Ο Τάσος Τζιβίσκος μιλά για τη φυγή ως ανάγκη, την ανωριμότητα ως άμυνα και τους άντρες του Σταύρου Τσιώλη που δεν μεγάλωσαν ποτέ – γιατί δεν έπαψαν να ονειρεύονται.
Υπάρχουν ταξίδια που δεν γίνονται για να φτάσεις αλλά για να κερδίσεις χρόνο. Για να μιλήσεις, να γελάσεις, να φιλοσοφήσεις, να αναβάλεις τη στιγμή της επιστροφής. Σε αυτά τα ανδρικά ταξίδια έδωσε φωνή ο Σταύρος Τσιώλης και σήμερα, χρόνια μετά, το εμβληματικό φιλμ «Ας περιμένουν οι γυναίκες» βρίσκει πρώτη φορά τον δρόμο του προς τη θεατρική σκηνή.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Σε σκηνοθεσία και διασκευή του Βαγγέλη Λάσκαρη, και με τους Πέτρο Λαγούτη, Τάσο Τζιβίσκο και Νικόλα Βασιλειάδη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η θρυλική κωμωδία, μετά το επιτυχημένο ανέβασμά της στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζεται πλέον στην Αθήνα, στο θέατρο Ψυρρή. Ο Τάσος Τζιβίσκος, εκ των πρωταγωνιστών, μιλά στο «ENJOY» για την ανωριμότητα ως άμυνα, την ανάγκη της φυγής, τις αναβολές και την τρυφερότητα αυτών των αντρών που φοβούνται να μεγαλώσουν – και ίσως γι’ αυτό συνεχίζουν να ονειρεύονται.
Τι σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτή την παράσταση και σας έκανε να πείτε το «ναι»;
Δεν χρειάστηκε ποτέ να πω «ναι» γιατί πολύ απλά δεν μου έγινε ποτέ πρόταση. Την παράσταση αυτή την εμπνευστήκαμε και τη στήσαμε μαζί με τον φίλο και συνεργάτη μου Βαγγέλη Λάσκαρη, σκηνοθέτη και συγγραφέα της θεατρικής διασκευής τού «Ας περιμένουν οι γυναίκες». Ανήκουμε και οι δύο στο fan base της ταινίας του Σταύρου Τσιώλη και, όταν ο Βαγγέλης έριξε την ιδέα στο τραπέζι όπου καθόμασταν και πίναμε τα ποτά μας στο Κουκάκι, του είπα: «Μέσα, φύγαμε!» Κάπως έτσι ξεκίνησε η όλη φάση. Μετά μπήκε σε αυτό
και ο Νικόλας Βασιλειάδης και αρχίσαμε να το στήνουμε.
Τελικά, πρέπει να «περιμένουν» οι γυναίκες ή μήπως οι άντρες είναι αυτοί που πάντα καθυστερούν να ωριμάσουν;
Αρχικά, κατ’ εμέ, δεν υπάρχουν «πρέπει». Εν συνεχεία, δεν νομίζω ότι είναι προνόμιο μόνο των αντρών η ανωριμότητα. Αν έπρεπε να διαλέξω ν’ αφήσω κάτι να περιμένει, τότε αυτό θα ήταν οι υποχρεώσεις, οι έγνοιες και οι σκοτούρες. Ακριβώς όπως και οι ήρωες της παράστασής μας. Βέβαια είμαι άντρας, οπότε ό,τι είπα μπορεί να είναι απόρροια της ανωριμότητάς μου… Μπορεί να είμαι σε κάποιου είδους άρνηση – ακριβώς όπως και οι ήρωες της παράστασης μας. Ποιος ξέρει…
Οι ήρωες του έργου φοβούνται περισσότερο τις γυναίκες τους ή τον ίδιο τους τον εαυτό;
Νομίζω ότι φοβούνται το πόσο εύθραυστοι είναι μπροστά στις απαιτήσεις που έχουν δημιουργήσει. Το πόσο βαριά έχουν αρχίσει να γίνονται τα βάρη που επωμίστηκαν στις πλάτες τους. Το πόσο εύθραυστη φαίνεται αυτή η ευημερία που κυνηγάνε. Είναι άνθρωποι καθημερινοί, άνθρωποι της εποχής τους.
Πόσο επικίνδυνο -ή απελευθερωτικό- είναι για έναν άντρα να «το σκάσει» έστω και για λίγο από τις ευθύνες του;
Ποιος δεν θα ήθελε να πατήσει ένα pause σε ευθύνες, σκοτούρες, υποχρεώσεις; Στο μυαλό μου είναι ό,τι πιο απελευθερωτικό υπάρχει. Είναι ό,τι πιο κοντινό στο να καταφέρεις να γίνεις ξανά παιδί. Σε μια εποχή όπου το άγχος βασιλεύει, που για κάποιον λόγο ο άντρας έχει υιοθετήσει DNAικά το πρότυπο του κουβαλητή, του επιτυχημένου σε όλους τους τομείς, το να μπορείς να πεις «στοπ», να πετάξεις από πάνω σου βάρη και ταμπέλες και να κάνεις αυτό που θες και όχι αυτό που «πρέπει» είναι η απόλυτη πολυτέλεια. Δεν βλέπω (ή δεν θέλω να δω) κάτι επικίνδυνο σε αυτό.
Οι άντρες του Σταύρου Τσιώλη είναι αιώνια παιδιά ή απλώς κουρασμένοι ενήλικες;
Οι άνδρες του Τσιώλη είναι εγώ κι εσύ. Είναι οι πατεράδες μας, οι φίλοι μας, ο περιπτεράς της γειτονιάς, ο εργοδότης μας ή ο εργαζόμενός μας. Είναι άνθρωποι της εποχής τους.
Αν το έργο γραφόταν σήμερα, τι πιστεύετε ότι θα έκαναν οι γυναίκες; Θα περίμεναν;
Μακάρι να μπορούσα να σκεφτώ σαν γυναίκα. Τις θαυμάζω τις γυναίκες. Ζουν και διαπρέπουν σε έναν κόσμο φτιαγμένο από άντρες για άντρες. Οι γυναίκες έχουν τεράστια δύναμη. Ευτυχώς, στις μέρες μας η δύναμη αυτή φαίνεται πολύ περισσότερο. Θεωρώ ότι οι γυναίκες έχουν πάντα τον έλεγχο. Δεν νομίζω ότι θα έφευγαν ούτε ότι θα περίμεναν. Θα έκαναν ακριβώς αυτό που ήθελαν αυτές. Ισως να είμαι λίγος για να προβλέψω τις κινήσεις τους.
Υπάρχει κάτι βαθιά τρυφερό σε αυτούς τους ήρωες ή τελικά είναι αδιόρθωτα εγωιστές;
Οταν διαλέγεις να πετάξεις από πάνω σου, έστω και για λίγο, ευθύνες, σκοτούρες κι υποχρεώσεις, έρχεσαι λίγο πιο κοντά στο παιδί που έχεις μέσα σου. Υπάρχουν μεγαλύτεροι εγωιστές από τα παιδιά; Νομίζω ότι οι ήρωες του έργου, λοιπόν, «παντρεύουν» αυτά τα δύο. Είναι τόσο βαθιά τρυφεροί γιατί είναι τόσο αδιόρθωτα εγωιστές.
Οι Ζουγανέλης, Μπουλάς και Μπακιρτζής έχουν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα. Πώς συνομιλείτε με αυτές τις «σκιές» χωρίς να τις μιμείστε;
Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» είναι ο Ζουγανέλης, ο Μπακιρτζής και ο Μπουλάς. Αυτό δεν αλλάζει. Οποτε λέμε τις ατάκες της ταινίας, αυτοί μας έρχονται στο μυαλό. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο στοίχημα που βάλαμε κάνοντας αυτή την παράσταση. Να καταφέρουμε να αποκοπούμε από τις περσόνες των ηθοποιών της ταινίας και να προσεγγίσουμε τους χαρακτήρες του έργου του Τσιώλη. Να δώσουμε καθένας τη δική του εκδοχή αυτών των ανθρώπων. Και το καταφέραμε. Αυτό μας λένε όσοι έρχονται να μας δουν. Οτι βλέπουν κάτι τόσο διαφορετικό από την ταινία αλλά και τόσο συνυφασμένο με το έργο του Τσιώλη. Ιδιαίτερη χαρά ήταν όταν ήρθε ο ίδιος ο Αργύρης Μπακιρτζής να δει την παράσταση στο θέατρο και μετά το τέλος μάς είπε με ειλικρινές χαμόγελο ότι τα καταφέραμε!
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι έχουν άποψη για όλα. Πιστεύετε ότι αυτό μας έχει κάνει πιο συνειδητοποιημένους ή πιο επιφανειακούς;
Κοιτάω με καχυποψία τους ανθρώπους που έχουν άποψη για όλα. Κι αυτό γιατί προσπαθώ να καταλάβω αν είναι… θεοί ή απλώς ανόητοι. Θεωρώ ότι δεν γίνεται να έχεις άποψη για τα πάντα και θαυμάζω τους ανθρώπους που λένε «δεν γνωρίζω» και είναι διατεθειμένοι να ακούσουν και να μάθουν από κάποιον άλλον. Μου αρέσει να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται τις γνώσεις τους και δεν φοβούνται να δηλώσουν την άγνοιά τους για κάποια θέματα. Ενας από αυτούς είμαι κι εγώ.
Το θέατρο φαίνεται να είναι ο βασικός άξονας της καλλιτεχνικής σας πορείας. Ισχύει;
Ο βασικός άξονας της καλλιτεχνικής μου πορείας είναι η επιμονή, η υπομονή και η δουλειά. Το να είμαι πάντα έτοιμος και να μην παρεκκλίνω από το πώς και πού θέλω να δουλεύω. Είτε αυτό έχει να κάνει με την τηλεόραση είτε με τον κινηματογράφο ή με τη μεταγλώττιση ή με το θέατρο. Είμαι ευγνώμων που το θέατρο με κρατά ενεργό και επί σκηνής όλα αυτά τα χρόνια. Το αγαπώ γιατί είναι κάτι ζωντανό και αληθινό.
Το τηλεοπτικό κοινό σάς γνώρισε μέσα από σειρές όπως «Τατουάζ», «Μαύρο Ρόδο», «Μάγισσα» και πρόσφατα στην «Ηλέκτρα». Πώς βιώνετε τη δημοφιλία;
Με χαμόγελο. Χαίρομαι που η δουλειά μου και όσα έχω να πω μέσα από αυτή έχουν απήχηση. Εχει μεγάλη δύναμη η τηλεόραση. Δεν θα σας κρύψω τη συγκίνησή μου όταν άνθρωποι που είναι μόνοι βλέπουν τη δουλειά μας και γινόμαστε η συντροφιά τους. Καθημερινά μάς βάζουν σπίτι τους. Ενας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν και ο πατέρας μου.
Info
«Ας περιμένουν οι γυναίκες», θέατρο Ψυρρή, κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 9.15 μ.μ. και Κυριακή στις 7.00 μ.μ. Κείμενο: Σταύρος Τσιώλης. Διασκευή – Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λάσκαρης. Παίζουν: Πέτρος Λαγούτης, Τάσος Τζιβίσκος, Νικόλας Βασιλειάδης, Νικίτα Ηλιοπούλου. Σε διπλή διανομή στους ρόλους τους Μαρία Γράμψα και Μαγδαληνή Μπεκρή, Βαγγέλης Λάσκαρης και Μιχάλης Χατζηαναστασίου. Τραγούδι: Αλεξάνδρα Μάγκου
