Η πρωταρχική αποστολή ενός ελληνικού εθνικού κινήματος αξιώσεων είναι να υπερασπιστεί πεισματικά την αλήθεια, που θα εκφράζει ωμά, χρησιμοποιώντας τη λογική. Αμεσος πολιτικός στόχος να παροχετεύσει την κολοσσιαία ισχύ του συναισθήματος από τους λίγους στους πολλούς, από τις κατασκευασμένες, έξαλλες μειονότητες στη φυσική πλειονότητα, στην κοινωνία, στον ελληνικό λαό. Μόνο έτσι μπορεί να πείσει, να κυριαρχήσει, να εισφέρει απτά, μετρήσιμα αποτελέσματα (στην δημογραφία, στην Παιδεία, στην τεχνολογική ανάπτυξη, στην αμυντική θωράκιση της χώρας, στην οικονομία, στην πνευματική και υλική παραγωγή). Μόνο έτσι θα σκορπίσει τα νέφη του εθνοδιαλυτικού σχετικισμού που μετατρέπουν την Ελλάδα σε κρανίου τόπο και τον Ελληνισμό σε απλή, λεξικογραφική καταχώριση.
Γιατί πρέπει να γίνει παροχέτευση του συναισθήματος από τους λίγους στους πολλούς; Πώς μας διαλύει ο σχετικισμός; Οι απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο από όλους όσοι γνωρίζουν το πνεύμα της εποχής που (ευτυχώς) παρέρχεται και θέλουν να συνδιαμορφώσουν εκείνην που έπεται, τη διάδοχο κατάσταση. Αλλά για να το κάνουν αυτό πρέπει να ξέρουν πού βρισκόμαστε και πού θέλουμε να πάμε.
Είναι ανέφικτη η δημιουργία κινήματος αν οι ιδρυτές και τα σημαίνοντα στελέχη, τα οποία θα αποτελέσουν τη μαχητική, πνευματική και πολιτική πρωτοπορία του, δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται. Σε ποιο σημείο του ιστορικού χάρτη εντοπίζονται η χώρα και το εθνικό σύνολο. Η χάραξη πορείας προηγείται του εντοπισμού της θέσης όπου βρίσκεται κάποιος. Τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας για την εύρεση του συλλογικού στίγματος είναι προσβάσιμα σε όλους. Βασικότερο όλων είναι το άρωμα που αφήνει στο διάβα του, καθώς και η όψη που έχει το «πνεύμα της εποχής», το Zeitgest, μια έννοια που ταυτίστηκε με τον Γερμανό φιλόσοφο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ (1770-1831). Ζούμε υπό και εντός του πνεύματος της εποχής. Επιθυμούμε, άραγε, να εκμεταλλευτούμε την ισχύ του ή να το εξορκίσουμε; Να το αλλάξουμε ή να το αφήσουμε να υπάρχει και να ακολουθήσει τη δική του τροχιά της ανατολής, του μεσουρανήματος και της δύσης;
Η νυν περίοδος του δυτικού πολιτισμού ήδη έχει ξεκινήσει να χαρακτηρίζεται από αρκετούς «μεταμετανεωτερική» ή «υπερνεωτερική». Δηλαδή είναι η φάση μετά τη νεωτερικότητα και μετά τη μετανεωτερικότητα.
Η νεωτερικότητα διαμορφώθηκε από τον αναγεννησιακό 15ο αιώνα μέχρι και τον 18ο. Κάπου εκεί έκλεισε τον κύκλο της. Στο επίκεντρό της βρέθηκαν:
α) Οι ελπίδες για ερμηνεία του κόσμου με βάση τη λογική. β) Το έθνος ως παράγοντας νοηματοδότησης του συλλογικού βίου και σύνδεσης προσώπων και μαζών με το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν.
γ) Οι ιδεολογίες, οι οποίες προσέφεραν στους ενστερνιζόμενους αυτές την ευκαιρία να εξατομικευθούν νιώθοντας ξεχωριστοί και ζέοντες από τον πόθο να διαχύσουν τις «νέες» ιδέες τους στα πλήθη.
δ) Η προσδοκία της δυνατότητας αενάου προόδου.
Κι αυτή η εποχή παρήλθε αφού προσέφερε στη Δύση τα πρώτα βήματα εκδημοκρατισμού των κοινωνιών, την ανάπτυξη της βιομηχανίας, την ενθάρρυνση της τεχνολογικής έρευνας και την αξία της αυτοδιάθεσης των εθνών.
Ακολούθησε η μετανεωτερικότητα. Αυτή προέκυψε τον 20ό αιώνα, ειδικά μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Γεννήθηκε από τα συντρίμμια των βομβαρδισμένων ευρωπαϊκών πόλεων και αφήνει πίσω της συντρίμμια. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ταυτίστηκε με την αποδόμηση. Σχετικοποίησε την ανθρώπινη εμπειρία. Πολέμησε την παράδοση. Χρησιμοποίησε σαν πολιορκητικό κριό για την άλωση των συνειδήσεων την επίκληση της λέξεως «επιστήμη» – κι εκεί θρόνιασε μια αλαζονική επιστημονικοφάνεια. Προσπάθησε να γκρεμίσει ό,τι έβρισκε μπροστά της, ακόμα και την ίδια την έννοια της αλήθειας. «Δεν υπάρχει αλήθεια», κραύγαζαν, «μόνο υποκειμενικές απόψεις γι’ αυτήν». Κι εκεί ακριβώς αποπειράθηκαν να φυτέψουν σπόρους θανάτου στο ολοζώντανο εθνικό σώμα. Αφού υπάρχουν μόνο υποκειμενικές απόψεις και ερμηνείες της αλήθειας και όχι η απόλυτη αλήθεια, τότε το μόνο που παίζει ρόλο είναι το συναίσθημά μου, που εγώ το βιώνω ολόσωστο, έντονο, πάλλον από σφρίγος.
Αν η αντικειμενική αλήθεια, ο φαινότυπος και ο γονότυπός μου μαρτυρούν ότι είμαι άνδρας, η μετανεωτερικότητα μου επιτρέπει να βροντοφωνάξω ότι είμαι γυναίκα! Το συναίσθημα που επιλέγω ανά συγκυρία να με εκφράζει γίνεται νόμος. Ολα δείχνουν ότι είμαι άνδρας αλλά νιώθω γυναίκα, ή κάτι ενδιάμεσο, ή ακόμα και… ζώο, και όλοι οι υπόλοιποι έχουν την υποχρέωση να σεβαστούν τη συναισθηματική μου «αλήθεια» και να με αντιμετωπίζουν σαν γυναίκα, ή κάτι ενδιάμεσο, ή ακόμα και… ζώο, διότι αν δεν υποταχθούν στη δική μου «αλήθεια», με προσβάλλουν! Και η προσβολή των «αληθειών» των μονάδων ή μειονοτήτων, που γεννήθηκαν από τη μετανεωτερικότητα (που λατρεύει να κατακερματίζει εθνικά σύνολα), κατέστη ποινικό αδίκημα και παράβαση ενός άγραφου «ηθικού»(!) νόμου. Κάπως έτσι υπονομεύτηκε ο θεσμός της οικογένειας. Μ’ αυτά τα εργαλεία γίνεται η απόπειρα να κοπεί το νήμα της ιστορικής συνέχειας του έθνους – γιατί η οικογένεια είναι ο κεντρικός πυρήνας του συνόλου, που αποκαλείται λαός και φέρει εντός της την ανεκτίμητη κληρονομιά της παράδοσης.
Το αυτό και με το όπλο της λαθρομετανάστευσης, ήτοι του εποικισμού των δυτικών χωρών από αλλογενείς και αλλόθρησκους πληθυσμούς. Η άοπλη εισβολή αφροασιατικών στιφών και η αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού βασίζεται στη διαχείριση της ισχύος του συναισθήματος. Οι πολλοί οφείλουν να παραδώσουν (κυριολεκτικά) γην και ύδωρ στους λίγους: στους επήλυδες, που σύντομα θα γίνουν πλειονότητα ένεκα της υπογεννητικότητας αλλά κυρίως σ’ εκείνους που επικαλούνται τον οίκτο, την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό των άλλων για να τα παραβιάσουν όλα μαζί και να αυξάνουν την ισχύ τους καταπιέζοντας τους πολλούς. Οι επίδοξοι παγκόσμιοι τύραννοι είναι βιρτουόζοι στον χειρισμό του θυμικού των μαζών και παρουσιάζουν την ευδαιμονία των μεν ως αίτιο δυστυχίας των δε.
Ακριβώς αυτή η νοσογόνος εστία πρέπει να χτυπηθεί. Ενα εθνικό κίνημα δεν πρέπει να «παίξει» στο γήπεδο του κατασκευασμένου οίκτου, των προσεκτικών διατυπώσεων συμφώνων με ορθοπολιτικούς κανόνες. Ουδέναν θα ωφελήσει αν μασάει τα λόγια του και δεχτεί ως βάση πολιτικού διαλόγου την αυταξία της δέσμης των νεοταξικών ιδεοληψιών.
Η πολιτική ορθότητα είναι ένα αδηφάγο μηδέν που διαλύει τον πολιτισμό μας. Η αλήθεια είναι απόλυτη, όχι σχετική. Πρέπει να διατυπώνεται ξεκάθαρα, χωρίς μισόλογα και αστερίσκους. Ουδέναν πρέπει να απασχολεί αν κάποιος προσβάλλεται από την αλήθεια, η οποία… κυκλοφορεί αφτιασίδωτη. Δεν είναι τροτέζα του πεντάφραγκου για να καλύπτει την ασχήμια της με στρώσεις από μακιγιάζ.
Γι’ αυτό οι ευγενείς έχουν την ιερή υποχρέωση να ηχούν αγενείς σ’ αυτούς που νιώθουν ανιθαγενείς και φιλοδοξούν να γίνουν επικυρίαρχοι. Πρώτο βήμα, η επίτευξη ισχυρού σοκ με μια μορφή επικοινωνίας, η οποία θα είναι ασυνήθιστα, προκλητικά αληθινή. Να τηρήσουμε την εντολή του Χριστού, όπως αυτή κατεγράφη στο Κατά Ματθαίον (5:37): «Ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν».
Δείτε επίσης: Για ένα ελληνικό εθνικό κίνημα
