Του Κώστα Πρώιμου
Πόσο κοστολογείται στην πιάτσα μια ανθρώπινη ζωή; Είκοσι ευρώ; Βάλε τριάντα; Καθώς αν περπατάς νυχτιάτικα, μόνος μέσα στη ζούγκλα της «βαθιάς Αθήνας» ενδέχεται για ένα γαλάζιο χαρτονόμισμα πριν το καταλάβεις καλά-καλά να πατάς και να γλιστράς πάνω στα ίδια σου τα άντερα. Πόσο μετράει ως ύπαρξη ένας άγνωστος συνάνθρωπος; Ένα στραβοκοίταγμα μεταξύ φουκαράδων και ψυχολογικά τσακισμένων στα φανάρια; Τόσοι και τόσοι τσαμπουκάδες από το τίποτα και το πουθενά έχουν καταλήξει σε αιματοχυσία. Γιατί θυμώνουμε και διαδικτυακά επαναστατούμε όταν ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός της χώρας, κοστολογεί με ύφος την αναβάθμιση της διαβίωσης και συνάμα εκτιμά την ύπαρξή μας με την παροχή πενήντα ευρώ τον μήνα ανά κεφάλι; Αστεία, αστεία αν το καλοσκεφτείτε, κάτι σαν προσφορά catering σε βάπτιση θύμισε το αφήγημά του.
Και σήμερα, μετά το λαμπερό Σαββατοκύριακο των άρτων και των θεαμάτων με επίκεντρο τη 90ης ΔΕΘ εκατομμύρια μελλοθάνατοι ξύπνησαν από τα χαράματα, βιώνοντας ένα εφιαλτικό πολιτικό Μάτριξ. Γεμάτοι οι συρμοί του μετρό, οι στάσεις των αστικών λεωφορείων από τους «κοινούς» ανθρώπους που συνθέτουν τη συντριπτική πλειοψηφία της αληθινής Ελλάδας, της δυστοπικής εγχώριας κοινωνίας. Το 99% των συμπολιτών μας δεν είχαν το προνόμιο να εκδράμουν εις υγείαν των Ελλήνων φορολογουμένων στη βασίλισσα του Βορρά, ώστε να «γεμίσουν τις μπαταρίες τους», πλαισιώνοντας την προκλητικά πολυάριθμη κουστωδία του κυρίου Μητσοτάκη, όπως κατήγγειλε εύστοχα η Αφροδίτη Λατινοπούλου. Πόσοι απελπισμένοι μαγαζάτορες της καφεστίασης, διαπιστώνοντας ότι τα καταστήματά τους ήταν φίσκα από ξένες φάτσες για πολλές ώρες δεν θα απέκτησαν την ψευδαίσθηση της ευημερίας και του οφέλους;
Ο Σεπτέμβριος διανύει ήδη το έβδομο εικοσιτετράωρό του ημερολογιακά, η μέρα μικραίνει κλιμακωτά και μαζί της γιγαντώνεται σταδιακά η μελαγχολική διάθεση του μέσου Έλληνα, δεδομένου ότι η αναγκαστική προσγείωση στη δυσβάσταχτη καθημερινότητα είναι αναπόφευκτη. Το νοίκι, το ρεύμα, το διαζύγιο, οι δόσεις… με τον Θεοδόση ωστόσο να έχει αρχίσει να αγριεύει επικινδύνως.
Τα πρώτα σημαντικά έξοδα για τις σχολικές ανάγκες των τέκνων ήδη λαμβάνουν χώρα, με τράμπες, δανεικά από τη γιαγιά, ή με την περικοπή προσωπικών εξόδων για τους γονείς. Τσάντες, βιβλία, τετράδια, μολύβια με τις τιμές στα ύψη. Αφήστε που, όταν οι γονείς θα τσιμπήσουν στο ρηξικέλευθο μέτρο με τον κουμπαρά νεότητας που εξήγγειλε ο κύριος Μητσοτάκης θα κόψουν και τις κακές συνήθειες, όπως τα τσιγάρα, τις μπύρες και μια έξοδο στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς, ώστε το παιδί τους να εκκινήσει στα… 18 του με την καβάτζα των εξήντα χιλιάδων ευρώ. Μια αληθινή Μonopoly έχει καταντήσει η ζωή μας, με τα ζάρια στημένα και όλους εμάς τελικά να γυρίζουμε στο «κουτάκι της φυλακής» κακήν κακώς, με τα πολιτικά αφηγήματα που θυμίζουν περισσότερο όρους δόλιου και δημοφιλούς τηλεπαιχνιδιού στο οποίο τελικά εκατομμυριούχος γίνεται μόνο ο μεγαλομέτοχος του καναλιού στο οποίο αυτό προβάλλεται.
Διαχειριζόμαστε πλέον μόνο σύμβολα και ερμηνεύουμε κατά το δοκούν εικόνες, χαμένοι στις χαοτικές διαδικτυακές αναζητήσεις, ρίχνοντας ζαριές στο άκυρο επενδύοντας εμμονικά στην ασφάλεια της ψευδαίσθησης, δίχως ίχνος συλλογικής μνήμης, χωρίς καμία βάση κοινών πολιτικών δεδομένων (Political data base).
Μια ουτοπική Monopoly χιλιοβιασμένων ελπίδων και στόχων, μέσα σε ένα καφέ της ατέρμονης λύπης όπου κανείς από τους ιδιοκτήτες σκοπίμως δεν αλλάζει το μουσικό ρεπερτόριο, με εμάς τους σίγουρους και μόνιμους πελάτες από τη μία να μετράμε τα κέρματα στην τσέπη μας μετά τις 15 του μήνα και από την άλλη ψυχαναγκαστικά να επαναλαμβάνουμε τα λόγια στα ίδια και λυπητερά ερωτικά τραγούδια.
ΥΓ. Οι εγχώριες τράπεζες, σύμφωνα με το σχέδιο Μητσοτάκη, σε τάχα μου «κλειστούς» και «ανέγγιχτους» λογαριασμούς θα διαχειρίζονται επί δεκαοκτώ συναπτά έτη τα λεφτά που θα καταθέτουν οι γονείς από το υστέρημά τους. «Πολύ καλό» για να αποβεί και αληθινό; Για ρωτήστε και κανένα οικονομολόγο με ειδίκευση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ώστε να σας εξηγήσει ότι το διακύβευμα του εθνοσωτήριου «κουμπαρά της νεότητας» όσο αθώο ακούγεται… άλλο τόσο δεν είναι.