Η Ιστορία διδάσκει, αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνείται πεισματικά να διδαχτεί. Εκατό και πλέον χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν οι τότε «σύμμαχοι» εγκατέλειψαν τον Ελληνισμό στην τύχη του χάριν των δικών τους συμφερόντων, η Αθήνα ακολουθεί ξανά την ίδια συνταγή.
Η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης βασίστηκε στην επένδυση τεράστιου πολιτικού και… πραγματικού κεφαλαίου σε «ισχυρές συμμαχίες», με πρώτη και σημαντικότερη αυτή με τη Γαλλία. Γέμισαν τα ταμεία της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας με πάνω από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ «ζεστό» χρήμα για την αγορά μαχητικών Rafale και φρεγατών FDI Belharra. Την ίδια ώρα, η ελληνική κοινωνία μάχεται με την ακρίβεια και η εγχώρια αμυντική βιομηχανία μαραζώνει.
Το κυβερνητικό αφήγημα ήταν απλό και αφελές: τάχα εξαγοράσαμε την προστασία του Παρισιού και την κρίσιμη ώρα η γαλλική πολεμική μηχανή θα ριχτεί στη μάχη «υπέρ ημών». Ωστόσο, η σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα διαλύει τις φρούδες ελπίδες. Πρόσφατη εξέλιξη στις γαλλοτουρκικές σχέσεις είναι η επισημοποίηση του «Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας», ο οποίος ανοίγει τον δρόμο για την προμήθεια των προηγμένων πυραύλων Meteor στην τουρκική αεροπορία.
Η Γαλλία, αφού εισέπραξε τα ελληνικά δισεκατομμύρια, επιστρέφει στη συνήθη τακτική των «ίσων αποστάσεων», επιδιώκοντας την πρόσβαση στη μεγάλη τουρκική αγορά και την εξασφάλιση των δικών της ΝΑΤΟϊκών ισορροπιών. Η περιβόητη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής αποδεικνύεται διπλωματικό χαρτί χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, όταν οι Γάλλοι εξοπλίζουν παράλληλα τον δυνητικό αντίπαλό μας με τα ίδια ακριβώς όπλα. Με την τυφλή προσήλωση σε προστάτες και την ψευδαίσθηση ότι η εθνική άμυνα μπορεί να εξασφαλιστεί από τη συνδρομή ξένων, η κυβέρνηση προλειαίνει το έδαφος για νέες διπλωματικές και στρατηγικές πανωλεθρίες.
Υπενθυμίζεται ότι πριν μας γονατίσει η Μικρασιατική Καταστροφή έγινε η εκστρατεία του 1919 στην Κριμαία. Εκεί μας έμπλεξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος κι έριξε τους μπολσεβίκους στην «αγκαλιά» των Νεοτούρκων. Στη συνέχεια, άρχισαν τις στενές σχέσεις με τους Τούρκους οι Ιταλοί και οι Γάλλοι. Κάτι θα έπρεπε να μας θυμίζουν όλα τούτα…
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
