Η πρώτη προϋπόθεση για τη λύση ενός προβλήματος είναι να το ονομάσεις με θάρρος, να το δεις χωρίς παραμορφωτικούς φακούς, χωρίς να εθελοτυφλείς για την αλήθεια. Το έχω γράψει χίλιες φορές, υποκύψαμε ως κράτος στα παιχνίδια της αριστερίλας με τις λέξεις. Βαφτίζουν το πρόβλημα με ένα άλλο όνομα και νομίζουν πως το πρόβλημα μαγικά θα εξαφανιστεί ή θα λυθεί. Χίλια χρόνια είναι εδώ, χίλια χρόνια ο λαός μας τους ονομάζει Γύφτους, Τσιγγάνους, Αθίγγανους, Κατσίβελους. Ενας λαός με μια σκληρή υποκουλτούρα περιθωρίου, που σε ικανό ποσοστό από αυτούς σημαίνει παραβατικότητα, κλοπές, επαιτεία, εμπόριο ναρκωτικών, γάμοι ανήλικων παιδιών από συνοικέσιο κ.ά. Κάποιοι από αυτούς ξεφεύγουν, σπουδάζουν, προοδεύουν. Λίγοι, αλλά σημαίνει πως αν μπορεί ένας, μία, μπορούν πολλοί. Δυστυχώς, όμως, δεν το κάνουν οι πολλοί.
Απέτυχαν όλα, επιδόματα, προγράμματα, απέτυχε και το μαγικό όνομα, Ρομά, που μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες ήταν άγνωστο στους Γύφτους – Τσιγγάνους της Ελλάδας. Δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, ούτε για τους ίδιους ούτε για την κοινωνία. Εγινε κι αυτό δυσοίωνο. Καιρός να τους ξαναβαφτίσουν οι θεωρητικοί της αποτυχούσας επιδοματικής πολιτικής «ενσωμάτωσης». Επίδομα, λέει, για να στέλνουν το παιδάκι σχολείο. Αν εσείς το δικό σας δεν το στέλνετε σχολείο, είναι λόγος να σας το πάρει η Πρόνοια, λόγος αφαίρεσης της γονικής μέριμνας και ποινικό αδίκημα. Κάποιοι αρραβωνιάζουν τα παιδιά τους νήπια και τα παντρεύουν πριν γίνουν καν 14. Κοριτσάκια εγκυμονούν και γεννούν. Νήπια, για να έχουν το ακαταδίωκτο της πρώιμης ανηλικότητας, χρησιμοποιούνται ως βαποράκια μπάφου και πρέζας. Οι κλοπές πάνε γόνα. Και καλά τα παιδιά.
Οι γονείς, όμως, που τα χρησιμοποιούν; Αυτοί δεν έχουν ακαταδίωκτο. Πότε ακούσατε διώξεις γι’ αυτούς, αφαίρεση των παιδιών; Σωρεία τα ποινικά αδικήματα, ο μισός Ποινικός Κώδικας σφάζεται κάθε μέρα σαν αρνί στο γόνατο, υπό τη μαζική παράβαση καθήκοντος των οργάνων του κράτους, που κοιτούν από την άλλη. Οι αρχηγοί από τις φάρες στους καταυλισμούς συναλλάσσονται με πολιτικά κόμματα, δημάρχους και πολιτευτές. Τα άβατα των παράλληλων κοινωνιών, των απροσπέλαστων γκέτο, υψώνονται ως αόρατα τείχη. Περιπολικά πετροβολούνται ή και πυροβολούνται όταν διασχίσουν τα όρια. Οσο παίζουμε με τις λέξεις και την εγκληματικά ηλίθια πολιτική ορθότητα, το πρόβλημα γιγαντώνεται άλυτο μαζί με το έγκλημα. Εχουν πλέον ανέβει πίστα, δεν είναι μόνο η λεηλασία χαλκού και άλλων μετάλλων. Τηλεφωνικές και διαδικτυακές απάτες με θύματα κυρίως ηλικιωμένους. Ο παρασιτισμός, τον οποίο ευνόησε η αποτυχημένη λογική των επιδομάτων, διευρύνεται. Μερικοί τον θεωρούν δικαίωμα. «Δικαίωμα» να κλέβεις οποιονδήποτε, να κλέβεις ρεύμα, νερό, να κυκλοφορείς χωρίς δίπλωμα, χωρίς πινακίδες, χωρίς ασφάλεια, να τσαμπουκαλεύεσαι με όποιον τρακάρεις και τολμήσει να ζητήσει το δίκιο του καλώντας την Τροχαία, να εκμεταλλεύεσαι παιδιά κι εγγόνια ατιμώρητος.
Λοιπόν, αρκετά παίξαμε με τις λέξεις κι αφήσαμε τα πράγματα να γίνουν χειρότερα. Εχω μια απλή αλλά δοκιμασμένα αποτελεσματική θέση. Χρειάζεται ένα σοκ ίσης εφαρμογής του Νόμου, μια σιδηρά πολιτική Μηδενικής Ανοχής στην παραμικρή παράνομη συμπεριφορά. Ακόμη κι αν χρειαστεί να φτιάξουμε αχανείς νέες φυλακές και ιδρύματα ανηλίκων. Πρέπει να συντρίψουμε την εκμετάλλευση των ανηλίκων, τους γάμους παιδιών και τη σεξουαλική εκμετάλλευση, τη χρησιμοποίησή τους σε εγκληματικά δίκτυα κλοπών, διακίνησης ναρκωτικών, επαιτείας.
Φυλακή οι γονείς και τα παιδιά στην ιδρυματική αναμόρφωση. Αληθινή υποχρεωτική Παιδεία με αυστηρή τιμωρία των γονιών, όχι κωμωδία με επιδόματα, που συνιστούν κλοπή από την τσέπη των φορολογουμένων. Και επίσης πρέπει να βρεθεί τρόπος να θεσπιστεί η ισόβια αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων για όλους όσοι έχουν αμετάκλητη καταδίκη όχι μόνο για κακουργήματα αλλά και για πλημμελήματα που τελούνται με δόλο. Δεν πρέπει να ψηφίζουν, να αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας κλέφτες, ναρκέμποροι, απατεώνες, ηθικοί αυτουργοί σε ασέλγεια μεταξύ ανηλίκων, όσοι προωθούν σε επαιτεία ανήλικα, λεηλατούν μέταλλα, δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες. Οι κακοποιοί, άσπροι, καφέ, μαύροι, μπλε, κόκκινοι, δεν πρέπει να έχουν πολιτικά δικαιώματα. Και αφού δεν θα ψηφίζουν, δεν θα μπορούν να κάνουν και συναλλαγή με κόμματα, πολιτευτές και δημάρχους. Κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Αντικοινωνικές και εγκληματικές συμπεριφορές, που για τον μέσο πολίτη θα επέφεραν αυστηρή τιμωρία, θεωρούνται για τη συγκεκριμένη κατηγορία σχεδόν κεκτημένο δικαίωμα.
Μηδενική ανοχή λοιπόν, απόλυτη ισότητα μπροστά στον Νόμο, επίμονα, οριζοντίως, καθέτως και στο διηνεκές. Μόνο έτσι θα προστατευθεί η κοινωνία, θα γκρεμιστούν τα αόρατα τείχη των γκέτο, θα εκλείψουν οι περιθωριακές συμπεριφορές και θα σωθούν και οι ίδιοι, που έχουν ακόμη και μικρότερο προσδόκιμο ζωής από τον μέσο όρο, λόγω των συνθηκών διαβίωσης που δεν άλλαξαν με τα «βαφτίσια» που τους έκανε η πολιτική ορθότητα, σίγουρη συνταγή αποτυχίας σε κάθε κοινωνικό πρόβλημα με το οποίο καταπιάνεται. Αν συνεχίσουμε έτσι, απλά τα γκέτο, οι παράλληλες κοινωνίες της μιζέριας και της παραβατικότητας, με πρώτο θύμα τους ανηλίκους και παράλληλα θύμα όλη την υπόλοιπη κοινωνία που υποφέρει από τη δράση των παραβατικών, θα διευρύνονται γεωγραφικά και πληθυσμιακά, λόγω των δημογραφικών χαρακτηρισμών τους. Η μηδενική ανοχή προϋποθέτει αυστηρότητα, νέες σωφρονιστικές και ιδρυματικές δομές, δεν χωράνε ήδη στις υπάρχουσες, και καμία μικροκομματική συναλλαγή. Ο στρουθοκαμηλισμός δεκαετιών και το χαϊδολόγημα των παραβατικών βλάπτουν σοβαρά την κοινωνία και τη δημοκρατία. Πρέπει να τελειώσει χθες.
