Ένα εκρηκτικό μείγμα αρνητικών συναισθημάτων, με κυρίαρχα τον θυμό και τον φόβο, διακατέχει τους Έλληνες καταναλωτές την άνοιξη του 2026. Σύμφωνα με την πανελλαδική έρευνα του ΙΕΛΚΑ (δείγμα 800 ατόμων), ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο αποτελεί τη βασική αιτία συναισθηματικής επιβάρυνσης, ξεπερνώντας σε επίδραση τόσο την περιβαλλοντική κρίση όσο και τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Τρόφιμα και ενέργεια «ροκανίζουν» το εισόδημα
Παρά την κατακόρυφη άνοδο στις τιμές των καυσίμων, οι καταναλωτές εξακολουθούν να ιεραρχούν τα τρόφιμα ως τη μεγαλύτερη πηγή οικονομικής πίεσης. Η συσσωρευμένη κόπωση της τελευταίας τετραετίας και η υψηλή συμμετοχή των τροφίμων στις μηνιαίες δαπάνες κρατούν το κόστος διαβίωσης στην κορυφή της ατζέντας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας:
40% των ερωτηθέντων θεωρεί τα τρόφιμα ως τη σημαντικότερη επιβάρυνση σήμερα.
34% εστιάζει στην ενέργεια και 21% στα καύσιμα.
Για το επόμενο εξάμηνο, η ανησυχία για τα καύσιμα αναμένεται να αυξηθεί (35%), καθώς οι μετακινήσεις λόγω θέρους θα αντικαταστήσουν τις ανάγκες θέρμανσης.
«Αμυντική» στάση και περικοπές
Η πίεση μεταφράζεται σε άμεση αλλαγή καταναλωτικής συμπεριφοράς. Οι πολίτες στρέφονται σε μια «οικονομία πολέμου», αναβάλλοντας αγορές και περιορίζοντας ακόμα και τα βασικά:
60% έχει αναβάλει αγορές ένδυσης και προσωπικών ειδών.
54% κόβει τις δαπάνες για διασκέδαση, εστίαση και διακοπές.
42% κυνηγά συστηματικά προσφορές και εκπτώσεις.
36% δηλώνει πως περιορίζει πλέον τις αγορές ακόμη και σε είδη παντοπωλείου.
Κραυγή αγωνίας για κρατική στήριξη
Τα νοικοκυριά εμφανίζονται να έχουν εξαντλήσει τα περιθώρια αυτορρύθμισης, προσβλέποντας πλέον σε κρατικές παρεμβάσεις για να ανταπεξέλθουν. Οι προσδοκίες για ενίσχυση είναι καθολικές, με το 81% να ζητά βοήθεια για το ηλεκτρικό ρεύμα, το 77% για τα καύσιμα και το 67% για τα βασικά αγαθά.
Η ακτινογραφία της αγοράς
Η άνοιξη του 2026 βρίσκει την ελληνική κοινωνία σε κατάσταση αναμονής και επιφυλακής. Η υψηλή συναισθηματική πίεση, σε συνδυασμό με τη δραστική μείωση των δαπανών, συνθέτουν ένα περιβάλλον έντονης συγκράτησης, όπου η διαχείριση των απολύτως βασικών αναγκών αποτελεί τη μοναδική προτεραιότητα.
