➜ Οταν ήρθε η ώρα μου «να υπηρετήσω την πατρίδα», ήμουν ήδη νέος στο επάγγελμα. «Θέλεις να κάνουμε κάτι να μείνεις εδώ; Να πάρουμε τον υπουργό Αμυνας;» με ρώτησε περισσότερο για να με «τσεκάρει» το «αφεντικό». Οταν του είπα πως προτιμώ να πάω στο ποτάμι και δεν είναι ανάγκη να υποχρεώνεται, διέκρινα στο βλέμμα του μια ικανοποίηση.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ «Θα σου βρω σπίτι να μένεις στις εξόδους, ρε παλιόπαιδο!» μου ’πε και σήκωσε το τηλέφωνο ενθουσιασμένος…
➜ «Θα σε ξεχάσει κι η μάνα σου, ρε, εκεί πάνω» με προσγείωσε στον ρεαλισμό ο οικονομικός συντάκτης της εφημερίδας που άκουγε τον διάλογο. «Αμα είναι έτσι, χαλάλι, ρε φίλε» απάντησα κι εγώ μαζεύοντας τα πράγματά μου…
➜ Δεν έπαθα και τίποτε που υπηρέτησα εκεί ακριβώς όπου έπρεπε. Ισα ίσα. Και κάποια απογεύματα που δεν είχα να περπατήσω 30 χλμ. περίπολο κι αρχίνιζε ο ήλιος να γέρνει «στην υπερυψωμένη», όταν ακουμπούσα στον τοίχο το FN κι έστριβα τσιγάρο ακούγοντας τη φωνή του μουεζίνη από απέναντι, συλλογιζόμουν τρυφερά τη μάνα εκείνη την ώρα που θα άναβε το καντήλι στο πατρικό και θα ψιθύριζε με δέος τα λόγια της, να κρατά ο Θεός τους δικούς μας κι όλον τον κόσμο καλά για ν’ αντέχει.
➜ Εκεί πάνω βλέπεις τις τελευταίες κολόνες της ΔΕΗ στην επικράτεια. «Φλώροι του Κολωνακίου» σκεφτόμουν μετά και χαμογελούσα αυτάρεσκα. «Ακόμα και τον καφέ που πίνετε στην πλατεία τώρα εμείς τον κρατάμε ζεστό…»
➜ Γνωρίζω πως αυτά που λέω είναι άνοστες διηγήσεις που δεν αφορούν κανέναν. Τέτοιου είδους «ήσυχα, ατομικά έπη», όπως τα λέω, μεταποιούνται συνήθως σε θορυβώδεις αφηγήσεις που κάνουνε τις γυναίκες να πλήττουν στις οικογενειακές συνάξεις και τα παιδιά να εγκαταλείπουν «με την μπουκιά στο στόμα» το οικογενειακό τραπέζι για να πούνε τα δικά τους μια ώρα αρχύτερα.
➜ Τα λέω ενδεικτικά όμως. Γιατί άνθρωποι σας κι εμάς δεν αποτελούν εξαίρεση, οι περισσότεροι είμαστε. Αυτοί που είτε από βαριά επιλογή, επειδή περιφρονούν τη συναλλαγή με πολιτικούς καραγκιόζηδες τύπου υπουργού Υγείας (δεν χρειάζεται να λέμε το όνομα του ανυπόληπτου γιατί αυτό θέλει) είτε επειδή δεν έχουν επιλογές και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, δεν ξέρουμε τι θα πει ρουσφέτι στη ζωή μας!
➜ Σχεδόν μια βδομάδα τώρα το Μαξίμου και τα ακριβοπληρωμένα «κοράκια» του μάχονται να μας πείσουν πως οι νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ όχι απλώς είναι ασήμαντες, αλλά οφείλονται στην προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να εγκλωβίσει τη χώρα σε πολιτική ομηρία.
➜ Ολα για δαύτους τους αχρείους εξαντλούνται εντός ορίων μιας τυπικής διαμεσολάβησης ανάμεσα στην απρόσωπη τάχα εξουσία -μια χαρά οικειότητα φανερώνουν όμως οι μεταξύ τους διάλογοι- και στον… ανυπεράσπιστο πολίτη που τυχαίνει να είναι δικό μας παιδί.
➜ «Σέρτης στη δουλειά σαν τον πατέρα σου είσαι, παλικάρι μου» μου λέει τις προάλλες η μάνα που με έβλεπε να φτιάχνω τη σκεπή μας, «αλλά δεν θα πας μπροστά». «Γιατί, ρε μάνα;» τη ρωτώ παίρνοντάς τη στην αγκαλιά μου. «Γιατί πας με τον σταυρό στο χέρι»… Η πρόοδος στην Ελλάδα του Μητσοτάκη ταυτίζεται με την απουσία ήθους…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
