Το θέμα του ενιαίου αμυντικού δόγματος, το οποίο υιοθετήθηκε επίσημα το 1993-94 από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Κληρίδη, έχει ιδιαίτερη σημασία να θυμίσουμε και πότε και υπό ποιες συνθήκες μπήκε η ταφόπλακα
• Καθώς με αφορμή τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Κύπρο επανέρχεται στην επικαιρότητα το θέμα του ενιαίου αμυντικού δόγματος, το οποίο υιοθετήθηκε επίσημα το 1993-94 από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Κληρίδη, έχει ιδιαίτερη σημασία να θυμίσουμε και πότε και υπό ποιες συνθήκες μπήκε η ταφόπλακα…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Στις 8 Ιουλίου 1997, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, ο Κ. Σημίτης και ο Σ. Ντεμιρέλ υπέγραψαν το κοινό ανακοινωθέν (Madrid Joint Declaration / Communiqué), που, ναι μεν δεν το ανέφερε ρητώς, σηματοδοτούσε όμως στην πράξη την εγκατάλειψη του δόγματος και τη στροφή προς τον ενδοτισμό…
• Το κείμενο της Μαδρίτης αποτέλεσε επί της ουσίας τη διπλωματική κατάληξη της κρίσης των Ιμίων του 1996, με το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, υπό την επίβλεψη (σωστότερα την επιβολή) της τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μαντλίν Ολμπράιτ…
• Η συμφωνία εκείνη είχε έξι σημεία, αλλά τα κρίσιμα ήταν δύο. Το πρώτο έκανε λόγο για «respect for each other’s legitimate, vital interests and concerns in the Aegean which are of great importance for their security and national sovereignty» (σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους).
• Το δεύτερο αναφερόταν στην «commitment to refrain from unilateral acts on the basis of mutual respect and the wish to avoid conflicts arising from misunderstanding» (δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση).
• Η κρίση των Ιμίων αρχικά και η Συμφωνία της Μαδρίτης κατόπιν «έδεσαν» την κυβέρνηση Σημίτη στο αμερικανικό άρμα. Και για πρώτη φορά αναγνωρίστηκαν από ελληνική κυβέρνηση «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Παράλληλα, η δέσμευσή της ότι δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες σήμαινε και δέσμευση για μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. και απεμπόληση του αναφαίρετου κυριαρχικού μας δικαιώματος…
• Μέχρι και 22 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είχαν αντιδράσει δημοσίως, τονίζοντας ότι «με τη συμφωνία διολισθαίνουμε σταδιακά σε επιλογές οι οποίες συνεπάγονται αναγνώριση των τουρκικών αξιώσεων, νομιμοποίηση του επεκτατικού καθεστώτος της Αγκυρας και εξαγνισμό της πολιτικής της».
• Μετά τη Μαδρίτη ακολούθησε και το Ελσίνκι το 1999, όπου ναι μεν ελήφθη η απόφαση για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., αλλά τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής καλούσαν την Ελλάδα και την Τουρκία «να αξιοποιήσουν τις διαδικασίες ειρηνικής επίλυσης διαφορών που προσφέρει το Διεθνές Δίκαιο για την αντιμετώπιση των συνοριακών και άλλων συναφών τους διαφορών» (τουτέστιν, και για χωρικά ύδατα, γκρίζες ζώνες κ.λπ.) και για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αντί της μιας και μοναδικής διαφοράς επί της υφαλοκρηπίδας…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
