Σάλο προκάλεσε το πρωτοσέλιδο άρθρο της «δημοκρατίας» που αναφερόταν στο δημοσίευμα της «Wall Street Journal» για την Αμερικανίδα πρέσβη Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και τις… υποσχέσεις της να ανατρέψουν οι Αμερικανοί όποια κυβέρνηση δεν τους αρέσει (της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης). Αυτό συνέβη σε δείπνο στην Αθήνα παρουσία του υπουργού Σταύρου Παπασταύρου. Εκεί η κυρία Γκίλφοϊλ, μνημονεύοντας την κυβερνητική αστάθεια στη Ρουμανία, φέρεται ότι απείλησε: «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ».
Απέναντι σε αυτή την τρομερή είδηση, από ένα έγκυρο διεθνές ενημερωτικό μέσο όπως η «Wall Street Journal», η αντίδραση του Μαξίμου ήταν μια εκκωφαντική, ένοχη σιωπή. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν διέψευσε το αληθές της καταγραφής του περιστατικού. Απλώς σημείωσε ότι δεν τέθηκε ζήτημα… απειλής. Στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, προσέχοντας πολύ τις διατυπώσεις, είπε: «Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής κυβέρνησης. Και για να είμαστε και σοβαροί, ούτε κάτι τέτοιο θα γινόταν και ποτέ ανεκτό».
Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να καταπιεί αμάσητη την προσβολή, επιβεβαιώνοντας την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει: αυτή της πλήρους υποτέλειας στον αμερικανικό παράγοντα.
Αυτή η υποταγή εκδηλώνεται και στα λόγια, αλλά κυρίως στις πράξεις. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μετατρέψει τη χώρα σε πειθήνιο εντολοδόχο των αμερικανικών αξιωματούχων. Από τις αγορές πανάκριβου αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), που γονατίζει τα ελληνικά νοικοκυριά, μέχρι τις λεόντειες στρατιωτικές συμφωνίες, η Ελλάδα προσφέρει τα πάντα: μετρητά, διευκολύνσεις, βάσεις σε όλη την επικράτεια και γεωπολιτική ευθυγράμμιση χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντάλλαγμα. Η εξωτερική μας πολιτική έχει απογυμνωθεί από κάθε έννοια αμοιβαιότητας, θυσιάζοντας τα εθνικά συμφέροντα στον βωμό μιας αόριστης αμερικανικής εύνοιας.
Με τούτα και με κείνα, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θυμούνται σκοτεινές σελίδες της μεταπολεμικής μας Ιστορίας, όπως η «εποχή Πιουριφόι». Ο Τζον Πιουριφόι, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ’50 (1950-1953), έμεινε στην ιστορία για την ωμή, απροκάλυπτη ανάμειξή του στα εσωτερικά της χώρας. Συμπεριφερόταν σαν πρωθυπουργός, υπαγορεύοντας εκλογικούς νόμους, ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις και μετατρέποντας την Ελλάδα σε προτεκτοράτο της Ουάσινγκτον.
Η Ιστορία, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
