Του Θύμιου Γεωργόπουλου
Η πολιτική επικοινωνία έχει μια παράξενη ιδιοτροπία: συχνότατα προσπαθεί να
μετατρέψει την εικόνα σε πραγματικότητα. Παράδειγμα, στο ερώτημα: «ποιος θα
σηκώσει το τηλέφωνο στις τρεις τα ξημερώματα;» επιχειρεί να δημιουργήσει την
εντύπωση ότι η χώρα βρίσκεται στα χέρια ενός μοναδικού και αναντικατάστατου
ηγέτη. Ενός πολιτικού που διαθέτει την εμπειρία, την ψυχραιμία και την
αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσει κάθε κρίση και κυρίως διαθέτει τα προσόντα,
μόνο αυτός, διότι μετά ακολουθεί το απόλυτο χάος.
Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι μετά από επτά χρόνια στην
εξουσία δεν κρίνεται από τα επικοινωνιακά του συνθήματα, αλλά από το έργο του.
Και εκεί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή από οποιοδήποτε ευφάνταστο
αφήγημα, από οποιαδήποτε στρέβλωση της πραγματικότητας, από οποιαδήποτε
δαιμονοποίηση αντιπάλου, με την καθολική μιντιακή επικυριαρχία του που
συγκρίνεται αποκλειστικά και μόνο με σκληρά στρατιωτικά ή θεοκρατικά
καθεστώτα.
Διότι το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια
υποθετική κρίση. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσες φορές η κυβέρνηση σήκωσε
το τηλέφωνο όταν η κοινωνία ζητούσε βοήθεια και πόσες άλλες επέλεξε να μην
ακούσει ούτε μία από τις κραυγές αγωνίας που εξέπεμπε.
Οι πολίτες βλέπουν καθημερινά την αγοραστική τους δύναμη να συρρικνώνεται,
βλέπουν τις τιμές στα βασικά αγαθά να παραμένουν σε δυσθεώρητα επίπεδα,
βλέπουν τα ενοίκια να εκτοξεύονται και τους μισθούς να αδυνατούν να καλύψουν τις
πραγματικές ανάγκες. Για εκατομμύρια ανθρώπους η ανάπτυξη που επικαλείται η
κυβέρνηση παραμένει ένας αριθμός σε κάποια στατιστική υπηρεσία και όχι κάποια
(μικρή έστω) βελτίωση της ζωής τους.
Την ίδια στιγμή, η δημόσια υγεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τεράστιες
προκλήσεις. Το ΕΣΥ πιέζεται, οι ελλείψεις προσωπικού παραμένουν τεράστιες και
διαρκώς αυξανόμενες, ενώ η καθημερινότητα ασθενών και υγειονομικών απέχει
πολύ από τη θριαμβολογία των κυβερνητικών ανακοινώσεων και της πολιτικής
εξαπάτησης του Αδώνιδος Γεωργιάδη. Αντί για μια συνολική ενίσχυση των δημόσιων
δομών, η κυβέρνηση συχνά έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη διαχείριση της
εικόνας της παρά για την αντιμετώπιση των ουσιαστικών, χρονιζόντων και
διογκούμενων προβλημάτων.
Παράλληλα, το ζήτημα της λογοδοσίας παραμένει ανοιχτό. Οι υποθέσεις που έχουν
τραυματίσει το δημόσιο αίσθημα -από τα Τέμπη μέχρι τη λειτουργία των θεσμών-
δεν αντιμετωπίστηκαν με τον τρόπο που θα απαιτούσε μια κυβέρνηση βέβαιη για
την αθωότητά της και αφοσιωμένη στη διαφάνεια και στην δημοκρατική λειτουργία.
Έτσι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει την αίσθηση ότι η χρήση
του όρου «πολιτική ευθύνη» είναι ο ορισμός της πολιτικής στρεψοδικίας όταν
εκστομείται από τα χείλη αυτών που πιάστηκαν με την «γίδα στον ώμο».
Από τη μία πλευρά υπάρχει μια εξαιρετικά οργανωμένη μηχανή επικοινωνίας που
παρουσιάζει μια χώρα η οποία προχωρά ασταμάτητα προς τα εμπρός και από την
άλλη υπάρχει η εμπειρία των πολιτών που δυσκολεύονται να πληρώσουν το ρεύμα,
να βρουν αξιοπρεπή στέγη ή να αισθανθούν ότι οι θεσμοί λειτουργούν ισότιμα για
όλους.
Για τους προοδευτικούς πολίτες (και όχι μόνο) η απάντηση σε αυτή την κατάσταση
δεν μπορεί να είναι η παραίτηση ή ο συμβιβασμός. Είναι η ανάγκη για μια
διαφορετική πολιτική κατεύθυνση. Μια πολιτική που θα δίνει προτεραιότητα στην
εργασία αντί στα υπερκέρδη, στη δημόσια υγεία αντί στις ιδιωτικές εξυπηρετήσεις,
στη διαφάνεια αντί στη συγκάλυψη και στην κοινωνική δικαιοσύνη αντί στη
διεύρυνση των ανισοτήτων.
Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα που επιχείρησε να εκφράσει η διακυβέρνηση του
Αλέξη Τσίπρα, δηλαδή ότι η πολιτική οφείλει να υπηρετεί τους πολλούς και όχι τους
λίγους. Μπορεί να έγιναν λάθη, μπορεί να υπήρξαν αστοχίες και συμβιβασμοί, όμως
υπήρχε μια σαφής αντίληψη ότι το κράτος οφείλει να λειτουργεί ως ασπίδα
προστασίας της κοινωνίας και όχι ως μηχανισμός αναπαραγωγής προνομίων.
Γι’ αυτό και σήμερα το δίλημμα δεν είναι ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις τρεις
τα ξημερώματα, αλλά τι θα απαντήσει στις απαιτήσεις της άλλης πλευράς του
τηλεφώνου.
Κυρίως το δίλημμα είναι ποιος ακούει τους πολίτες στις τρεις -όχι το ξημέρωμα- το
μεσημέρι, όταν παλεύουν με την ακρίβεια, την ανασφάλεια και την έλλειψη
προοπτικής.
Κυρίως το δίλημμα είναι ποιος μπορεί να παρουσιάσει ένα σχέδιο που να δίνει
ελπίδα και όχι απλώς να διαχειρίζεται άριστα την επικοινωνία προς όφελος του και
υπέρ ολιγάριθμων συμφερόντων.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται έναν πρωθυπουργό που να επενδύει στην εικόνα του
αναντικατάστατου ηγέτη.
Χρειάζεται μια κυβέρνηση που να λογοδοτεί, να ακούει, να διορθώνει τα λάθη της.
Χρειάζεται πολιτική αλλαγή, κοινωνική δικαιοσύνη και αποκατάσταση της
εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Όσο περισσότερο η κυβέρνηση επιμένει να ταυτίζει το συμφέρον της με το
συμφέρον της χώρας, τόσο περισσότερο θα γίνεται φανερό ότι το τηλέφωνο μπορεί
να χτυπά, αλλά η κοινωνία αισθάνεται πως ο Μητσοτάκης δεν της απαντά.
Στις κλήσεις του πρωθυπουργού που σίγουρα θα γίνουν προς όλους μας την ημέρα
της κάλπης, ο τηλεφωνητής του λαού θα στείλει το μήνυμα: “Η κλήση σας είναι σε
αναμονή”.
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Το πιο σημαντικό στην επικοινωνία είναι να ακούς αυτό που δεν λέγεται”.
Πήτερ Ντράκερ, Αυστριακός γκουρού του management
ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ eleftheriaonline.gr
