Η ελληνική Βουλή έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο εθνικό, ιστορικό, ηθικό και πολιτικό κενό καθιερώνοντας τη 19η Μαΐου ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε το 1919 στη Σαμψούντα, για να συνεχίσει με εντονότερο και φρικιαστικότερο τρόπο τη συστηματική γενοκτονία» (εισηγητική έκθεση του νόμου 2193/1994).
- Από τον Θεοφάνη Μαλκίδη
«Οι ρατσιστικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις συνιστούν απειλή για τις ομάδες και τα πρόσωπα, που γίνονται στόχος τους, γι’ αυτό απαιτείται η παροχή από το κράτος αυξημένου βαθμού προστασίας με τη λήψη ποικίλων μέτρων, χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, και τα μέσα του ποινικού δικαίου, ώστε να επιβάλλονται αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις τόσο κατά των φυσικών προσώπων τα οποία διαπράττουν τέτοια εγκλήματα όσο και κατά των νομικών προσώπων που εμπλέκονται με οποιοδήποτε τρόπο σε αυτά» (εισηγητική έκθεση Ν. 4285/2014).
Η απούσα ιστορική αλήθεια
Η κορύφωση, τα τελευταία χρόνια, της παρουσίας χιλιάδων Τούρκων και σε ένα ακίνητο εφαπτόμενο με το τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη, με πρόσχημα την απόδοση τιμής στη μνήμη του Κεμάλ, επαναφέρει το ζήτημα της ιστορίας και της αλήθειας. Και ειδικότερα για το πώς ένα κτίριο μπορεί να γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, προβοκάτσιας και κέντρο εθνικιστικού παροξυσμού. Θυμίζουμε ότι το 2011 υπήρξε ομόφωνη απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού να κηρυχθεί ως μνημείο (!) η φερόμενη ως οικία του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Απόφαση η οποία εκδόθηκε από ένα κράτος το οποίο, ενώ έχει ψηφίσει νόμους που ονομάζουν τον Κεμάλ ως βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, χαρακτηρίζει ως μνημείο την αποκαλούμενη οικία γέννησής του!
Η πραγματικότητα, όμως, είναι άλλη: Παρά την προβεβλημένη άποψη ότι ο Μουσταφά Κεμάλ γεννήθηκε το 1881 στη Θεσσαλονίκη, στο κτίριο το οποίο είχε χτίσει δήθεν ο πατέρας του και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αποστόλου Παύλου και Αγίου Δημητρίου (τότε Γενί Καπί και Νουμάν Πασά), η αλήθεια είναι ότι η γέννηση του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και στο συγκεκριμένο οίκημα είναι ένα πελώριο τουρκικό ψέμα! Ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Χρυσαυγή (Σαρίγερ) Λαγκαδά. Μάλιστα, το 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε τη Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος της Θεσσαλονίκης, μαζί με τον γραμματέα του, συνοδευόμενοι και από τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.
Ο πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Κεμάλ, απ’ όπου πήρε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Ελληνες συνοδούς του ότι «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε τον λόγο». Ο ίδιος, μάλιστα, προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού (Εφημ. «Ελληνικός Βορράς», 10 Μαΐου 1981). Το 1981 πάλι, με αφορμή τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Ν. Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους προς τον υπουργό των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο τουρκικό προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί τη μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του, της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κ.λπ.).
Στη δεκαετία του 1930, μετά το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας και συγκεκριμένα το 1934, η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 δόθηκε εντολή στον Δήμο Θεσσαλονίκης να αγοράσει το σπίτι από την οικογένεια Σεραφειμίδου, η οποία κατοικούσε εκεί. Οταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει, τότε το κράτος προχώρησε στην απαλλοτρίωσή του. Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου ενημέρωσε με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού ότι χαρίζει το σπίτι στο τουρκικό κράτος.
Στη συνέχεια, η Τουρκία μετέφερε έπιπλα από τα ανάκτορα του Ντολμά Μπαχτσέ και του Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και ρούχα του Κεμάλ, τα οποία βρίσκονται πλέον στο κτίριο, δίνοντας την εντύπωση στον επισκέπτη ότι χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι από τον ίδιο τον Κεμάλ.
Από τότε, συχνά πυκνά αλλά και κάθε 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας, για την Τουρκία «ημέρα του Ατατούρκ», χιλιάδες επισκέπτες καταφθάνουν για να προσκυνήσουν το «σπίτι» του.
Η εκδίωξη του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης
Εκτός από τα παραπάνω, στο φερόμενο σπίτι του Κεμάλ, γράφτηκε μία από τις μεγαλύτερες προβοκάτσιες στην παγκόσμια Ιστορία, που είχε τραγικές επιπτώσεις για τον Ελληνισμό. Η έκρηξη τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955 στον κήπο του τουρκικού προξενείου Θεσσαλονίκης αποτέλεσε την αφορμή για τον πρωτοφανή διωγμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Οι τουρκικές εφημερίδες έγραψαν ότι καταστράφηκε η «οικία» του ιδρυτή της Τουρκίας και τότε άρχισε η νύχτα των κρυστάλλων για τον Ελληνισμό. Το ψέμα, όμως, έχει κοντά πόδια. Ο κλητήρας του τουρκικού προξενείου έπεσε σε αντιφάσεις σχετικά με τα αίτια της έκρηξης και τελικώς ομολόγησε ότι αυτός έβαλε τη βόμβα, προσθέτοντας ότι του την έδωσε ο Οκτάι Εγκίν, φοιτητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την Κομοτηνή, ο οποίος και ομολόγησε την πράξη του. Επίσης. από την ανάκριση αποδείχθηκε ότι η ίδια η βόμβα είχε έρθει από την Τουρκία μέσα στον διπλωματικό σάκο του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής! Στη συνέχεια ο Εγκίν αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής Αχμέτ Ουμάρ τον φυγάδευσε στην Τουρκία, όπου ο Εγκίν εργάστηκε αρχικά στον ραδιοσταθμό της Κωνσταντινούπολης, στη διεύθυνση του Αστυνομικού σώματος, στην Υπηρεσία Πληροφοριών ( ΜΙΤ), ενώ το 1993 διορίστηκε νομάρχης στην Καππαδοκία!
*∆ιδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
Αποκαθηλώνοντας το ψέμα: η σιωπή, η ανοχή και οι υπεύθυνοι
Αυτό που συμβαίνει καθημερινώς πλέον στη Θεσσαλονίκη είναι πως μεταφερόμενοι Τούρκοι ως γνήσιοι Γκρίζοι Λύκοι κραυγάζουν ότι «είμαστε στρατιώτες του Μουσταφά Κεμάλ», θυμίζει Σμύρνη το 1922, Κωνσταντινούπολη το 1955 και Κύπρος το 1974. Ωστόσο, το λεγόμενο σπίτι του Κεμάλ, εκτός από το ψεύδος, εμπεριέχει και συνιστώσες σεβασμού του ελληνικού κράτους προς την ιστορία του και τους πολίτες του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση παραβιάζονται οι νόμοι αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υποκίνησης βίας ή μίσους και άλλες πράξεις, όπως η δημόσια επιδοκιμασία ή άρνηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όπου πρωταγωνιστής ήταν ο Κεμάλ!
Επιπλέον προκύπτει και το ερώτημα πως μπορεί να κηρύσσεται μνημείο ο χώρος που τιμάται ο δάσκαλος του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ, ο θύτης της γενοκτονίας των προγόνων μας;
Τέλος, για τη σιωπή και την ανοχή για όσα γίνονται στο λεγόμενο σπίτι του Κεμάλ, στη Θεσσαλονίκη, στην πόλη που δέχτηκε την πλειοψηφία των προσφύγων – διασωθέντων της Γενοκτονίας, θα υπάρξει έστω και μία εξήγηση ή τιμωρία των υπευθύνων της ύβρεως;
