Ο πολίτης παρακολουθεί απορημένος. Οχι επειδή δεν καταλαβαίνει τα πολιτικά σχέδια. Αλλά επειδή δυσκολεύεται να εντοπίσει πού τελειώνει η πολιτική και πού αρχίζει ο καιροσκοπισμός
• Υπάρχουν κόμματα, υπάρχουν παρατάξεις, υπάρχουν πολιτικοί οργανισμοί. Και υπάρχει πλέον και μία νέα κατηγορία: Η αίθουσα αναχωρήσεων…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Ο άλλοτε κραταιός ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το τελευταίο διάστημα να μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι μεταξύ πολιτικού χώρου, χώρου αναμονής και προσωρινού καταλύματος. Οχι ακριβώς κόμμα. Κάτι σαν πολιτικό Airbnb. Ο χρήστης μένει όσο χρειάζεται, κρατά τα κλειδιά, απολαμβάνει τις παροχές και ταυτόχρονα ψάχνει την επόμενη διεύθυνση.
• Φυσικά, είναι απολύτως θεμιτό να πιστεύει κάποιος ότι ένας πολιτικός κύκλος έκλεισε. Να διαφωνεί, να αποχωρεί και να δοκιμάζει την τύχη του αλλού. Ετσι λειτουργεί η πολιτική. Αυτό που δυσκολεύεται να καταλάβει ο μέσος πολίτης είναι γιατί τόσοι πολλοί παραμένουν σε ένα κόμμα το οποίο θεωρούν τελειωμένο, περιμένοντας απλώς να εμφανιστεί το επόμενο.
• Η εικόνα θυμίζει επιβάτες που έχουν κάνει check-out, αλλά εξακολουθούν να κάθονται στο λόμπι του ξενοδοχείου με τις βαλίτσες δίπλα τους. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν μοιάζει πλέον με πολιτικό φορέα. Μοιάζει με gate αεροδρομίου. Οι επιβάτες κοιτούν διαρκώς τον πίνακα ανακοινώσεων. Οχι για να δουν πού πηγαίνει το κόμμα τους, αλλά για να μάθουν ποια θα είναι η επόμενη πτήση.
• Και κάπου εκεί εμφανίζεται και η Νέα Αριστερά, η οποία διεκδικεί επάξια μια θέση στο μουσείο πολιτικών παραδόξων. Αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ όταν επικράτησε ο Κασσελάκης. Ιδρυσαν νέο κόμμα για να αποδείξουν ότι υπάρχει ζωή μετά τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια συζήτησαν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο αποχώρησαν. Επειτα οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να εξαφανίζουν και τους δύο από τον πολιτικό χάρτη. Και μόλις άρχισε να αχνοφαίνεται ξανά η σκιά του Τσίπρα, πολλοί έσπευσαν να πάρουν θέση στον εξώστη της αναμονής, μήπως και χτυπήσει κάποια στιγμή το τηλέφωνο…
• Δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς την πλοκή. Χρειάζεται πρόγραμμα αγώνων, γενεαλογικό δέντρο και χάρτη συγκοινωνιών. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι όλοι εμφανίζονται ως φορείς μιας μεγάλης πολιτικής αγωνίας για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, ενώ η εικόνα που εκπέμπεται συχνά θυμίζει περισσότερο αναζήτηση της καλύτερης θέσης στο επόμενο πολιτικό σχήμα.
• Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται κατά τρόπο οριζόντιο σε ένα ατελείωτο παιχνίδι μουσικών καρεκλών. Η μουσική σταματά, κάποιοι αλλάζουν κόμμα, κάποιοι ιδρύουν καινούργιο, κάποιοι επιστρέφουν στο παλιό και κάποιοι περιμένουν τον επόμενο αρχηγό για να αποφασίσουν πού ανήκαν εξαρχής.
• Ο πολίτης παρακολουθεί απορημένος. Οχι επειδή δεν καταλαβαίνει τα πολιτικά σχέδια. Αλλά επειδή δυσκολεύεται να εντοπίσει πού τελειώνει η πολιτική και πού αρχίζει ο καιροσκοπισμός. Κι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, ίσως η Βουλή χρειαστεί να εγκαταστήσει ηλεκτρονικό πίνακα αφίξεων και αναχωρήσεων. Οχι για τους επισκέπτες, για τους βουλευτές…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
