Η ιστορική παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Βουλή των Ελλήνων, 27 χρόνια μετά την τελευταία του ομιλία στο Σώμα, θα έπρεπε να αποτελεί κορυφαία στιγμή θεσμικής ενότητας και σεβασμού. Αντίθετα, η εικόνα των άδειων υπουργικών εδράνων εξέπεμψε ένα μήνυμα που προκαλεί αλγεινή εντύπωση.
Είναι οξύμωρο και πολιτικά άστοχο να βλέπουμε τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας να γίνεται δεκτός σε ολόκληρο τον πλανήτη με τιμές αρχηγού κράτους και την ίδια στιγμή, εντός της ελληνικής Βουλής, η κυβερνητική εκπροσώπηση να είναι ισχνή. Από ένα πολυπληθές Υπουργικό Συμβούλιο, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που επέλεξαν να τιμήσουν με την παρουσία τους τον Παναγιώτατο, καθώς στα έδρανα βρέθηκαν μόνο ο Αντιπρόεδρος Κωστής Χατζηδάκης και η Υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη.
Οι ηχηρές απουσίες όμως δεν περιορίστηκαν στην κυβέρνηση. Η εικόνα των άδειων εδράνων της αντιπολίτευσης —με συγκεκριμένα κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νέα Αριστερά να επιλέγουν τη συνειδητή αποχή— καθώς και η προκλητική στάση των μελών της «Νίκης» που αρνήθηκαν ακόμα και το εθιμοτυπικό χειροκρότημα, συνθέτουν ένα σκηνικό μικροπολιτικής που δεν ταιριάζει στο κύρος του νομοθετικού σώματος.
