κολλάει ένσημα, δεν έχει καλλιτεχνικές ανασφάλειες και δεν θα σου πει ποτέ «αυτό το κομμάτι δεν το νιώθω. Δεν με αγγίζει, δεν με φτιάχνει, ρε παιδί μου». Το νιώθει όσο χρειάζεται. Δηλαδή… καθόλου, αλλά με άψογη δομή.
Κάπως έτσι η μουσική βιομηχανία ανακαλύπτει ξανά την αγάπη της για την «αποτελεσματικότητα». Γιατί να πληρώσεις έναν μουσικό με άποψη, όταν μπορείς να έχεις έναν αλγόριθμο χωρίς άποψη; Γιατί να αντέξεις τον δύστροπο δημιουργό, όταν το ΑΙ δεν θα σου ζητήσει να ανεβάσεις το ρεφρέν «μισό τόνο πιο πάνω για την ψυχούλα»; Το ερώτημα δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη θα εξαφανίσει τους μουσικούς. Το ερώτημα είναι αν τους χρειάζεται πλέον κανείς, πέρα από ρομαντικούς συλλέκτες βινυλίων και μερικούς πεισματάρηδες ακροατές, που επιμένουν να πιστεύουν ότι η τέχνη δεν είναι απλώς αποτέλεσμα σωστών δεδομένων. Το ΑΙ μπορεί να μιμηθεί τον πόνο, αλλά δεν ξέρει τι σημαίνει να τον πληρώνεις από την τσέπη σου.
Ισως, τελικά, το μέλλον της μουσικής να είναι άψογο, καλογυαλισμένο και απολύτως προβλέψιμο. Μια ατελείωτη λίστα τραγουδιών που μοιάζουν μεταξύ τους, χωρίς λάθη, χωρίς ρίσκο και χωρίς εκείνη τη μικρή, ανθρώπινη παραφωνία, που έκανε κάποτε τη μουσική να αξίζει. Αλλά οι συνθέτες θα συνεχίσουν να γράφουν. Οχι επειδή τους χρειάζονται, αλλά επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.
Η ΑΚΙΣ
