Συγκινεί η ιστορία της Καίτης Χρυσολωρά που από τη συνεργασία με τον Μίμη Πλέσσα και τη δισκογραφία βρέθηκε σε μοναστήρι των Σερρών
Η Καίτη Χρυσολωρά, που συνεργάστηκε με τον Μίμη Πλέσσα, άφησε τα πάντα για τον μοναχισμό και στην ιστορία της έδωσε έκταση χθες Μεγάλη Πέμπτη, με πολλές μαρτυρίες, ο Σταύρος Θεοδωράκης στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» στον Alpha.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Η καλλιτέχνις βρέθηκε από τη δισκογραφία στο μοναστήρι, ιδρύοντας τη Μονή Προφήτη Ηλία στις Σέρρες. Συγκεκριμένα στο Αγιο Πνεύμα Σερρών, σε έναν μικρό λόφο, όπου ξεκίνησε να χτίζεται το μοναστήρι το 1990 από μια γερόντισσα σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Σήμερα οι μοναχές που ζουν εκεί μίλησαν για την καθημερινότητά τους, την πίστη και την επιλογή τους να αφιερωθούν στον μοναχισμό. Η Καίτη Χρυσολωρά τη δεκαετία του ’60 είχε συνδεθεί με τη δισκογραφία, καθώς ο Μίμης Πλέσσας τής είχε εμπιστευθεί τα τραγούδια του. Χρόνια αργότερα αποσύρθηκε, επιλέγοντας να δημιουργήσει κοντά στο χωριό μια μοναστική κυψέλη, με τη στήριξη ενός Αγιορείτη πνευματικού και μιας μικρής συνοδείας. Η μονή διαθέτει μελισσόκηπο, αγιογραφείο, ξυλουργείο, ραφείο και βιβλιοθήκη, με τις μοναχές να ασχολούνται με χειρωνακτικά διακονήματα και εργόχειρα, όπως επιθυμούσε η γερόντισσά τους, ώστε να νιώθουν χρήσιμες στο κοινόβιο και στους επισκέπτες.
Το 1966 η Νάνα Μούσχουρη είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει τον Πλέσσα. Εκείνη τη χρονιά ο συνθέτης επίλεξε μια κρυστάλλινη φωνή για να της χαρίσει ένα μοναδικό άλμπουμ με 12 τραγούδια του. Η επιλαχούσα ήταν η Καίτη Χρυσολωρά. Υπάρχουν αναφορές ότι άρχισε να αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα κι έτσι κυκλοφόρησε μόνο έναν δίσκο. Ο δίσκος της είναι ένα διακριτικό έργο τέχνης στο εξώφυλλο. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε περιπτώσεις γνωστών Ελληνίδων και Ελλήνων που άφησαν τα εγκόσμια για να μονάσουν.
Η Μαίρη Αλεξοπούλου, που έφυγε από τη ζωή τον Μάιο 2023, έκανε σημαντική καριέρα ως τραγουδίστρια τις δεκαετίες 1960 και 1970. Το 1966 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Ελαφρού τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Πανηγύρι» των Κλάββα και Μαυρομουστάκη και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Αρχισε να κερδίζει το μουσικόφιλο κοινό, να βγάζει δίσκους, να κερδίζει βραβεία σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ και, φυσικά, να εμφανίζεται σε ιστορικά κέντρα της νυχτερινής Αθήνας. Στο Κάστρο, στον Βράχο, στα Δειλινά, στα Αστέρια δίπλα σε μεγάλα ονόματα. Ολα αυτά μέχρι τα 42 της χρόνια, καθώς ο θάνατος της 18χρονης κόρης της σε τροχαίο άλλαξε τα πάντα στη ζωή της. Μετά το δυστύχημα εγκατέλειψε τα εγκόσμια και έγινε μοναχή.
«Τα άφησα όλα αυτά τότε γιατί έχασα το παιδί μου και προτίμησα να είμαι στον Θεό κοντά και τίποτα άλλο πια δεν ήθελα να… πώς να τραγουδάς και να χορεύεις και αυτό, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν μετάνιωσα ποτέ που έγινα μοναχή» εξομολογήθηκε η ίδια σε συνέντευξή της τον Φεβρουάριο του 2022. Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή της Αλεξανδριανής Σικελιανού. Συστήθηκε στο ευρύ κοινό το 1990 μέσα από την σειρά «Πρόβα νυφικού» και αμέσως ξεχώρισε για το υποκριτικό ταλέντο της και τη δωρική ομορφιά της. Κάποια στιγμή πήρε την απόφαση να φύγει από τη χώρα και να αφήσει την καριέρα της και να αφοσιωθεί στο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων.
Η απόφαση της Ναταλίας Λιονάκη να ακολουθήσει τον δρόμο τον Θεού και να απαρνηθεί τα εγκόσμια το 2009 σόκαρε τόσο τον καλλιτεχνικό χώρο όσο και την οικογένειά της. Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με πληροφορίες, ζούσε μόνιμα στην Κένυα και με το όνομα της μοναχής Φεβρωνίας. Μιλώντας για την επιλογή της είχε πει: «Κανείς δεν μπορεί να σε παρασύρει να γίνεις μοναχός. Αυτό είναι ο μεγαλύτερος μύθος που υπάρχει. Είναι η πιο συνειδητή, η πιο σοβαρή, η πιο μεγάλη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου και δεν συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους».
Δεν ήταν λίγα τα δημοσιεύματα που ήθελαν την ηθοποιό να οδηγήθηκε στον μοναχισμό μετά τον τον αιφνίδιο θάνατο τού πρώην συντρόφου της, Κώστα Καραδήμου. Η Ανια Φυσσούν, η μοναχοκόρη του Πέτρου Φυσσούν και της Τέτας Χατζηχρήστου, αποφάσισε πριν από 20 χρόνια να γίνει μοναχή, αφήνοντας την καριέρα ηθοποιού. Μετά τη χειροτονία της ονομάστηκε αδερφή Πορφυρία. Παραμένουν αδιευκρίνιστοι οι λόγοι που αποφάσισε να αφήσει πίσω της τα φώτα και να φορέσει ράσα.
Ο Διονύσης Θεοδόσης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1958. Η μητέρα του Ντέπη Παπά, τραγουδίστρια του λαϊκού ρεπερτορίου με καριέρα στο εξωτερικό, και ο πατέρας του, γιατρός από τη Ζάκυνθο, διαμόρφωσαν ένα οικογενειακό περιβάλλον με υψηλές επαγγελματικές απαιτήσεις και οικογενειακές δυσκολίες. Μεγάλωσε κοντά στη γιαγιά του, που είχε χηρέψει νεαρή και του μετέδωσε στοιχεία πίστης και πρακτικής ζωής. Στα 15 του εντάχθηκε στα πρώτα μουσικά γκρουπ της επαρχίας και ως παιδί τραγουδούσε μικρασιάτικα και ανατολίτικα. Σύντομα συνεργάστηκε ή συμμετείχε δίπλα σε σημαντικά ονόματα (Τσανακλίδου, Τουρνάς, Πρωτοψάλτη κ.ά.).
Το 1989 κυκλοφόρησε ο πρώτος και μοναδικός σόλο δίσκος του, με τίτλο «Οσο κρατά ένας καφές», σε στίχους Κώστα Τριπολίτη και Γιώργου Παυριανού και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, την ίδια περίοδο οι θρησκευτικές του αναζητήσεις εντάθηκαν: επισκέψεις στο Αγιον Ορος, συμμετοχή σε ψαλτικές πρακτικές και διαμόρφωση ενός αξιακού πλαισίου όπου η εν Χριστώ ζωή αποκτούσε μεγαλύτερη βαρύτητα. Λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του χειροτονήθηκε μοναχός με το όνομα Διονύσιος. Πέθανε το 1993 στο Λονδίνο, σε ηλικία 35 ετών.
ΚΑΙΤΗ ΧΡΥΣΟΛΩΡΑ
Μοναχή
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Τη δεκαετία του ’60 είχε συνδεθεί με τη δισκογραφία, καθώς ο Μίμης Πλέσσας τής είχε εμπιστευτεί τα τραγούδια του. Χρόνια αργότερα αποσύρθηκε, επιλέγοντας να δημιουργήσει κοντά σε χωριό των Σερρών μια μοναστική κυψέλη, με τη στήριξη ενός Αγιορείτη πνευματικού και μιας μικρής συνοδείας. Η καλλιτέχνις βρέθηκε από τη δισκογραφία στο μοναστήρι, ιδρύοντας τη Μονή Προφήτη Ηλία στις Σέρρες. Συγκεκριμένα στο Αγιο Πνεύμα Σερρών, σε έναν μικρό λόφο, όπου ξεκίνησε να χτίζεται το μοναστήρι το 1990 από μια γερόντισσα σε αναπηρικό αμαξίδιο.
