Δεν είναι τόσο το κάθε περιστατικό ξεχωριστά. Τα σκάνδαλα, άλλωστε, δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν. Είναι η συσσώρευση και η σιγουριά πλέον ότι μόλις κλείνει μια υπόθεση, είναι θέμα χρόνου να ανοίξει η επόμενη
• Μάλλον πρέπει να αρχίσει να θαυμάζει κανείς την κυβέρνηση. Οχι για όσα κάνει, αλλά για την επιμονή της να μιλά για το 2030, την ώρα που η επικαιρότητα τη σέρνει σχεδόν καθημερινά πίσω στο σήμερα.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Δεν πέρασαν πολλές ώρες από τις γνωστές πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις -για πολλοστή φορά- περί μεταρρυθμίσεων και εκσυγχρονισμού και ήρθε η παραίτηση του γενικού γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού Ευθύμιου Μπακογιάννη να θυμίσει ότι η πραγματικότητα έχει συχνά διαφορετικά σχέδια από τους επικοινωνιολόγους.
• Δεν γνωρίζω αν στο Μαξίμου έχουν αρχίσει να ανάβουν κεράκι στην αγία Υπομονή. Ξέρω, όμως, ότι κάθε τρεις και λίγο εμφανίζεται και μια νέα υπόθεση σκανδάλου που απαιτεί διευκρινίσεις, εξηγήσεις, ανακοινώσεις και διαρροές. Τόσες πολλές διαρροές, που στο τέλος θα χρειαστεί ειδικός γενικός γραμματέας μόνο για να τις παρακολουθεί.
• Οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές επιμένουν ότι η χώρα πρέπει να κοιτάζει μπροστά. Θεμιτό. Το πρόβλημα είναι ότι το παρελθόν έχει την κακή συνήθεια να επιστρέφει όταν δεν το περιμένεις. Και μάλιστα χωρίς να ζητά άδεια από τα επικοινωνιακά επιτελεία, ούτε να συντονίζεται με τα κυβερνητικά αφηγήματα.
• Αυτή η τελευταία παραίτηση δείχνει, μάλιστα, να είναι η κορυφή ενός νέου παγόβουνου. «Γαλάζιοι» δήμαρχοι, κουμπάροι, γραμματείς αποκεντρωμένων διοικήσεων, συγγενείς, τεχνικοί σύμβουλοι. Η αλυσίδα δεν δείχνει να έχει τέλος. Και το χειρότερο για την κυβέρνηση είναι ότι η κοινή γνώμη έχει αρχίσει να χάνει τον λογαριασμό. Δεν θυμάται πάντα τα πρόσωπα ή τις λεπτομέρειες. Θυμάται, όμως, ότι κάτι συμβαίνει συνεχώς….
• Δεν είναι τόσο το κάθε περιστατικό ξεχωριστά. Τα σκάνδαλα, άλλωστε, δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν. Είναι η συσσώρευση και η σιγουριά πλέον ότι μόλις κλείνει μια υπόθεση, είναι θέμα χρόνου να ανοίξει η επόμενη.
• Γνωρίζαμε ότι οι κυβερνήσεις συνήθως φθείρονται από την αντιπολίτευση. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι φθείρονται περισσότερο από τους ίδιους τους ανθρώπους τους. Και αυτό δεν διορθώνεται ούτε με αναρτήσεις ούτε με καλοστημένα βίντεο ούτε με παρουσιάσεις για την Ελλάδα του μέλλοντος.
• Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι ότι απέναντι δεν υπάρχει και κανένα πολιτικό θηρίο. Μάλλον το αντίθετο. Κι ας κατηγορούν την αντιπολίτευση ότι επενδύει στην τοξικότητα. Ισως και να έχουν δίκιο. Μόνο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μεγαλύτερο πρόβλημα με τον ίδιο της τον εαυτό παρά με τους πολιτικούς της αντιπάλους.
• Τελικά, το συμπέρασμα δεν είναι ότι η αντιπολίτευση ανακαλύπτει σκάνδαλα. Είναι ότι η επικαιρότητα κάνει τη δουλειά της αντιπολίτευσης μόνη της. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, από κάτω υπάρχει και ένα σκάνδαλο. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα βρεθεί κάτι. Είναι ποια πέτρα θα σηκωθεί αύριο.
