Ακρίβεια, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και Τέμπη σφίγγουν τον κλοιό γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου
- Kώστας Καββαδίας
Σε καθεστώς ασφυξίας και αυξανόμενης πολιτικής πίεσης, με το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια της και τον πανικό να κυριαρχεί έναντι όλων, η κυβέρνηση φαίνεται να εξετάζει όλο και πιο σοβαρά σενάρια που λίγες εβδομάδες πριν δεν ήθελε ούτε να ακούσει. Το σενάριο των πρόωρων εκλογών, με το επιχείρημα μιας -άτακτης- φυγής προς τα εμπρός, πριν τα ανοιχτά μέτωπα μετατραπούν σε ανεξέλεγκτη καταιγίδα, κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Στο Μέγαρο Μαξίμου συσσωρεύονται πλέον αλλεπάλληλοι «πονοκέφαλοι» -από τις υποκλοπές μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το έγκλημα των Τεμπών-, την ώρα που η κοινωνία ασφυκτιά υπό το βάρος μιας ακρίβειας χωρίς φρένο και ενός κόστους ζωής που έχει εκτοξευθεί και έχει φέρει την Ελλάδα παρέα με τη Βουλγαρία στον πάτο των ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά τα επίπεδα αγοραστικής δύναμης.
Η εικόνα είναι δραματική, μισθοί που αυξάνονται με το σταγονόμετρο και τιμές σε βασικά αγαθά, καύσιμα και ενοίκια που κινούνται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Μια συνθήκη που δεν είναι συγκυριακή, αλλά παγιωμένη εδώ και χρόνια, με την κυβέρνηση να εμφανίζεται φαινομενικά ανίκανη αλλά ουσιαστικά απρόθυμη για να παρέμβει αποφασιστικά. Σε αυτό το περιβάλλον, η φθορά αποτυπώνεται και δημοσκοπικά, με την κοινωνική δυσαρέσκεια να διευρύνεται και το αίτημα για πολιτική αλλαγή να ξεπερνά σταθερά το 60%. Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη, οι εισηγήσεις για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες πυκνώνουν. Κάλπες το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο προβάλλουν ως διέξοδος πριν η κατάσταση καταστεί μη διαχειρίσιμη. Ιδιαίτερα καθώς τα σκάνδαλα που βαραίνουν την κυβέρνηση όχι μόνο δεν κλείνουν, αλλά αποκτούν διαρκώς νέες και πιο επικίνδυνες προεκτάσεις, βυθίζοντας στον βούρκο της διαπλοκής και της διαφθοράς το κυβερνών κόμμα. Το σκάνδαλο των υποκλοπών επέστρεψε στη δημόσια σφαίρα με δυναμικό τρόπο, δείχνοντας αυτή τη στιγμή το πιο εκρηκτικό μέτωπο.
Η υπόθεση, που είχε επιχειρήθηκε να «κλείσει» με κάθε τρόπο, επανέρχεται με νέα ένταση, καθώς οι καταγγελίες για το Predator και οι ισχυρισμοί για εμπλοκή κρατικών μηχανισμών συνεχίζουν να ρίχνουν βαριά σκιά στο πρωθυπουργικό μέγαρο. Οι αποκαλυπτικές και ταυτόχρονα απειλητικές τοποθετήσεις του Ταλ Ντίλιαν που ξεκαθάρισε ότι δεν θα γίνει αποδιοπομπαίος τράγος, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο να προσκομιστούν νέα αποδεικτικά στοιχεία για την εμπλοκή των ενοίκων του Μαξίμου, προκαλούν εύλογη ανησυχία για το εύρος της υπόθεσης.
Το ενδεχόμενο να ανοίξει εκ νέου ο φάκελος με διευρυμένο κατηγορητήριο και νέους μάρτυρες προκαλεί φόβους για σοβαρές ποινικές εμπλοκές, ακόμη και για κατηγορίες που θα μπορούσαν να αγγίξουν το επίπεδο της κατασκοπίας, κάτι που θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό με απρόβλεπτες συνέπειες.
Την ίδια ώρα, στο μέτωπο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η δεύτερη δικογραφία που βρίσκεται προ των πυλών αναμένεται να επιβαρύνει περαιτέρω το ήδη βαρύ κλίμα. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για εμπλοκή περισσότερων «γαλάζιων» προσώπων, με το ενδεχόμενο άρσης ασυλίας και ποινικών διώξεων να βρίσκεται στο τραπέζι. Οι έρευνες σύμφωνα και με την Ευρωπαία εισαγγελέα έχουν προχωρήσει σε βάθος, με διασταυρώσεις στοιχείων και καταγραφές συνομιλιών που καταδεικνύουν ένα οργανωμένο πλέγμα παρεμβάσεων και εξυπηρετήσεων γύρω από τις παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις. Σε μια τέτοια εξέλιξη, το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση δεν θα είναι απλώς σημαντικό, αλλά δυνητικά καταλυτικό, καθώς οι μνήμες από τις Φεράρι, τις Πόρσε, τους Φραπέδες και τους Χασάπηδες είναι νωπές, όπως και ο ρόλος του Μάκη και του Λευτέρη.
Σαν να μην έφταναν αυτά, το τραύμα των Τεμπών παραμένει ανοιχτό και βαθύ. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους εξακολουθεί να βαραίνει τη δημόσια συζήτηση, με τη σκιά της συγκάλυψης να είναι ακέραιη, ενώ γιγαντώνεται και το αίσθημα της κυβερνητικής αναλγησίας. Οι προσβλητικές εικόνες που εκτυλίχθηκαν στην έναρξη της δίκης στη Λάρισα επιβεβαίωσαν την αίσθηση μιας διαδικασίας που δεν πείθει ότι οδηγεί σε απονομή δικαιοσύνης αλλά στη διεκπεραίωση μιας αναγκαστικής υποχρέωσης. Για μια κοινωνία όμως που απαιτεί δικαιοσύνη το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών παραμένει ένα διαρκές αγκάθι για την κυβέρνηση, δίνοντας τη χαριστική βολή στο ήδη φθαρμένο και διάτρητο προφίλ της.
Ο Μητσοτάκης «ποντάρει» στη σύρραξη της Μέσης Ανατολής και στην ανύπαρκτη αντιπολίτευση
Μέσα σε αυτό το αποπνικτικό πλαίσιο, στο Μαξίμου, σκουπίζοντας τον κρύο ιδρώτα από το μέτωπό τους, διακρίνουν δύο βασικά «όπλα» που μπορούν να λειτουργήσουν αντισταθμιστικά. Το πρώτο είναι η διεθνής συγκυρία και η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή, με τον πόλεμο Ιράν – Ισραήλ και ΗΠΑ να μοιάζει με ευκαιρία να επαναφέρουν το αφήγημα περί ανάγκης σταθερότητας.
Ενα μότο που η κυβέρνηση επιχειρεί να αξιοποιήσει ως τελευταίο πολιτικό χαρτί, επιχειρώντας να πείσει ότι σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον δεν χωρούν πολιτικά πειράματα. Το δεύτερο είναι η εμφανής αδυναμία της αντιπολίτευσης να συγκροτήσει προς το παρόν μια πειστική και ενιαία εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος με αμφισβήτηση και εσωκομματικές τριβές που περιορίζουν τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ, ενώ την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από διαδοχικές εσωτερικές αναταράξεις, βρίσκεται στο φάσμα της εξαΰλωσης. Παράλληλα, όποια νέα εγχειρήματα εμφανίζονται στον ορίζοντα, όπως οι πρωτοβουλίες της Μαρίας Καρυστιανού ή η επανεργοποίηση του Αλέξη Τσίπρα, παραμένουν σε πρώιμο στάδιο και δεν έχουν ακόμη διαμορφώσει το απαιτούμενο πακέτο που να μπορεί να απειλήσει άμεσα την κυβερνητική κυριαρχία. Το αποτέλεσμα είναι ένα κατακερματισμένο αντιπολιτευτικό τοπίο, με αλληλοεπικαλύψεις, εσωτερικές αντιφάσεις και αδυναμία συντονισμού.
Υπό αυτά τα δεδομένα, η σκέψη ενός αιφνιδιασμού μέσω πρόωρων εκλογών αποκτά όλο και περισσότερους υποστηρικτές εντός της κυβέρνησης. Η λογική είναι απλή: να στηθούν κάλπες πριν οι εξελίξεις επιδεινωθούν περαιτέρω και πριν οι αντίπαλες δυνάμεις προλάβουν να ανασυνταχθούν. Ωστόσο, πρόκειται για μια επιλογή υψηλού ρίσκου. Γιατί όσο το κουβάρι των σκανδάλων ξεδιπλώνεται και η κοινωνική οργή εντείνεται, τότε ακόμη και ένας αιφνιδιασμός μπορεί να μετατραπεί σε φιάσκο. Και τότε η προσφυγή στις κάλπες δεν θα είναι εργαλείο διαφυγής, αλλά επιβεβαίωση αδιεξόδου.