Παρά τις αποκαλύψεις και τις μαρτυρίες που έρχονται από το εξωτερικό, στο εσωτερικό κυριαρχεί η σιωπή
• Τα e-mails του Τζέφρι Επσταϊν δεν συνιστούν απλώς ακόμα ένα επεισόδιο στο χρονικό ενός παγκόσμιου σκανδάλου. Συνιστούν ένα υλικό που, εφόσον μελετηθεί πολιτικά και όχι μόνο ηθικά, επιβεβαιώνει τον τρόπο με τον οποίο κράτη, κοινωνίες και ολόκληρες οικονομίες μετατράπηκαν σε αντικείμενα διαχείρισης από υπερεθνικά κέντρα ισχύος. Στην περίπτωση της Ελλάδας, τα στοιχεία αυτά ενισχύουν την άποψη ότι η χώρα οδηγήθηκε συνειδητά σε καθεστώς προτεκτοράτου, προκειμένου να διασωθούν συγκεκριμένα τραπεζικά συμφέροντα της κεντρικής Ευρώπης.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Εδώ και δεκαέξι χρόνια η Ελλάδα παραμένει υποθηκευμένη, με πολιτικές δυνάμεις που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση χωρίς να αμφισβητούν ουσιαστικά το ίδιο πλαίσιο εξάρτησης. Η δημόσια αντιπαράθεση συχνά περιορίζεται σε επικοινωνιακές διαφορές, ενώ στην πράξη εφαρμόζεται η ίδια στρατηγική κοινωνικής λιτότητας, οικονομικής αφαίμαξης και μεταφοράς πλούτου εκτός συνόρων. Πρόκειται για ένα σύστημα επιτηδείων και πρόθυμων διαχειριστών, που παρουσίασαν την υποτέλεια ως αναγκαιότητα.
• Ο Τζέφρι Επσταϊν, πέρα από την εγκληματική του δράση, υπήρξε κεντρικός διαμεσολαβητής ενός διεθνούς δικτύου ισχύος. Λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος μεταξύ τραπεζιτών, πολιτικών, ακαδημαϊκών και οικονομικών παραγόντων, σε ένα πλέγμα όπου η πολιτική απόφαση, το χρήμα και η «επιστημονική» νομιμοποίηση συνυπήρχαν. Η αλληλογραφία του που αφορά την Ελλάδα αποκαλύπτει ότι οι κρίσιμες αποφάσεις για τη χώρα είχαν ληφθεί πολύ μακριά από την Αθήνα, σε κέντρα που αντιμετώπιζαν την ελληνική κοινωνία ως μεταβλητή σε έναν χρηματοοικονομικό υπολογισμό.
• Η δημοσιοποίηση των e-mails αυτών λειτουργεί σήμερα ως επιβεβαίωση για όσους υποστήριξαν ότι η Ελλάδα δεν διασώθηκε, αλλά χρησιμοποιήθηκε ως διάδρομος μεταφοράς κεφαλαίων. Τα χρήματα των Μνημονίων δεν κατευθύνθηκαν στην κοινωνία ή στην πραγματική οικονομία, αλλά πέρασαν μέσω της χώρας προς τη Φρανκφούρτη και το Παρίσι. Οι τράπεζες σταθεροποιήθηκαν, ενώ ο ελληνικός λαός κλήθηκε να επωμιστεί το σύνολο του χρέους και των συνεπειών.
• Στα αρχεία που σχετίζονται με τον Επσταϊν καταγράφονται, παράλληλα, σοβαρότατες καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, ανηθικότητα και πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Οι ίδιοι κύκλοι εξουσίας, που εμφανίζονται σε αυτές τις υποθέσεις, στήριξαν πολιτικές κοινωνικής βίας και αποδόμησης, αποδεικνύοντας ότι η ατιμωρησία σε ένα επίπεδο γεννά ατιμωρησία και σε όλα τα υπόλοιπα.
• Η υπόθεση Λιγνάδη ανέδειξε ότι τέτοια φαινόμενα δεν αποτελούν ξένη παθογένεια, ενώ παραμένει επιτακτικό το ερώτημα για τις ανεξιχνίαστες εξαφανίσεις ανηλίκων ή για το τι πραγματικά ισχύει ως προς την προστασία ασυνόδευτων προσφυγόπουλων. Παρά τις αποκαλύψεις και τις μαρτυρίες που έρχονται από το εξωτερικό, στο εσωτερικό κυριαρχεί η σιωπή. Η ομερτά…
• Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η υπόθεση Μίχου, όπως και η σκοτεινή ιστορία της λίστας των 213, που θάφτηκε χωρίς ουσιαστική διερεύνηση και σχεδόν κανείς πλέον δεν μιλά. Και όσο τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα τόσο οι οσμές της σήψης θα μεγαλώνουν…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
