Με ποια ρητορική θα κινηθεί εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη, πώς σχεδιάζει να διεμβολίσει του ΠΑΣΟΚ. Η εναντίον του τακτική του «σκιάχτρου» από το Μέγαρο Μαξίμου
Ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε τον τελευταίο χρόνο προσπαθώντας εντατικά να δημιουργήσει το νέο πολιτικό του brand, αλλά ακόμα δεν έχει φτάσει στον στόχο. Μέρος της δυσκολίας προέρχεται από την προηγούμενη πολιτική του ταυτότητα. Στο παρελθόν ο Τσίπρας σημείωσε τις μεγάλες επιτυχίες του προβάλλοντας μια συγκεκριμένη εικόνα στους ψηφοφόρους. Μόνο που στις συνθήκες τού σήμερα αυτή η παλιά εικόνα του δεν παρέχει τις διαβεβαιώσεις που χρειάζεται ο κόσμος.
Το επίσημο καινούργιο στίγμα του στο Θησείο ήταν ένα, κάπως θολό, μείγμα από ταυτότητες, αφήνοντας τους πολίτες με την απορία τι να περιμένουν από τον πρώην πρωθυπουργό. Και ίσως ακόμη και τον ίδιο τον Τσίπρα να ψάχνει ακόμα την περπατησιά του για το πώς θα ενεργήσει στο εξής και τι πορεία θα ακολουθήσει. Η «χαριτωμενιά» με το όνομα προκάλεσε μια δυνατή πρώτη εντύπωση, αλλά ενδεχομένως να του προκαλέσει προβλήματα στο μέλλον. Προς το παρόν το κράμα έχει και ΕΛΑΣ, και Αριστερά, και αλλαγή του στρεβλού μοντέλου, αλλά ακόμη με γενικόλογες ευχές, παρά με ουσιαστικές ιδέες.
Αν δεν καταφέρει να πείσει ότι είναι αξιόπιστος, συνεπής και σαφής, το rebranding του θα κριθεί ως μη αυθεντικό απ’ τον κόσμο και η φούσκα θα ξεφουσκώσει πρόωρα. Αυτό είναι και το πρώτο στοίχημα του νέου Τσίπρα. Προς το παρόν, αν ένα κομμάτι των (πρώην) συριζαίων ψηφοφόρων είναι όντως ενθουσιασμένο με την επιστροφή Τσίπρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι το ίδιο, ίσως και περισσότερο:
1. Είτε επειδή θεωρεί ότι τη συμφέρει προεκλογικά να στήσει απέναντί της ως αντίπαλο τον Τσίπρα.
2. Είτε επειδή η «γραμμή» υπαγορεύεται από επίπεδο πιο ψηλά απ’ τον Μητσοτάκη.
Αν, δηλαδή, το σύστημα το οποίο προς το παρόν εξυπηρετεί ο Μητσοτάκης έχει καταλήξει ότι ο Τσίπρας είναι συμβατός με τα συμφέροντά τους, τον τοποθετούν στο κέντρο του πολιτικού πεδίου ως δυνάμει πρωθυπουργό που θα συνεχίσει να διασφαλίζει τις προτεραιότητές τους όταν αντικαταστήσει τον Κυριάκο.
Οπως και να ’χει, το μιντιακό σύστημα Μαξίμου προσφέρει αυτές τις μέρες εξαιρετικό σέρβις στον Τσίπρα, διατηρώντας τον κυρίαρχη είδηση, έστω κι ως «μπαμπούλα». Αυτό που σίγουρα έχει μάθει αυτή τη φορά ο «νέος Τσίπρας» είναι να παίζει το παιχνίδι καλύτερα. Καταρχάς, σε αντίθεση με το 2015, έχει ήδη σπεύσει να δείξει ότι είναι εξίσου «συνεννοήσιμος» όσο και ο Μητσοτάκης.
Από εκεί που ο «παλιός Τσίπρας» έκανε κάποτε εμπάργκο στον Σκάι, ο «νέος» φρόντισε να πάει στο συνέδριο της «Καθημερινής» για να δηλώσει τη μεταμέλειά του στα θέματα των τηλεοπτικών αδειών και του σκανδάλου Novartis. Για Βερολίνο, Βρυξέλλες, Ουάσινγκτον και Αγκυρα ο Τσίπρας είναι γνωστός και προβλέψιμος. Οσον αφορά το εγχώριο «σύστημα», ο Τσίπρας έμαθε να κλείνει το μάτι: Στο παρελθόν ήταν ο λαοφιλής ηγέτης που τα έβαζε με το σύστημα. Σήμερα είναι ο λαοφιλής ηγέτης που απλώς το σύστημα είχε «παρεξηγήσει».
Στο Θησείο, λέει, πήγε γιατί είχε «ραντεβού με την Ιστορία». Μόνο που το συγκεκριμένο ραντεβού ήταν χρονικά το πιο βολικό για τον ίδιο ώστε να προωθήσει το δικό του πολιτικό μέλλον. Ολο το προηγούμενο διάστημα, από τον Ιούνιο του 2023 που παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας είχε εξαφανιστεί από την αντιπολίτευση για να προετοιμάσει το comeback του. Μόνο που οι πολιτικοί, πόσο μάλλον ένας πρώην πρωθυπουργός, δεν χρησιμεύουν μόνο όταν ανεβαίνουν στην εξουσία. Ο κόσμος έχει ανάγκη και από τις υπηρεσίες τους ως αντιπολίτευση, ειδικά αν η κυβέρνηση είναι ασύδοτη και ανεξέλεγκτη όπως αυτή του Μητσοτάκη.
Το μήνυμα της Τρίτης ήταν ότι επανέρχεται ως «βασιλιάς της Αριστεράς». Ξεκινώντας από το πιασάρικο ΕΛΑΣ -άνευ ΕΑΜ- και την Αριστερή Συμπαράταξη, η πρώτη μαγιά του εκλογικού κοινού του Τσίπρα είναι προφανώς οι ψηφοφόροι του «κραταιού» εκλογικά ΣΥΡΙΖΑ του 2015 (36%), έστω του 2019 (31%), πλέον ακόμα και αυτό το ποσοστό του 2023 (18%-20%) πολύ καλό δείχνει πια με την ασταμάτητη κατηφόρα που έχει πάρει το κόμμα.
Αλλά αυτή η δεξαμενή θα αποτελεί τον… πρόλογο. Ο Τσίπρας θέλει να διεμβολίσει κυρίως το ΠΑΣΟΚ, ώστε να κυριαρχήσει και στο Κέντρο, αλλά να ψαρέψει κι από τους δυσαρεστημένους νεοδημοκράτες που θα μοιραστούν σε άλλα κόμματα λόγω Μητσοτάκη.
Απέναντι στον Κυριάκο, τον Τσίπρα δεν τον συμφέρει να σταθεί αμιγώς ιδεολογικά. Εδώ δεν λειτουργεί το δίπολο Αριστερά – Δεξιά, ακριβώς επειδή ο Μητσοτάκης δεν έχει καμιά απολύτως ιδεολογία. Το κόμμα της Ν.Δ. το χρησιμοποιεί ως προσωπικό του όχημα.
Από την πλευρά του, βέβαια, ο νυν πρωθυπουργός θα χρησιμοποιεί το σκιάχτρο του «αριστερού» για τον Τσίπρα, ό,τι κι αν σημαίνει πια αυτό για τον «νέο Αλέξη». Είναι πιθανό το Μαξίμου να προσδώσει περισσότερη «αριστεροσύνη» απ’ όση θα δείξει ο «νέος Τσίπρας». Σε ζητήματα όπως κράτος δικαίου, διαφθορά, πλήρης ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας, Ταμείο Ανάκαμψης, σκάνδαλα, υποκλοπές, καταστροφική εξωτερική πολιτική ο Τσίπρας άνετα θα μπορεί να κολλήσει τον Μητσοτάκη στον τοίχο. Βέβαια, λόγω των «επιδόσεων» Μητσοτάκη σε όλα τα παραπάνω, κι άλλοι θα μπορούσαν, όχι μόνο ο Τσίπρας.
Με το προφίλ του συνεχιστή του Ανδρέα
Απέναντι στο ΠΑΣΟΚ ο Τσίπρας θα φροντίσει να το διεμβολίσει παρουσιαζόμενος αυτός ως συνεχιστής της κουλτούρας του Ανδρέα Παπανδρέου. Εδώ εξαρτάται από τους χειρισμούς του Ανδρουλάκη αν αφήσει τον Τσίπρα να πλιατσικολογήσει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, με συνέπεια ο ίδιος να καταγραφεί στην Ιστορία ως αυτός που κάποτε «κρατούσε απλά τη θέση» στο πολιτικό σκηνικό μέχρι να ευαρεστηθεί να επιστρέψει ο πρώην πρωθυπουργός.
Το βασικό μήνυμα, πάντως, του Τσίπρα είναι πως ήρθε για να μείνει. Θέλει να αποτελέσει βασικό πυλώνα του πολιτικού συστήματος άμα τη εμφανίσει. Κυρίως θέλει να ξαναγίνει πρωθυπουργός. Μέχρι στιγμής είδαμε ένα «εμπορικό» πρώτο στίγμα. Για τα περαιτέρω, χρειάζεται ο Τσίπρας να δείξει ουσία. Και να γίνει πιστευτή.