•Το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη θα έχουμε, όπως κάθε χρόνο, μια άλλη Ελλάδα. Την Ελλάδα των σχεδίων, των εξαγγελιών, των αριθμών, των φοροελαφρύνσεων και των υποσχέσεων για ένα καλύτερο αύριο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ανέβει στο βήμα της ΔΕΘ με το καλάθι των παροχών ανά χείρας και με έναν κυβερνητικό σχεδιασμό που επιχειρεί να κοιτάξει αρκετά μακριά. Μέχρι το 2030, αν χρειαστεί.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Υπάρχει, όμως, και η Ελλάδα της Δευτέρας. Εκεί όπου κλείνουν σχολεία και οικογένειες αναρωτιούνται τι θα γίνει με τα παιδιά τους. Εκεί όπου οι εργαζόμενοι βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να συρρικνώνεται, οι εποχικοί πυροσβέστες βγαίνουν στους δρόμους και οι δανειολήπτες ζουν με την αγωνία για το σπίτι τους. Εκεί όπου η επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ εξακολουθεί να θυμίζει άσκηση οικονομικής επιβίωσης και ο οικογενειακός προϋπολογισμός τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.
• Αυτή η Ελλάδα δεν χωρά εύκολα σε power point. Ούτε διορθώνεται με μια καλοστημένη ομιλία στη Θεσσαλονίκη. Κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της φετινής ΔΕΘ για την κυβέρνηση. Δεν είναι αν ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια περισσότερο ή λιγότερο. Ούτε αν τα κυβερνητικά επιτελεία θα βρουν τις κατάλληλες λέξεις για να παρουσιάσουν τις παρεμβάσεις ως τη μεγάλη επιστροφή του «κοινωνικού μερίσματος». Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: αν η κοινωνία πιστεύει ακόμη τις υποσχέσεις.
• Υστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, το «θα κάνουμε» έχει διαφορετικό βάρος από εκείνο που είχε το 2019. Ο πολίτης δεν ακούει πλέον μια κυβέρνηση που ζητά την πρώτη της ευκαιρία. Κρίνει μια κυβέρνηση από όσα ήδη έκανε – και κυρίως από όσα δεν έκανε. Και η καθημερινότητα είναι πεισματάρα. Δεν συγκινείται από μακροοικονομικούς δείκτες όταν ο μισθός εξαφανίζεται στις πρώτες εβδομάδες. Δεν ενθουσιάζεται με τις ανακοινώσεις περί αυξήσεων όταν το κόστος στέγασης, τροφίμων και βασικών υπηρεσιών καταπίνει το εισόδημα. Δεν καθησυχάζεται από διαβεβαιώσεις για ένα καλύτερο μέλλον όταν το παρόν γεννά ανασφάλεια. Γι’ αυτό και η φετινή ΔΕΘ έχει κάτι από προεκλογική άσκηση επανασύνδεσης με μια κοινωνία που απομακρύνεται.
• Για χρόνια το μήνυμα ήταν περίπου «αντέξτε». Τώρα το Μαξίμου ανακαλύπτει ξανά συνταξιούχους, ελεύθερους επαγγελματίες, οικογένειες, μικρομεσαίους, δημοσίους υπαλλήλους. Κοινωνικές ομάδες που μέχρι χθες άκουγαν ότι οι δημοσιονομικές δυνατότητες είναι συγκεκριμένες, σήμερα μπαίνουν μία μία στον κατάλογο εκείνων που κάτι μπορεί να πάρουν.
• Ομως, η πολιτική έχει ένα πρόβλημα: H μνήμη των πολιτών δεν μηδενίζεται κάθε Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη. Θυμούνται τους λογαριασμούς που πλήρωσαν. Τους φόρους. Τα ενοίκια. Τις τιμές στο ράφι. Τις υποσχέσεις που άκουσαν και τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν. Και κυρίως γνωρίζουν πολύ καλά τη διαφορά ανάμεσα σε μια κυβερνητική εξαγγελία και στο ποσό που τελικά μένει στην τσέπη.
• Το πραγματικό στοίχημα της ΔΕΘ δεν είναι επομένως πόσο γεμάτο θα εμφανιστεί το καλάθι του πρωθυπουργού. Είναι πόσοι θα πιστέψουν ότι δεν πρόκειται απλώς για το ψεύτικο καλάθι της επόμενης κάλπης.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
