Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι, ενώ η μεγάλη μάζα των νέων παλεύει με πραγματικά προβλήματα, οι «εκπρόσωποί» τους, οικτρή πλέον μειονότητα, συνεχίζουν να παίζουν το ίδιο ξεπερασμένο παιχνίδι και να στήνουν κάλπες διότι «η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί»…
• Κάθε Μάιο τα ελληνικά ΑΕΙ μετατρέπονται σε ένα αξιοθρήνητο πολιτικό καρναβάλι της χώρας. Τα τραπεζάκια στήνονται, αλλά γύρω τους επικρατεί όλο και μεγαλύτερη αδιαφορία. Οι περισσότεροι φοιτητές περνάνε δίπλα τους σαν να μην υπάρχουν ή προσποιούνται ότι νοιάζονται για δύο ώρες, προκειμένου να τσιμπήσουν ένα καφεδάκι και να φύγουν…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Φέτος η παράσταση επαναλήφθηκε με την κλασική μεγαλοπρέπεια: όλοι νικητές, όλοι χαμένοι, κανείς δεν ξέρει πόσοι ψήφισαν πραγματικά και όλοι κατηγορούν όλους. Η ΔΑΠ κήρυξε θριαμβευτικά την «39η σερί νίκη» της, σαν να κατέκτησε το Βερολίνο. Η Πανσπουδαστική του ΚΚΕ πανηγύρισε πρωτιά στις «δικές της» σχολές. Η ΠΑΣΠ έκανε την καθιερωμένη τρίτη εμφάνιση και οι υπόλοιποι έκαναν ότι παίζουν σε αυτό το σκηνικό της υποκρισίας. Η πραγματική συμμετοχή; Ψίχουλα.
• Πώς φτάσαμε χρόνο με τον χρόνο εδώ; Ξεκίνησαν στη Μεταπολίτευση «με φλόγα και όραμα». Καταλήψεις, πορείες, συνθήματα. Σταδιακά όμως έπεσαν εντελώς οι μάσκες και μεταμορφώθηκαν σε αυτό που είναι σήμερα: προθάλαμοι κομματικών στελεχών και μηχανισμοί αναπαραγωγής του ίδιου σκηνικού…
• Οι κομματικές νεολαίες δεν εκπροσωπούν εντελώς πια τη νεολαία. Την κατέστρεψαν. Μετέτρεψαν τους φοιτητικούς συλλόγους σε μικρές φατρίες που υπηρετούν πιστά τις κομματικές ηγεσίες. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να γεμίζουν βιογραφικά, να εξασφαλίζουν προνομιακή είσοδο στα κόμματα-μαμάδες και να ελέγχουν -έστω και μέσα από παρακμιακές πλέον καταστάσεις- τις γενικές συνελεύσεις…
• Πραγματικά προβλήματα των φοιτητών; Στέγαση με 800-900 ευρώ, πτυχία χωρίς καμία αξία στην αγορά εργασίας, επισφάλεια, παρενόχληση, κακή ποιότητα σπουδών, πτυχιούχοι που δουλεύουν delivery. Το κύριο καθήκον ωστόσο παραμένει να μη χαλάσει η κομματική γραμμή και να μη χαθούν οι μελλοντικές καρέκλες.
• Με τα χρόνια κατάφεραν το απόλυτο: έκαναν τον φοιτητικό συνδικαλισμό αποκρουστικό για την πλειονότητα των νέων. Οι περισσότεροι φοιτητές τους βλέπουν πια σαν γρανάζια ενός συστήματος που σαπίζει και προτιμούν να φύγουν για Erasmus, Ολλανδία ή οπουδήποτε αλλού, παρά να ασχοληθούν με αυτό το θέατρο. Το brain drain δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και πολιτικό – και γι’ αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη.
• Σήμερα οι παρατάξεις μοιάζουν με ζευγάρια που μένουν μαζί «για τα παιδιά» (δηλαδή για τα επιδόματα και τις θέσεις). Λίγοι πιστοί, πολλοί αδιάφοροι και κάποιοι που ψηφίζουν ΔΑΠ για τα events ή Πανσπουδαστική γιατί «λέει κάτι για το σύστημα»… προτού πάρουν πτυχίο και εξαφανιστούν στο εξωτερικό.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
